Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

Ewidentnie Nurt musiała utracić już jakiekolwiek nadzieje na chociaż śladową moralność u Oriona skoro nawet pół słowa komentarza nie padło. Ubolewał nad tym, nie dlatego że istniały szanse na poprawę u niego, ale dlatego że tracił w ten sposób potencjalną dyskusję z szarą pręguską. A to zawsze nieodżałowana strata.
Ugryzł się w język, wstrzymując od stwierdzenia to dobrze na wieść o paskudzącym uchu. Nie dlatego że jego poglądy na tę sprawę powinny pozostać owiane tajemnicą, a raczej ze względu na możliwość rozproszenia Gromiaczki dwoma krótkimi słowami. Dużo bezpieczniej było dać jej ten moment na wyrzucenie z siebie wszystkich myśli niż ryzykować, że się obrazi o coś nieistotnego. Nie gdy obecna rozmowa szła całkiem... cywilizowanie, tak paradoksalnie.
Na całkiem otwarte podziękowania jedynie krótko zamrugał, spodziewając się raczej tego co je poprzedzało – zapewnień, że jakakolwiek pomoc nie była potrzebna i kropka. Na krótkie spojrzenie, z którego by mógł sobie wywnioskować wdzięczność, albo brak jakichkolwiek jawnych komunikatów (co nie przeszkadzałoby mu w ustaleniu własnej wersji wydarzeń). Rzeczywistość była tymczasem... inna. Na granicy niekomfortowej wręcz, bo wachlarz przećwiczonych reakcji miał tu zdecydowanie zawężony.
– Oczywiście, zawsze do usług. – skinął lekko łbem, nie pozbywając się uśmiechu i zaraz dodał. – Nie żebyś ich potrzebowała, ale jakbyś akurat w swoim zabieganym życiu nie miała czasu na użeranie z takimi osobnikami, hm? Ale wiesz, z tym urywaniem języka to bardzo poetycki pomysł, kara adekwatna do zbrodni i te sprawy. Choociaż trochę ohydnie tak, ucho jest bardziej na wyciągnięcie zębów niż takie pchanie mu się do gardła po język. – oblizał krótko pysk. Wciąż może było bardziej wykonalne niż urwanie głowy, którym mu groził. – A na sztuczki raczej nie miał czasu, znaczy spodziewałbym się ich raczej jeśli by się odważył na kolejne spotkanie. To było raczej niespodziewane.