Krzak Bzu

[Zwinna Łapa]

Jego głośny śmiech nie przestraszył jej, byłby jej nawet dość obojętny, gdyby nie fakt, że… wywołał go jej własny, wypowiedziany w zasadzie mimochodem żart. Z zaskoczeniem uznała, że to całkiem przyjemne uczucie. Dlaczego? Tego już córka Owcy nie była w stanie zrozumieć. Uśmiechnęła się bardzo delikatnie, a coś w jej oczach poweselało. 

Tak więc Skruszona Łapa. Imię było nieco dziwne, ale nie do tego stopnia, by koteczka uznała, że musi to komentować. W zasadzie, po chwili zastanowienia uznała, że słyszała ich już tyle, o kotach żyjących i umarłych, że to akurat jej nie dziwi. Ulżyło jej również, kiedy kocur dał jej znać, że sam również nie rozpoznaje jej klanu po samym zapachu. 

- Z Wichru - odpowiedziała tonem dość obojętnym, nie czując szczególnej dumy ani przywiązania do klanu, do którego Kurza Łapa przyciągnął ją i jej rodzeństwo, bo wiedział, że sam nie poradzi sobie z wychowaniem kociąt. - A Ty? I czemu się tak obracasz ciągle? - rzuciła Szybko dwoma pytaniami, nie zdejmując jednak spojrzenia ze swojego szylkretowego rozmówcy.