Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

– Rozmowa ze starszyzną, kojarzysz taki koncept? – zapytał, przechylając lekko łeb. Czuł, że wiele już tym ryzykował, jeśli tolerancja popielatej pręguski nie wzmocniła się w ostatnim czasie, ale jakkolwiek znał opinie rozsądku na temat przepychanek z Nurt, tak nie mógł przecież ich w stu procentach odpuszczać! Jeszcze by sobie pomyślała, że go zagięła!!
– Przekażę mojej rzeszy fanów, że twoim zdaniem powinni sobie darować. Myślę, że to ich przekona. – zaoferował uprzejmie. Dla własnego komfortu nie poświęcając większej uwagi potwierdzeniu wystąpienia troski względem jego dobrostanu. Nie gdy miał opcję skupić się na innych zagadnieniach.
Zastanowił się uczciwie nad przytoczonymi przez Gwiezdny Nurt objawami.
– No zbyt obecna to ona nie jest, trzeba przyznać. Za wiele kontaktów z nią nie mam, alee... aaaleee gdy ją tak poobserwować to sprawia wrażenie kota, który znajduje się w tym miejscu, ale myślami jest parę susów w bok i usilnie stara się ukryć ten dystans. – wyjaśnił obrazowo. – Z patroli jej nie rozliczam, ale o ceremoniach zdarza jej się zapominać. Nie jakoś bardzo, ale widziałem już parę razy jak na nią patrzą matki, gdy mija kolejny dzień bez zwołania klanu i zabrania z ich barków przerośniętych kociąt.