Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Gwiezdny Nurt]

– Rozmowa ze starszyzną... – Przewróciła oczami. – No błagam! Wiedziałeś, że kiedyś, wcale nie tak dawno, nie było bulgotki? Terminatorzy chodzili jak wędrujące słońce, bez żadnych uchybień, tacy sumienni! A Klany to zupełnie inne były, nie to co dzisiaj. Ja im doświadczenia życiowego nie odmawiam, ale wiesz, na ich mądrości warto czasem – chwyciła pazurami nieco suchej trawy składającej się na legowisko (niegdyś) bażanta, uniosła łapę i z wolna przepuściła źdźbła przez palce – spojrzeć przez ziarna piasku!
Inna rzecz, że im coraz bliżej było do starszyzny, a ona jakoś nie czuła się gotowa pouczać młodzież na temat dawnych dni. Zwłaszcza tak dawnych! Ale to chyba dobrze. Z jednej strony działało na korzyść argumentu, a z drugiej odciągało dziwną myśl o zębie czasu, który coraz głębiej zatapiał się w jej skórze.
– Ta rzesza fanów to kocięta?? – spytała z uprzejmym zainteresowaniem. – Raczej nie liczyłabym, że ktokolwiek będzie liczyć się z ich zdaniem!
Może nie powinna, skoro obecność kociego ziela w legowisku Gwiazdy była potwierdzona, ale lekko zdziwiła się na wieść o pasujących elementach.
– A jaka była wcześniej?? Od zawsze tak ma? – odruchowo kontynuowała drążenie tematu, nim naszło ją zwątpienie, czy Orion będzie w stanie wiele powiedzieć. Ile on już siedział w tym Wichrze? Długo, niedługo? Trzymanie pieczy nad chronologią w głowie coraz trudniej jej przychodziło, bo wydawało jej się, że księżyc przestał powoli sunąć po nieboskłonie – on biegł.