Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

Wzruszył barkami. Nie wnikał nigdy do czego służyło to ludziom, liczyło się przede wszystkim jakie on miał z tego korzyści. A korzyści były przede wszystkim wizualne. I zapachowe. I spełniały też wyższe funkcje, znaczy spełniały chęć przebywania w otoczeniu ładnego.
– Kto ich tam wie. Oni zresztą często mają rzeczy bo mogą, a nie by czemukolwiek służyły. – odparł, bo brzydko było poprzestawać na niedbałym geście.
I faktycznie, natychmiastowa odpowiedź Nurt była... wystarczająco niespodziewana by błękitne oczy zaokrągliły się w zdumieniu. Przez krótki moment może nawet w podziwie, gdy zapomniał pełnego kontekstu rozmowy. Takie rzeczy mówić bez zastanowienia? Może było w tym widmo nienazwanej emocji, bo – takie rzeczy o nim? Niesamowita sprawa, nie sądził, że dożyje takiej chwili.
Całokształt nie był jednak taki pełny kwiatków, tęczy i motylków.
– Aha, a czemu to nie masz sekretów?? Może dlatego że nie potrafisz ich dochować, hm? – już pomijając, że każdy miał sekrety mniejsze i większe. Wchodzenie jednak w filozoficzne tony wyjątkowo nie było mu na łapę.
– Ciężko powiedzieć. Wiesz, ogólnie to najszybciej jak się da, ale co to znaczy w praktyce? Ciężko chyba bym przyszedł na granicę, gdy tylko zbiorę dowody i powiedział patrolowi, że mają ciebie pilnie zawołać, bo mam informacje, jeszcze się sami zainteresują.