Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

Lekko prychnął w rozbawieniu wywołanym jej odpowiedzią. I w podzięce za ten mały promyczek radości, odpuścił jej dalsze drążenie tematu. Może jeśli nagrodzi się takie reakcje kilka razy, Nurt zacznie podświadomie częściej do takich dążyć. To było warte wypróbowania.
– Cóż, najwyraźniej Wichrowe kocięta wiedzą, że cierpliwość jest jedną z cnót. – stwierdził z należytą powagą, nim błękitne oczy błysnęły w ożywieniu. – Albo, po prostu, kocięta Zajęczego wiedzą, że lepiej nie wychodzić z siebie, jeśli chcą uniknąć kazania od ojca.
Wbijanie szpileczek buremu orientalowi to nie tylko przyjemność, ale i obowiązek.
Chociaż, trzeba było to przyznać, reakcja popielatej była dla Oriona równym zaskoczeniem co jego pytanie dla niej. Przechylił lekko głowę, kierując uszy do przodu, jak zaciekawiony pies. Nie odpowiedział od razu, dokonując szybkich kalkulacji czy winien był milczenie Askeladdowi, który najwyraźniej zrezygnował z odwiedzenia rodziny, czy jednak prawdę Nurt. Chociaż obliczenia te niewiele miały wspólności z lojalnością względem rudego, raczej skupiały się na tym czy to wiedza, czy niewiedza byłaby błogosławieństwem dla pręguski.
Cóż, teraz już jej podejrzliwość wezbrała i tak.
– W tym konkretnym miejscu nocował parę dni całkiem niedawno. Spodziewałbym się, że kolejnym etapem będą odwiedziny w Gromie, a przynajmniej na jego granicach.