Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

– Historie nie oddają prawdziwego klimatu tych zdarzeń, to trzeba doświadczyć na własnej skórze. – odbił szturchnięcie. Wyciąganie opowieści na temat Wichrzaków spomiędzy starannie ułożonych kłaczków nie znajdowało się w jego planach na dziś. Znaczy mógłby się podzielić, jeśli faktycznie zależałoby Nurt na większej ilości przykładów już dziś, ale nic wartego uwagi nie wysuwało się na język samoistnie.
Powiedzenie, że temat Askeladda był nietrafiony to olbrzymie niedopowiedzenie. Nieobecny rudzielec bez jakiegokolwiek wysiłku zabił jednym ruchem dobry nastrój rozmowy. Zostawiał po sobie jedynie niezręczną atmosferę i Orion był nieco zniesmaczony. Daleko mu było do obwiniania siebie samego o obecną sytuację, przecież nie mógł domyślić się, że kocur nie odwiedzi siostry skoro wcześniej zdawali się w wyśmienitych stosunkach. Nie padła żadna informacja o tym, że jego pobyt należy tu przemilczeć. Mimo braku winy, wciąż... nieciekawie było się tak przyczyniać do obecnego stanu Nurt.
– Zdaje się, że wszystko w porządku. Dalej był w jednym kawałku, nie licząc blizny na łuku brwiowym. – chyba to powinno przynajmniej uspokoić jej zmartwienia? Jeśli w ogóle jakieś miała teraz. Ale jeśli za bardzo skupiała się na tym, że się z nią nie spotkał, może warto było jej przypomnieć co najważniejsze. Że dalej był żywy. O ile to było jakiekolwiek pocieszenie. Dla orientala by nie było. – Raczej nie zmienił się zbyt wiele, ale był też za krótko by dowiedzieć się od niego czegoś więcej.