Księżyce: 36
Płeć: Kotka
Ojciec: Jęczmienne Ziarno
Rodzic: Srebrzyste Jezioro
Łatwiej się w nocy uderzyć o którąś wyciągniętą łapę Zwinki, niż ją w ogóle zobaczyć. Okryta wyłącznie czarną, krótką sierścią. Bardzo szybko wyzbyła się większości kocięcego tłuszczyku i już teraz składa się w sporej części ze skóry naciągniętej na jakby zbyt długie ciało, sprawiające takie wrażenie głównie przez długie łapy i ogon. Może nie chorobliwie, ale jest dosyć chuda, wręcz lekko kanciasta, a żeby dopełnić tego obrazka - jednocześnie pozbawiona szczególnie dużej porcji gracji, jak przystało na kocię. Porusza się dość niezręcznie, szybko, przez co łatwo jej o potknięcie się, zbyt późne wyhamowanie biegu albo zamachnięcie niechcący ogonem czy łapą. Na głowie z każdym wschodem słońca coraz bardziej dominują spore uszy, a na mordce - spore oczy w kolorze żółtym.
Nikt nie zakładałby, że pełnienie funkcji wojownika przez Srebrzyste Jezioro czy jego charakter jakoś szczególnie wpłynie na rozwój kociąt, a tu proszę - co najmniej jedno z nich przeżywa każde wyjście z kociarni rodzica, nawet pomimo obecności ojca czy innych opiekunów. Zwinka po prostu od dziecka ma tendencje do szybkiego i mocnego przywiązywania się do kotów, mocno również odczuwa odrzucenie z ich strony. Trochę zależy jej na uwadze tych, których uważa za bliskich, ale przede wszystkim na bliskości.
Dużo gada, często plotąc bzdury i nie gryząc się w język, kiedy trzeba, a potem odczuwając tego skutki. Czasem nachodzą ją fale nieśmiałości i samoświadomości, które sprawiają, że w jej gardle rośnie gula. Jednak szybko ją połyka, bo uznaje, że ważniejsza jest walka o cudzą sympatię. Równie szybko, co przyjaźń lub płacz, rodzi się w niej jednak złość, kiedy ma ku temu wystarczająco duży powód. Musi czuć się jednak choć trochę pewnie, by zamiast pokory zaprezentować oburzenie ewentualnym nie w porządku traktowaniem.
