Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

– O jak to się szczęśliwie dla mnie składa – podsumował z niewinnym uśmiechem. Zależało mu jednak na tym by Jodłowa Gałązka faktycznie się rozejrzała za rdzawym, więc był gotowy zejść jej tym samym z barków i dać działać w spokoju. Bez sympatycznych uszczypliwości, które były niczym innym jak wyrazem pozytywnych odczuć. I o ile nie podejrzewał, że monochromatyczna by się obraziła o te żarty, tak już było po niej widać, że powoli zaczyna ją to przytłaczać.
– Dokładnie u niej, nikogo innego – zgodził się z kiwnięciem łba. I gdy kontynuował, można by wysnuć teorię, że potrafił czytać w myślach. – Nurt to trochę taka młodsza siostra, która niby jest już dorosła, ale nadal wymaga by ktoś miał na nią oko. I ta rola spada na ciebie, nie na wiecznie nieobecnych rodziców. Więc widzisz, nie jest zbyt łatwo.