Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

Z czarno-białą niewiele spraw było czarno-białe. I z całą pewnością nie należało do nich przyznawanie jakiejkolwiek pozytywnej cechy orientalowi. Ale w porządku, sam zainteresowany był przyzwyczajony do poruszania się w skali szarości. I do wytykania rozmówcom pewnych rzeczy, niezależnie od tego czy Gwiezdni czy żywi.
– Powiedziałem, że życie zdawało się ją przerastać, nie że to był najgorszy moment jej życia. Z naciskiem na zdawało się, nie zdecydowanie było – zaczął na swoją obronę. – Miałem przeczucie, że nie jest tak świetnie jak zarzeka się, że jest, ale brak potwierdzenia. I nie wątpię, że i tak mogła się obrazić o zniknięcie, ale nie mogłem zostawić Jaśniejącego samego. Tu nie było tylko przeczucia, tu było wszystko wyraźne. Albo pójdzie sam i gdzieś zdechnie, albo pójdę z nim i przypilnuję by to chociaż nie było dlatego że się poślizgnął i skręcił łapę w jakimś rowie, a teraz nie potrafi sam wyjść.