Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Gwiezdny Nurt]

I kolejny ślepy strzał. Ilekroć wydawało jej się, że odnajdowała drogę wśród labiryntu korytarzy, okazywało się, że guzik rozumiała, nic nie ułatwiała ani nie zbliżała się do żadnego milszego miejsca. Tak jakby została skazana na zapętlenie w dyskomforcie, przykrości i dezorientacji. Czy to dlatego, że od ostatniej rozmowy stracili wspólny język? I nie potrafili już porozumiewać się ze sobą inaczej, niż jak kot z psem?
Nurt była zmęczona, ale nadal nie w pełni wyssana z motywacji. Zajrzy w kolejne wnęki, poszuka jeszcze trochę.
– Daleko od brzegu, za to nadal bezpiecznie? – Ostrożne stwierdzenie zakończone znakiem zapytania. – Bez gwałtownych spadków i dzikich fal. Z miłymi widokami i w ogóle. A nigdy nie sprawiałeś wrażenia kota, który miałby coś przeciwko zanurzeniu się w nieznane wody tylko dlatego, że było nieplanowane! To co? Nadal uważasz, że chodzi o definicję? To nie jest miłe?
Czego tutaj nie widziała? Starała się mieć uszy szeroko otwarte, wzrok wyostrzony, a wszelką emocjonalną ocenę chwilowo odstawić na bok i podejść do tematu z otwartym umysłem. I dla niej obraz był klarownie czysty. Była nawet gotowa cieszyć się tym domniemanym szczęściem kocura, jeśli nie ze względu na siebie, to przynajmniej ze względu na Oriona; trochę z opóźnieniem, ale przecież tylko dlatego, że wcześniej nie wiedziała, że było czym. A jednak nieokreślone coś miało burzyć tę idyllę. Coś, co bruździło już samą przeprawę przez jezioro, a nie ją wieńczyło. Co takiego? Nie rozumiała.
– Jeśli będziesz chciał się przekonać, to wiesz – podsunęła jeszcze. – Tylko niektóre ziarenka nie dadzą się łatwo pozbyć. Tak już mają. Lojalnie uprzedzam. Straszne uparciuchy.
Pokręciła głową z niedowierzaniem.
– Takie uprzedzenia? Wobec ciebie?? Bezdusznie – westchnęła. – Powinnam spytać o pogrzeb Trawiastej Polany??
Co mógł nawywijać, co spowodowałoby utrzymującą się do końca życia niechęć w starszej kotce? Spodziewała się samych absurdalnych możliwości.
– Mhm, znam ten typ – dodała, gdy naszkicował szerszy obraz Nietoperzowej. Zgrabnie wpisywał się w jeden z kilku stereotypów Klasycznego Starszego. – Pewnie, wbrew pozorom, przyjemnie było jej mieć na co narzekać i komu narzekać, ale ty? Jak to zniosłeś???