Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

Chciał zakończenia tematu, więc kapitulacja Nurt powinna go ucieszyć. I o ile życie byłoby prostsze, gdyby rzeczywiście to tak działało! Jasne, ulga przeważała – na szczęście z Orionem nie było jeszcze tak źle by teraz jego życzenie obróciło się o sto osiemdziesiąt stopni – jednak nie dało się zaprzeczyć obecności rozczarowania.
I to jeszcze rozczarowania, że miał rację, ze wszystkich rzeczy.
– Jasne. To tylko pamiętaj by szepnąć Zmierzch dobre słówko na mój temat. Starczy jedno, chyba że nie będziesz potrafiła się zdecydować które – odbił bez zastanowienia, na które był taki nacisk. Jednak o ile nie musiał pochylać się nad propozycją dołączenia, tak sam fakt, że Nurt zdawało się na tym zależeć, prosił się o głębsze rozważenie. Stał w sprzeczności z nowo budowanym obrazem popielatej, ale co dziwniejsze – nie pasował również do tego towarzyszącego mu od obiegów. Oriental był prawie pewny, że nie raz taki scenariusz przewinął się w ich rozmowach jak zapowiedź horroru.
Obecne życie Padliny również pasowało do historii oglądanych by wywołać gęsią skórkę. Jak to dobrze, że omawiali teraz jej kocięce czasy.
– Jak najbardziej, kocięta nie bez powodu mnie uwielbiają, obyło się bez koszmarów dla małej Sarny. – Za to życie nie oszczędziło ich tej dużej, co? – Zdecydowała nawet, że chce zostać do końca pogrzebu i zobaczyć jak całość przebiega. A kilka księżyców później, gdy już była terminatorką, dopadła mnie na terenach, prosząc żebym nauczył ją walczyć. Miała trening ze swoją matką i zależało jej na tym by jej zaimponować już przy pierwszym spotkaniu z tematem. Więc z całym szacunkiem do Nietoperzego Nieba, ale kociak bez traumy i przekonany, że może do mnie przyjść ze swoją sprawą, jest jednak sporo więcej warty od jej akceptacji. Chyba że jesteś innego zdania? – Dawno się już nie sprzeczali, więc od biedy i taki temat mógłby się nadać.