Wydeptane Ścieżki

[Szczypiorowa Łapa]

Czyli nie tęskniła? Nie no, przecież się uśmiechała! Na pewno tylko żartowała. I miał swój dowód gdy go przytuliła! Odwzajemnił uścisk i polizał ją po pyszczku. Był taki szczęśliwy!
- Przecież nie naruszyłem niczyjej granicy - odparł.
Gdy poczuł jak miał mokry łeb, wzdrygnął się lekko. Zimno! Łapą wygładził sobie futro i spojrzał na kotkę.
Śmiała się. Z nim, czy z niego? Przyjacielsko, czy prześmiewczo? Nie wiedział, ale bardzo mu się to nie podobało. Skoro już jednak leżała, to postanowił odwdzięczyć się za ostatni raz. Skoczył na kotkę i stanął, górując nad nią.
- Pamiętasz? - Zapytał uśmiechając się szeroko, a potem dodał: - Mówiłaś, że nauczysz mnie pływać. Co powiesz na teraz?

[Kukułczy Puch]

- No dobra dobra ale grzeczne kotki nie chodzą dalej niż swój obóz. -uśmiechnęła się zadziornie
Nagle zauważyła że Szczypiorek przygniutł terminatorkę do ziemi z wymalowanym uśmiechem na pyszczku.
Oczywiście że pamiętała o obietnicy! Jak Kukułcza Łapa obiecuję to nigdy nie zapomina!
Nadal w drobnym śmiechu dotknęła noskiem przyjaciela.
-Jasne że pamiętam! Myślisz że mogłabym tak łatwo zapomnieć?! -udawała obrażoną damę.
- W sumie nie mam nic przeciwko! Widziałam niedaleko miejsce gdzie jest płytka woda. Tam zaczniemy.
Popatrzyła się na oczy kocurka i widzała w nich iskierki szczęścia co jeszcze bardziej uszczęśliwiło burą kotkę. Lubiła dawać radość każdemu.

[Szczypiorowa Łapa]

- A jednak ty jesteś tutaj - z nim. Może zwyczajnie wolała jego towarzystwo niż tych Rzeczniaków?
- Zapomnieć? Nie! Ale bałem się, że jednak nie będziesz chciała mnie uczyć... - Powiedział jej do ucha. Lepiej, by nikt inny tego nie słyszał, bo to byłoby oznaką słabości. Inna sprawa, że byłaby to słabość nieprawdziwa. Tak naprawdę nie wierzył, a w każdym razie przekonywał siebie, że nie wierzył, iż kotka mu odmówi.
Kocur, dalej będąc na niej, przytulił mocno kotkę i pozostawał tak przez chwilę. To, jakie przywiązanie okazywał, w zasadzie szczere, na pewno sprawi, że polubi go jeszcze bardziej! Racja?
- To chodźmy! - Uśmiechnął się wstając i idąc gdzie kotka mu wskaże.

[Kukułczy Puch]

Na chwilę Kukułczej Łapie zabrało oddech. Kiedy Szczypiorek tak ją przytulił lekko się zarumieniła. Nie wiedziała czemu!? To był tylko przytulas!
- Ta- tak chodzmy. - wstała i poszła truchtem.
Omijała krzaki i różne rzeczy. Gdy dotarła do określonego miejsca zaczekała na przyjaciela. Gdy do niej dołączył, Kukułcza Łapa zaczęła wchodzić do chłodnej wody.
- Będę cię uczyć podstaw. Będziemy po malutku zwiększać głębokość.
Woda była płytka. Zakrywała łapki terminatorce ale był pod nią grunt.

[Szczypiorowa Łapa]

Zdecydowanie była to reakcja na jaką miał nadzieję Szczypior. Oczywiście, nie wiedział co kotka myślała ani nie potrafił dojrzeć rumieńców pod futrem, ale zdecydowanie na coś takiego liczył.
Podążał tuż obok kotki, ocierając się o nią co chwila. Mimo wszystko zdawała się lubić, gdy był blisko niej, więc czemu by nie?
Gdy ta weszła do wody, Szczypior zawahał się. Trwało to jednak tylko ułamek sekundy i już po chwili ponownie stał obok niej, tym razem łapami w wodzie.
Uśmiechnął się do niej entuzjastycznie i zapytał:
- Co dalej?
Będzie czym się chwalić, oj będzie. Zaimponuje każdemu! A Pogłos? On nawet nie będzie potrafił tego skopiować!

[Kukułczy Puch]

Uśmiechnęła się na widok mokrego Szczypiorka. Wyglądał komiczne. Tym razem powstrzymała się od śmiechu.
- Obserwuj. - pokazała swoją zadziorną mine
Kukułcza Łapa poszła na głębsze wody by móc pokazać jak i co konkretnie trzeba robić.
Pływała w te i wefte.
-Pływanie jest tak jak chodzenie. Musisz na zmianę przebierać łapami. Najpierw prawa potem lewa.
Pokazała przyjacielowi jak to wygląda.
-Ogon też się przydaje. Służy jako ster.
-Głowa zawsze w górze.
Podpłyneła do Szczypiorka. Kiedy była już blisko niego uśmiechnęła się promiennie.
-Oto co trzeba zrobić by pływać. Oczywiście nie bać się wody. Jest ona miła i nic ci złego nie chce zrobić.
- No a zatem sprawdźmy jak sobie poradzisz. Będę cię asekurować.

[Szczypiorowa Łapa]

Jak mu przykazała, tak też zrobił. Obserwował uważnie każdy jej zgrabny ruch. Ale że koty potrafiły tak płynnie, hehe, poruszać się w wodzie?
Woda co prawda była trochę chłodna, ale faktycznie nie wydawała się być aż tak straszna.
Kocur przeszedł parę kroków aż znalazł się w głębszej części a potem zaczął powoli przebierać łapami. Nie robił tego równie sprawnie co Kukułka, ale zwykle szybko się uczył.
Głowę trzymał stale ponad wodą. Łapy najpierw z prawej, potem z lewej, naprzemiennie przesuwał do tyłu, co było o tyle dziwne, że trzymał je tak, jakby się od wody odpychał. Zwykle na ziemi trzymał je przecież poziomo, a tu? Na równi z resztą kończyny. Potem łapę podkulał tak, by jak najłatwiej było mu ją przenieść do przodu i powtarzał z drugiej strony. Był jeden problem: Zupełnie nie rozumiał jak skręcać.
- Mówiłaś, że co zrobić z ogonem? By na przykład w prawo skręcić, o.

[Kukułczy Puch]

Była dumna z przyjaciela że dość szybko się uczył. Pływając koło niego cały czas go asekurowała.
- Kiedy chcesz skręcić w prawo to twój ogon też musi to zrobić. Tak samo jest jak chcesz skręcić w lewo.
Chyba dobrze to wytłumaczyła? Ale na wszelki wypadek pokazała przyjacielowi jak to robić.
Zauważyła też powoli że Szczypiorek lekko się zmęczył. Więc popłyneła jak najbliżej jego.
- Może na dziś starczy? Nie chce żeby pływanie kojarzyło ci się z męczeniem się.
Pływanie to zabawa nie męcząca praca.

[Szczypiorowa Łapa]

I słusznie! On zresztą też był z siebie dumny i to jak!
Posłuchał rady Kukułczej Łapy i spróbował poskręcać, raz w jedną, raz w drugą stronę. To akurat nie było aż tak trudne.
- Z tobą mógłbym pływać całymi dniami - Odparł. Nie dość, że te słowa na pewno sprawią, że jeszcze zyska w jej oczach, to do tego zapewniał, że nie jest zmęczony!
Mimo wszystko jednak pozwolił odprowadzić się na brzeg. Potem przytulił kotkę i przez parę chwil lizał ją po pyszczku.
- Dzięki, dzięki, dzięki! - Mruczał jej do ucha uradowany. Potem jednak naszła go kolejna myśl. Dalej wtulony w jej mokre futerko, zapytał:
- A ryby? Jak się je łowi?
Czekając na jej odpowiedź, zaczął myśleć o tym, jak pływanie było przyjemne. Czemu tylko koty z Klanu Rzeki to robiły? Prawda, mokre futro, które z pewnością będzie musiał sobie potem wyczyścić, mocno mu przeszkadzało, ale jeśli była to cena by mimo wszystko koty patrzyły na niego z zachwytem, to nie było to raczej problemem?

[Kukułczy Puch]

Kukułcza Łapa odwróciła wzrok by Szczypiorowa Łapa nie zauważył jej reakcji na niby komplement. Nie chciała dać się tak łatwo! Otrzepała się i wróciła wzrokiem do Terminatora.
- Nie ma za co. -uśmiechnęła się szczerze
Oddała uścisk przyjaciela.
- Tym razem cię tego nie nauczę. Jeszcze sama nie umiem łowić! -zaśmiała się
Kto by pomyślał że taki biały kocur ma tyle energii i jest dla niej miły mimo że pochodziła z innego klanu.
Otrzepała się z wody by choć trochę przypominać kota.
Zauważyła że Szczypiorek miał glona na futerku.
- Nie ruszaj się.
Przybliżyła się do przyjaciela i zabrała z grzbietu dużego glona i wyrzuciła go do krzaków.
Usiadła wygodne i patrzyła się na wesoły pyszczek przyjaciela.

[Szczypiorowa Łapa]

Kocur zauważył, jak ta odwraca wzrok gdy do niej mówił. Czy coś powiedział nie tak? Nie, no przecież na obrażoną nie wyglądała. Ciekawe skąd więc taka reakcja? Będzie musiał popatrzeć, czy na inne miłe rzeczy też tak zareaguje.
Nadal nie umie? A to Ci Rzeczniacy to nie głównie tak się żywili? Czy jedli też inne jedzenie i normalnie polowali?
Pozwolił jej zdjąć z siebie glona. Nie zauważył go wcześniej i w sumie nie czuł też różnicy gdy go nie było. Cały czuł się jak czymś opatulony. To pewnie przez to, że dalej był mokrawy.
Kocur podszedł i oparł się o kotkę. Było mu tak przyjemnie... Czemu nie mogła z nim pójść do Wichru? Wtedy mogliby się więcej bawić, a ona nie musiałaby się przejmować głupimi granicami ani niczym innym, tylko nim!

[Kukułczy Puch]

Kukułcza Łapa lekko zaskoczona pozwoliła żeby Szczypiorek się oparł o nią. A podobno nie był zmęczony. Ha! Popatrzyła się na niego. Zastanawiała się czemu go tak polubiła i czemu on tak polubił ją. Przecież jesteśmy z dwóch innych światów. Mogła przy nim się odprężyć i pośmiać o niczym. Było jej jednak trochę smutno że nie byli w tym samym klanie. Mogli by tak się bawić całymi dniami ze przerwą na treningi. Może los tak chciał? A może po prostu nie było im to dane być w jednym klanie? Tyle pytań.. Lecz obiecała sobie że nie będzie się smucić przy towarzystwie Szczypiorowej Łapy.
Przytuliła się bardziej do przyjaciela, zamykając przy tym oczy. Od razu na jej pyszczku był uśmiech.

[Szczypiorowa Łapa]

A czemu miałby jej nie lubić? Była miła, lubiła go, była ładna, bardzo go lubiła, zdolna. I go lubiła, i podziwiała i kto wie co jeszcze!
Kocur siedział oparty o przyjaciółkę z zamkniętymi oczyma i mruczał radośnie. Potem jednak pociągnął ją lekko i po chwili oboje leżeli obok siebie na ziemi (o ile nie stawiała oporu).
Teraz musiał się tylko dowiedzieć jednej ważnej rzeczy... Czy mogła go lubić jeszcze bardziej? Niektóre koty podobno potrafiły tak lubić jedną osobę bardziej niż wszystkich innych. To musiał być on, racja?
Polizał ją po pyszczku i wymruczał jej pytanie do ucha:
- Kukułeczko... Kochasz mnie?

[Kukułczy Puch]

Kukułcza Łapa nagle zauważyła że jest na twardej ziemi. Jej oczy się powiększyły i przyspieszył jej się oddech. Co on chciał zrobić? Czy coś złego zrobiłam? A może coś chce udowodnić? Siłę? W główce Kukułki było tyle pytań! Popatrzyła się na Szczypiorową Łapę i widzała jak się uśmiecha. Po chwili przybliżył się do jej ucha i powiedział pytanie na którego brzmienie Kukułczą Łape odebrało mowę.. Czy..czy go kochała? Czy można powiedzieć że go kochała? Przecież znali się niedługo! Nie wiedziała czy Szczypiorek czuł to samo. Nie wiedziała czy mówi jej prawdę. Czy by ją nie zostawił w przyszłości dla innej kotki z klanu! Kukułcza Łapa za bardzo pędziła do przyszłości której nawet jeszcze nie ma!
- Ja.. Jes-jesteśmy.. Jeszcze młodzi.. P-prawda? Słowo... M-miłość to bardzo.. Mocne.. Słowo.. A ja..
Zakryła swoją twarz łapami. Była taka zagubiona!

[Szczypiorowa Łapa]

Oj, nie takiej odpowiedzi się spodziewał. Ta bardzo mu nie pasowała, choć teoretycznie mogła też kategorycznie odmówić. A skoro była niepewna, to trzeba było tylko trochę ją pchnąć w dobrą stronę.
Kocur przyciągnął ją do siebie, lub siebie do niej, na jedno wychodziło, i bardzo mocno przytulił.
- Przede mną nie musisz się wstydzić - Powiedział kocur, zachęcając ją, by ostatecznie powiedziała, że tak. Że go kocha. Że będzie z nim spędzać więcej czasu, będzie chciała by był szczęśliwy.
Czy to tak wiele, domagać się od każdego tylko odrobiny uwagi i troski o niego?