Jest dobrze zbudowaną, średniego wzrostu kotką o mocnych i silnych łapach i szerokich barkach. Objętości dodaje jej długie i puchate futro. Na grzbiecie, głowie i ogonie mieszają się odcienie srebra i rudych kosmyków, pokryte zawijasami klasycznych pręg, a na piersi i łapach pojawiają się białe znaczenia. Wszystkie te kolory, choć występują dość chaotycznie, tworzą paletę barw, od której trudno odwrócić wzrok. Rosa bardzo dba, by należycie się prezentowało, dlatego poświęca sporo czasu na jego odpowiednią pielęgnację, dlatego nie dostrzeżesz w nim ani jednego zbłąkanego listka czy innego paprocha. Przemieszcza się pewnym siebie i eleganckim krokiem, z wysoko postawionym ogonem, posyłając światu chłodne spojrzenie zielono żółtych oczu, dając do zrozumienia, że lepiej nie zawracać jej głowy.
Ideały, które Rosa ceniła sobie będąc kociakiem, uległy niestety pewnemu wypaczeniu. Stała się bardziej wyniosła, odkładając potrzeby i uczucia innych czy też własne na bok. Logiczne myślenie, chłodna kalkulacja i zdolnośc do bezgranicznych poświęceń w imie dobra klanu i swojej rodziny przysłoniły jej wartości takie jak empatia czy uczucia. Nie lubi, gdy ktoś lub coś przeszkadza jej, w wypełnianiu swoich zadań i dążeniu do doskonałości, której tak bardzo pragnie. Do innych klanowiczów ma stosunek raczej chłodny, unika z nimi niepotrzebnych rozmów i zbędnych rozmów. Jest wobec siebie bardzo wymagająca, gdy nie jest najlepsza, pierwsza, lub też nie wie wszystkiego, czuje się sfrustrowana i zła, jednak nie daje nikomu po sobie tego poznać, kumulując toksyczne uczucia w zamknięciu.
Jednak jest jedna mała rzecz, która czyni ją naprawdę szczęśliwą. Jest to jej rodzina, patrzenie ma szczęście bliskich jej kotów sprawia, że ona sama czuje się szczęśliwa i wartościowa, dzięki nim wie, dla kogo tak się stara i dla kogo chce być jak najlepsza. Pielęgnuje relacje ze swoim rodzeństwem, starając się, by nie zostały zatrute przez jej wewnętrzną złość i frustracje.
Iglasta Łapa [KC]
Zroszona planowała wybrać się na Kretowisko zapolować od dość długiego czasu, tylko miała pewien problem, nie miała z kim iść. Jeżynowy Cierń zabroniła jej wychodzić samej z obozu dopóki nie nauczy się walczyć, co w sumie było całkiem zrozumiałe. Beztrosko hasając po terenach można natrafić na potężniejszego przeciwnika, a Zroszonej nie uśmiechało się umieranie młodo, bez otrzymania wojowniczego imienia. Nie stanowiło to dla niem problemu, dopóki po nauce polowanie nie zechciała szlifować swoich umiejętności w praktyce. Zwyczajnie nie miała z kim pójść. Niby mogła prosić rodziców lub rodzeństwo, ale problem był taki, że kiedy ona miała czas, oni byli zajęci. Skończyło się na tym, że musiała poprosić o pomoc kogoś niespokrewnionego. Nie była z tego zadowolona, bowiem nie miała zbyt wielu znajomych. Po prostu nigdy nie czuła jakiejś większej potrzeby posiadania takowych, co właśnie teraz dało o sobie znać. Jednak pewnego dnia spróbowała zapytać o Wysoką Falę, która jakimś cudem się zgodziła. Nie znała zbyt dobrze wojowniczki, ale miała nadzieję, że będzie im się przyjemnie współpracowało. Gdy dotarły na miejsce, zaczęła wąchać w poszukiwaniu jakiejś zwierzyny. Miała nadzieję, że uda jej się dziś coś złapać.
/ Wysoka Fala
bornwith avoid............... hard todestroy................ withlove,hope................
........builtwith ah e a r t ........broken fromthe start ...........andnow Idieslow
W porównaniu do Badylarki jako najmłodszej i najsłabszej z miotu... Nagle, nie wiedzieć kiedy, wystrzeliła gwałtownie w górę. Jej łapy się wydłużyły, stając się nieproporcjonalne w porównaniu do drobnej budowy ciała. Szczególnie, że je tyle samo, co wcześniej gdy była malutka, przez co nie dostarcza swojemu ciału tyle jedzenia, ile potrzebuje. Gdyby nie przydługie, lekko zmatowione, rude futro to by prawdopodobnie było widać jej przebijające przez skórę żebra. Ale to nie jedyna zmiana, która zaszła w wyglądzie Badylarki. Jej oczy wybarwiły się z kocięcego błękitu na... Ognisty pomarańcz, co jest prawdopodobnie spadkiem po dziadkach.
Nadal jest strachliwa i boi się świata, ale... Jakby mniej? Nie jest jednak wesołą i beztroską osobą, bardziej... Stała się zdystansowana do tego, co się dzieje. Stara się odciąć od świata, który nadal w jej oczach jest przerażający i patrzeć na siebie jakby z perspektywy czuwającego nad innym kotem ducha. Niby jest w swoim ciele, ale jednocześnie jakby nie była tam obecna. Przez to jej reakcje mogą się wydać z początku przygaszone, musi na nią zadziałać wyjątkowo silny bodziec, żeby ukazała swoje prawdziwe emocje. Bardzo nie lubi wychodzić poza swoją strefę komfortu, boi się nieznanych sytuacji i nie wie, jak wtedy reagować, przez co jeszcze bardziej się stresuje. Wciąż jest dość małomówna, dalej się trochę jąka, jest mało asertywna i nie potrafi głośno powiedzieć swojego zdania, chociaż bardzo szybko się uczy.
Pewnego razu podeszła do niej terminatorka, której nie znała... Znaczy, znała ją, jednak tylko z widzenia. Uśmiechnęła się do niej delikatnie, kiedy zgodziła się na wspólne polowanie. I nie był to żaden cud, chociaż Wysoka zdecydowanie nie czuła się zbyt komfortowo z myślą, że idzie z kimś na polowanie... Po prostu zazwyczaj robiła to sama, najczęściej pod osłoną nocy. Wybrała się z terminatorką na kretowisko, uważnie rozglądając się po okolicy i wstępnie przeprowadzając obserwacje, czy żaden drapieżnik nie czai się w pobliżu. W końcu... Miała pod swoją opieką czyjeś życie. Czuła ogromną odpowiedzialność, jak i również była wdzięczna za okazane jej zaufanie. W końcu... Nigdy nie była szczególnie silna czy odważna, a wojowniczką została dopiero niedawno. Zatrzymała się na terenach po dotarciu do nich, lekko strosząc rudą sierść przez chłodny powiew wiatru, po czym spojrzała ognistymi oczami na Zroszoną Łapę, posyłając jej delikatny, ciepły uśmiech.
- P-Powodzenia... Będę niedaleko w razie czego - powiedziała do niej, po czym sama ruszyła przed siebie. Było chłodno, ale w miarę znośnie, pomimo że śnieg stworzył na ziemi niewielką warstwę drażniącą opuszki łap. Mrok powoli otulał tereny Klanu Rzeki sprawiając, że wojowniczka miała większą ochotę na polowanie. Ciemność powodowała, że córka Paprociowego Kwiatu czuła się znacznie bezpieczniej niż za dnia, dlatego ugięła łapy i ruszyła pod mroźne podmuchy powietrza, łapiąc je w płuca i próbując odróżnić stare zapachy od nowych zapachów zwierzyny, rozglądając się przy tym uważnie i poruszając się możliwie bezszelestnie.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Zroszona Łapa zapewne dobrze zrobiła, wybierając towarzystwo kogoś innego ponad samotne spacerki po klanowych terenach. Kotka na razie co prawda nie dostrzegała żadnych oznak niebezpieczeństwa w okolicy, ale w razie czego obecność innego kota w pobliżu na pewno dobrze zrobi. W pewnym momencie do jej nozdrzy doleciał zapach… zwierzyny, ale połączony z wonią czegoś jakby… mokrych piór. Woń dolatywała z pobliża Grzmiącej Rzeki, więc jeżeli terminatorka była zainteresowana upolowaniem właściciela tych mokrych piór, to musiała się pofatygować w tamtą stronę.
Wysoka Fala zaś… szczęścia nie miała, przynajmniej na razie. Stawiała kolejne kroki na cienkiej warstwie śniegu, pokrywającej ziemię, jednak to był jedyny odgłos, jaki jej towarzyszył w zapadającej ciemności. To nie była nawet kwestia tego, że kocica zachowywała się głośno, nie starała się czy nie szła pod wiatr – wręcz przeciwnie. Po prostu na razie żadna świeża woń nie dotarła do jej nozdrzy, nie mogła też nic zauważyć ani usłyszeć.
Jest dobrze zbudowaną, średniego wzrostu kotką o mocnych i silnych łapach i szerokich barkach. Objętości dodaje jej długie i puchate futro. Na grzbiecie, głowie i ogonie mieszają się odcienie srebra i rudych kosmyków, pokryte zawijasami klasycznych pręg, a na piersi i łapach pojawiają się białe znaczenia. Wszystkie te kolory, choć występują dość chaotycznie, tworzą paletę barw, od której trudno odwrócić wzrok. Rosa bardzo dba, by należycie się prezentowało, dlatego poświęca sporo czasu na jego odpowiednią pielęgnację, dlatego nie dostrzeżesz w nim ani jednego zbłąkanego listka czy innego paprocha. Przemieszcza się pewnym siebie i eleganckim krokiem, z wysoko postawionym ogonem, posyłając światu chłodne spojrzenie zielono żółtych oczu, dając do zrozumienia, że lepiej nie zawracać jej głowy.
Ideały, które Rosa ceniła sobie będąc kociakiem, uległy niestety pewnemu wypaczeniu. Stała się bardziej wyniosła, odkładając potrzeby i uczucia innych czy też własne na bok. Logiczne myślenie, chłodna kalkulacja i zdolnośc do bezgranicznych poświęceń w imie dobra klanu i swojej rodziny przysłoniły jej wartości takie jak empatia czy uczucia. Nie lubi, gdy ktoś lub coś przeszkadza jej, w wypełnianiu swoich zadań i dążeniu do doskonałości, której tak bardzo pragnie. Do innych klanowiczów ma stosunek raczej chłodny, unika z nimi niepotrzebnych rozmów i zbędnych rozmów. Jest wobec siebie bardzo wymagająca, gdy nie jest najlepsza, pierwsza, lub też nie wie wszystkiego, czuje się sfrustrowana i zła, jednak nie daje nikomu po sobie tego poznać, kumulując toksyczne uczucia w zamknięciu.
Jednak jest jedna mała rzecz, która czyni ją naprawdę szczęśliwą. Jest to jej rodzina, patrzenie ma szczęście bliskich jej kotów sprawia, że ona sama czuje się szczęśliwa i wartościowa, dzięki nim wie, dla kogo tak się stara i dla kogo chce być jak najlepsza. Pielęgnuje relacje ze swoim rodzeństwem, starając się, by nie zostały zatrute przez jej wewnętrzną złość i frustracje.
Iglasta Łapa [KC]
Kiwnęła głową, słysząc słowa wojowniczki, dając jej znać, że usłyszała ją i jej również życzy powodzenia.
Poczuła zapach zwierzyny, połączone z zapachem mokrych piór. Cieszyła się, że może uda się jej coś złapać, ale w jej głowie zapaliła się ostrzegawcza lampka. Może to być mały, niegroźny ptaszek albo kruk lub z którym mogłaby mieć pewien problem. Łabędzia, którego by się najbardziej w tym przypadku obawiała, raczej nie spotka, musiałaby mieć wyjątkowego pecha. Jeżeli jednak by do tego doszło, lepiej byłoby powiadomić jakiś patrol i załatwić go większą grupą, niż ryzykować we dwie.
Postanowiła udać się w kierunku źródła zapachu. Ugięła łapy, opuściła nisko ogon i ostrożnie ruszyła za zapachem, pilnując, by iść cały czas pod wiatr. Uważnie stawiała kroki, by śnieg nie skrzypiał oraz by jakaś ukryta pod śniegiem gałązka nie trzasnęła pod jej ciężarem. Drapieżnik czy zwierzyna,wszystko jedno, byleby tylko nie została zauważona.
bornwith avoid............... hard todestroy................ withlove,hope................
........builtwith ah e a r t ........broken fromthe start ...........andnow Idieslow
W porównaniu do Badylarki jako najmłodszej i najsłabszej z miotu... Nagle, nie wiedzieć kiedy, wystrzeliła gwałtownie w górę. Jej łapy się wydłużyły, stając się nieproporcjonalne w porównaniu do drobnej budowy ciała. Szczególnie, że je tyle samo, co wcześniej gdy była malutka, przez co nie dostarcza swojemu ciału tyle jedzenia, ile potrzebuje. Gdyby nie przydługie, lekko zmatowione, rude futro to by prawdopodobnie było widać jej przebijające przez skórę żebra. Ale to nie jedyna zmiana, która zaszła w wyglądzie Badylarki. Jej oczy wybarwiły się z kocięcego błękitu na... Ognisty pomarańcz, co jest prawdopodobnie spadkiem po dziadkach.
Nadal jest strachliwa i boi się świata, ale... Jakby mniej? Nie jest jednak wesołą i beztroską osobą, bardziej... Stała się zdystansowana do tego, co się dzieje. Stara się odciąć od świata, który nadal w jej oczach jest przerażający i patrzeć na siebie jakby z perspektywy czuwającego nad innym kotem ducha. Niby jest w swoim ciele, ale jednocześnie jakby nie była tam obecna. Przez to jej reakcje mogą się wydać z początku przygaszone, musi na nią zadziałać wyjątkowo silny bodziec, żeby ukazała swoje prawdziwe emocje. Bardzo nie lubi wychodzić poza swoją strefę komfortu, boi się nieznanych sytuacji i nie wie, jak wtedy reagować, przez co jeszcze bardziej się stresuje. Wciąż jest dość małomówna, dalej się trochę jąka, jest mało asertywna i nie potrafi głośno powiedzieć swojego zdania, chociaż bardzo szybko się uczy.
Niestety... A może na szczęście? Do jej nozdrzy nie dochodził żaden podejrzany ani też znajomy zapach, dzięki któremu mogłaby rozpoznać, co jej się trafiło. Kompletna pusta, dlatego też parła powoli przed siebie, na ugiętych łapach lekko starając się stąpać przez warstwę śniegu, rozglądając się dookoła i próbując się zachowywać jak najciszej, aby nie spłoszyć potencjalnej zwierzyny. Albo żeby potencjalny drapieżnik nie zainteresował się nią zbyt szybko... Przełknęła na samą myśl ślinę, ale zdołała wzniecić w sobie nieco więcej pewności siebie, aby kontynuować polowanie, skupiając się na docierających do nosa woni.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Zroszona Łapa dopiero zbliżała się do źródła zapachu, który z każdą lisią długością stawał się nieco bardziej intensywny, poszukując zwierzęcia. Jak się okazało… nie był to łabędź – całe szczęście, prawda? Po chwili kroczenia wśród kretowisk terminatorka znalazła się wśród drzew wschodniej części Łęgów i na grząskawej zazwyczaj ziemi przy Grzmiącej Rzece przyuważyła kaczkę, siedzącą na śniegu: w zapadającej ciemności ciężko było stwierdzić, czy była to samica, czy samiec, bo kolory się zlewały. Ptak wciąż znajdował się kawałek od kotki, która jeszcze nie zaniepokoiła go swoją obecnością w pobliżu.
Ruda kocica wciąż kroczyła wśród krecich kopców i śniegu… a wokół dalej panowała cisza i spokój. Nie mogła nic znaleźć, żadnego świeżego tropu, żaden ptak nie wylądował w pobliżu, nic się nie poruszyło w cienkiej warstwie śniegu. Może nie była wystarczająco ostrożna? A może to zwykły pech? Ciężko stwierdzić.
Jest dobrze zbudowaną, średniego wzrostu kotką o mocnych i silnych łapach i szerokich barkach. Objętości dodaje jej długie i puchate futro. Na grzbiecie, głowie i ogonie mieszają się odcienie srebra i rudych kosmyków, pokryte zawijasami klasycznych pręg, a na piersi i łapach pojawiają się białe znaczenia. Wszystkie te kolory, choć występują dość chaotycznie, tworzą paletę barw, od której trudno odwrócić wzrok. Rosa bardzo dba, by należycie się prezentowało, dlatego poświęca sporo czasu na jego odpowiednią pielęgnację, dlatego nie dostrzeżesz w nim ani jednego zbłąkanego listka czy innego paprocha. Przemieszcza się pewnym siebie i eleganckim krokiem, z wysoko postawionym ogonem, posyłając światu chłodne spojrzenie zielono żółtych oczu, dając do zrozumienia, że lepiej nie zawracać jej głowy.
Ideały, które Rosa ceniła sobie będąc kociakiem, uległy niestety pewnemu wypaczeniu. Stała się bardziej wyniosła, odkładając potrzeby i uczucia innych czy też własne na bok. Logiczne myślenie, chłodna kalkulacja i zdolnośc do bezgranicznych poświęceń w imie dobra klanu i swojej rodziny przysłoniły jej wartości takie jak empatia czy uczucia. Nie lubi, gdy ktoś lub coś przeszkadza jej, w wypełnianiu swoich zadań i dążeniu do doskonałości, której tak bardzo pragnie. Do innych klanowiczów ma stosunek raczej chłodny, unika z nimi niepotrzebnych rozmów i zbędnych rozmów. Jest wobec siebie bardzo wymagająca, gdy nie jest najlepsza, pierwsza, lub też nie wie wszystkiego, czuje się sfrustrowana i zła, jednak nie daje nikomu po sobie tego poznać, kumulując toksyczne uczucia w zamknięciu.
Jednak jest jedna mała rzecz, która czyni ją naprawdę szczęśliwą. Jest to jej rodzina, patrzenie ma szczęście bliskich jej kotów sprawia, że ona sama czuje się szczęśliwa i wartościowa, dzięki nim wie, dla kogo tak się stara i dla kogo chce być jak najlepsza. Pielęgnuje relacje ze swoim rodzeństwem, starając się, by nie zostały zatrute przez jej wewnętrzną złość i frustracje.
Iglasta Łapa [KC]
Jej pesymistyczne przypuszczenie okazały się nie prawdziwe, bowiem dostrzegła siedzącą na śniegu kaczkę. Nie była w stanie stwierdzić czy to samiec, czy samica. Wszystko jedno z resztą, mięso to mięso. Spróbowała podejść do ptaka, pilnując, by stawiać lekko kroki i płytko oddychać. Pamiętała też o prawidłowej pozycji łowieckiej i o tym, by iść pod wiatr. Gdyby znalazłaby się w odległości skoku od kaczki, starałaby się uszkodzić jej skrzydła tak, by nie mogła już odlecieć a potem w szybki sposób pozbawiła by ją życia.
bornwith avoid............... hard todestroy................ withlove,hope................
........builtwith ah e a r t ........broken fromthe start ...........andnow Idieslow
W porównaniu do Badylarki jako najmłodszej i najsłabszej z miotu... Nagle, nie wiedzieć kiedy, wystrzeliła gwałtownie w górę. Jej łapy się wydłużyły, stając się nieproporcjonalne w porównaniu do drobnej budowy ciała. Szczególnie, że je tyle samo, co wcześniej gdy była malutka, przez co nie dostarcza swojemu ciału tyle jedzenia, ile potrzebuje. Gdyby nie przydługie, lekko zmatowione, rude futro to by prawdopodobnie było widać jej przebijające przez skórę żebra. Ale to nie jedyna zmiana, która zaszła w wyglądzie Badylarki. Jej oczy wybarwiły się z kocięcego błękitu na... Ognisty pomarańcz, co jest prawdopodobnie spadkiem po dziadkach.
Nadal jest strachliwa i boi się świata, ale... Jakby mniej? Nie jest jednak wesołą i beztroską osobą, bardziej... Stała się zdystansowana do tego, co się dzieje. Stara się odciąć od świata, który nadal w jej oczach jest przerażający i patrzeć na siebie jakby z perspektywy czuwającego nad innym kotem ducha. Niby jest w swoim ciele, ale jednocześnie jakby nie była tam obecna. Przez to jej reakcje mogą się wydać z początku przygaszone, musi na nią zadziałać wyjątkowo silny bodziec, żeby ukazała swoje prawdziwe emocje. Bardzo nie lubi wychodzić poza swoją strefę komfortu, boi się nieznanych sytuacji i nie wie, jak wtedy reagować, przez co jeszcze bardziej się stresuje. Wciąż jest dość małomówna, dalej się trochę jąka, jest mało asertywna i nie potrafi głośno powiedzieć swojego zdania, chociaż bardzo szybko się uczy.
Wysoka na chwilę przystanęła, próbując opanować narastający wewnątrz niepokój i poczucie winy. Nie rozumiała, dlaczego nic się nie pojawiało. Musiała zrobić coś nie tak... Bo to nie jest normalne, prawda? Szczególnie, że wcześniej jej się udawało... Lepiej lub gorzej, ale zawsze wracała z chociaż małą, wychudzoną myszką w pysku, którą odstawiała na stos. Nie była może najlepszą łowczynią w klanie, ale... Ale myślała, że jest wystarczająco dobra, żeby stawić czoło Porze Nagich Liści. Przełknęła ślinę, unoszą głowę i próbując ponownie ocenić kierunek wiatru, po czym ruszyła w stronę jego źródła. Starała się stąpać delikatnie po warstwie śniegu, na ugiętch łapach i omijając wszelkie patyki czy suche trawy, które mogłyby zaszeleścić przez jeden nieostrożny ruch. Ogon wyrównała do grzbietu, głowę nieco obniżyła, a brzuchem starała się nie smarować po ziemi. I obserwowała uważnie terytorium w nadziei, że teraz uda jej się coś znaleźć. W myślach poprosiła Gwiezdnych o pomyślność, bo to w końcu oni zsyłają zwierzynę pod łapy... Prawda?
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Srebrzystej szylkretce chyba wyleciało z głowy parę spraw, chociażby to, co jest mocną stroną ptaków. Kaczor w pewnym momencie odwrócił głowę w stronę kotki, która znajdowała się jeszcze dwie lisie długości od niego, i zaczął… uciekać. Na piechotę, koślawym biegiem, co wyglądało przekomicznie, jednak ptaszysko szykowało się do rozpostarcia skrzydeł i wzbicia się w powietrze.
Po długim czasie oczekiwania w końcu córka Paprociowego Kwiatu przyuważyła ruch w kąciku oka. Zwierzę było dość spore, z długimi uszami jako znakiem charakterystycznym… zając. Żerował wśród kopców, grzebiąc w śniegu i szukając pożywienia.
W porównaniu do Badylarki jako najmłodszej i najsłabszej z miotu... Nagle, nie wiedzieć kiedy, wystrzeliła gwałtownie w górę. Jej łapy się wydłużyły, stając się nieproporcjonalne w porównaniu do drobnej budowy ciała. Szczególnie, że je tyle samo, co wcześniej gdy była malutka, przez co nie dostarcza swojemu ciału tyle jedzenia, ile potrzebuje. Gdyby nie przydługie, lekko zmatowione, rude futro to by prawdopodobnie było widać jej przebijające przez skórę żebra. Ale to nie jedyna zmiana, która zaszła w wyglądzie Badylarki. Jej oczy wybarwiły się z kocięcego błękitu na... Ognisty pomarańcz, co jest prawdopodobnie spadkiem po dziadkach.
Nadal jest strachliwa i boi się świata, ale... Jakby mniej? Nie jest jednak wesołą i beztroską osobą, bardziej... Stała się zdystansowana do tego, co się dzieje. Stara się odciąć od świata, który nadal w jej oczach jest przerażający i patrzeć na siebie jakby z perspektywy czuwającego nad innym kotem ducha. Niby jest w swoim ciele, ale jednocześnie jakby nie była tam obecna. Przez to jej reakcje mogą się wydać z początku przygaszone, musi na nią zadziałać wyjątkowo silny bodziec, żeby ukazała swoje prawdziwe emocje. Bardzo nie lubi wychodzić poza swoją strefę komfortu, boi się nieznanych sytuacji i nie wie, jak wtedy reagować, przez co jeszcze bardziej się stresuje. Wciąż jest dość małomówna, dalej się trochę jąka, jest mało asertywna i nie potrafi głośno powiedzieć swojego zdania, chociaż bardzo szybko się uczy.
Zastygła w bezruchu, kiedy ujrzała czyiś ruch kątem oka. Ściszyła automatycznie oddech, uginając łapy i badając, z jakim gatunkiem miała do czynienia. Zając. Były one wyjątkowo szybkie, miały również czuły słuch, dlatego musiała być bardzo ostrożna. Skontrolowała, czy aby na pewno znajduje się w odpowiedniej pozycji jeśli chodzi o wiatr, który miał wiać jej w pyszczek albo lekko w bok, ale na pewno nie na zwierzaka, po czym powoli zaczęła do niego podchodzić. Na ugiętych łapach cicho poruszała się pomiędzy suchymi trawami czy innymi elementami środowiska, które mogły wywołać hałas, dbała bardzo o to, żeby o nie nie zahaczyć łapą ani długą sierścią na ogonie i brzuchu. Ogon, głowa i grzbiet znajdowały się w jednej linii, a kocica uważnie obserwowała, czy zając nie zwrócił na nią uwagi. Wtedy zastygała w bezruchu, aby ofiara mogła ponownie poczuć się bezpiecznie. Starała się lekko stąpać po ziemi, na ugiętych łapach i tak, aby nie szorować brzuchem podłoża, aby podejść najciszej jak mogła. Gdyby podeszła wystarczająco blisko, wybiłaby się z tylnych łap i rzuciła w kierunku zająca, próbując złapać go w swoje wysunięte pazury i gryźć się w szyję, by uśmiercić go najszybciej, jak to możliwe.
Jest dobrze zbudowaną, średniego wzrostu kotką o mocnych i silnych łapach i szerokich barkach. Objętości dodaje jej długie i puchate futro. Na grzbiecie, głowie i ogonie mieszają się odcienie srebra i rudych kosmyków, pokryte zawijasami klasycznych pręg, a na piersi i łapach pojawiają się białe znaczenia. Wszystkie te kolory, choć występują dość chaotycznie, tworzą paletę barw, od której trudno odwrócić wzrok. Rosa bardzo dba, by należycie się prezentowało, dlatego poświęca sporo czasu na jego odpowiednią pielęgnację, dlatego nie dostrzeżesz w nim ani jednego zbłąkanego listka czy innego paprocha. Przemieszcza się pewnym siebie i eleganckim krokiem, z wysoko postawionym ogonem, posyłając światu chłodne spojrzenie zielono żółtych oczu, dając do zrozumienia, że lepiej nie zawracać jej głowy.
Ideały, które Rosa ceniła sobie będąc kociakiem, uległy niestety pewnemu wypaczeniu. Stała się bardziej wyniosła, odkładając potrzeby i uczucia innych czy też własne na bok. Logiczne myślenie, chłodna kalkulacja i zdolnośc do bezgranicznych poświęceń w imie dobra klanu i swojej rodziny przysłoniły jej wartości takie jak empatia czy uczucia. Nie lubi, gdy ktoś lub coś przeszkadza jej, w wypełnianiu swoich zadań i dążeniu do doskonałości, której tak bardzo pragnie. Do innych klanowiczów ma stosunek raczej chłodny, unika z nimi niepotrzebnych rozmów i zbędnych rozmów. Jest wobec siebie bardzo wymagająca, gdy nie jest najlepsza, pierwsza, lub też nie wie wszystkiego, czuje się sfrustrowana i zła, jednak nie daje nikomu po sobie tego poznać, kumulując toksyczne uczucia w zamknięciu.
Jednak jest jedna mała rzecz, która czyni ją naprawdę szczęśliwą. Jest to jej rodzina, patrzenie ma szczęście bliskich jej kotów sprawia, że ona sama czuje się szczęśliwa i wartościowa, dzięki nim wie, dla kogo tak się stara i dla kogo chce być jak najlepsza. Pielęgnuje relacje ze swoim rodzeństwem, starając się, by nie zostały zatrute przez jej wewnętrzną złość i frustracje.
Iglasta Łapa [KC]
Nie było teraz czasu, żeby zastanawiać się, co poszło nie tak, bowiem ptak zaczął uciekać, szykując się do lotu. Jedyne co jej pozostało, to pobiec za nim i złapać go, zanim odleci. Nie miała ochoty wrócić do obozu z niczym, Rzuciła się za ptakiem sprintem, mając nadzieję, że jej nie odleci zanim go dogoni i dopadnie. Nie była zbyt dobrą biegaczką, ale z drugiej strony, jak szybko może uciekać taki kaczor z tymi swoimi koślawymi kończynami?
bornwith avoid............... hard todestroy................ withlove,hope................
........builtwith ah e a r t ........broken fromthe start ...........andnow Idieslow
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Srebrzysta szylkretka miała spore szanse, biorąc pod uwagę tempo koślawego biegu uskutecznianego przez kaczora. I… udało się! Uciekanie nie wychodziło kaczce najlepiej i koniec końców większego znaczenia nie miał nawet fakt, że udało jej się nieco wzbić w powietrze, bowiem w tej samej chwili dopadła ją Zroszona Łapa. Ptak szarpał się, próbując się wyrwać Rzecznej terminatorce.
Zając żerował nad wyraz spokojnie, nieświadomy czyhającego nań zagrożenia: grzebał łapami wyposażonymi w ostre pazury w śniegu i nawet coś spod niego wyciągał, by szybko to przeżuć. Wysoka Fala tymczasem bezszelestnie do niego podeszła i przybiła go do ziemi, by następnie, jak przystało na prawdziwego łowcę, sprawnie pozbawić go życia.
Jest dobrze zbudowaną, średniego wzrostu kotką o mocnych i silnych łapach i szerokich barkach. Objętości dodaje jej długie i puchate futro. Na grzbiecie, głowie i ogonie mieszają się odcienie srebra i rudych kosmyków, pokryte zawijasami klasycznych pręg, a na piersi i łapach pojawiają się białe znaczenia. Wszystkie te kolory, choć występują dość chaotycznie, tworzą paletę barw, od której trudno odwrócić wzrok. Rosa bardzo dba, by należycie się prezentowało, dlatego poświęca sporo czasu na jego odpowiednią pielęgnację, dlatego nie dostrzeżesz w nim ani jednego zbłąkanego listka czy innego paprocha. Przemieszcza się pewnym siebie i eleganckim krokiem, z wysoko postawionym ogonem, posyłając światu chłodne spojrzenie zielono żółtych oczu, dając do zrozumienia, że lepiej nie zawracać jej głowy.
Ideały, które Rosa ceniła sobie będąc kociakiem, uległy niestety pewnemu wypaczeniu. Stała się bardziej wyniosła, odkładając potrzeby i uczucia innych czy też własne na bok. Logiczne myślenie, chłodna kalkulacja i zdolnośc do bezgranicznych poświęceń w imie dobra klanu i swojej rodziny przysłoniły jej wartości takie jak empatia czy uczucia. Nie lubi, gdy ktoś lub coś przeszkadza jej, w wypełnianiu swoich zadań i dążeniu do doskonałości, której tak bardzo pragnie. Do innych klanowiczów ma stosunek raczej chłodny, unika z nimi niepotrzebnych rozmów i zbędnych rozmów. Jest wobec siebie bardzo wymagająca, gdy nie jest najlepsza, pierwsza, lub też nie wie wszystkiego, czuje się sfrustrowana i zła, jednak nie daje nikomu po sobie tego poznać, kumulując toksyczne uczucia w zamknięciu.
Jednak jest jedna mała rzecz, która czyni ją naprawdę szczęśliwą. Jest to jej rodzina, patrzenie ma szczęście bliskich jej kotów sprawia, że ona sama czuje się szczęśliwa i wartościowa, dzięki nim wie, dla kogo tak się stara i dla kogo chce być jak najlepsza. Pielęgnuje relacje ze swoim rodzeństwem, starając się, by nie zostały zatrute przez jej wewnętrzną złość i frustracje.
Iglasta Łapa [KC]
Jednak się udało. Trzymała go mocno, choć ptak wyrywał się, nie chcąc odpaść z gry na śmierć i życie jaką była walka o byt. Była całkiem silna, więc wysiłki kaczora były daremne, ale jego szarpanie się utrudniało terminatorce wykonanie ostatecznego ciosu. Spróbowała wgryźć się w szyję kaczora, by zakończyć jego żywot. Jeżeli dalej będzie się jej wyrywał to tylko przedłuży swoje cierpienie, a ona zacznie tracić cierpliwość.
bornwith avoid............... hard todestroy................ withlove,hope................
........builtwith ah e a r t ........broken fromthe start ...........andnow Idieslow
W porównaniu do Badylarki jako najmłodszej i najsłabszej z miotu... Nagle, nie wiedzieć kiedy, wystrzeliła gwałtownie w górę. Jej łapy się wydłużyły, stając się nieproporcjonalne w porównaniu do drobnej budowy ciała. Szczególnie, że je tyle samo, co wcześniej gdy była malutka, przez co nie dostarcza swojemu ciału tyle jedzenia, ile potrzebuje. Gdyby nie przydługie, lekko zmatowione, rude futro to by prawdopodobnie było widać jej przebijające przez skórę żebra. Ale to nie jedyna zmiana, która zaszła w wyglądzie Badylarki. Jej oczy wybarwiły się z kocięcego błękitu na... Ognisty pomarańcz, co jest prawdopodobnie spadkiem po dziadkach.
Nadal jest strachliwa i boi się świata, ale... Jakby mniej? Nie jest jednak wesołą i beztroską osobą, bardziej... Stała się zdystansowana do tego, co się dzieje. Stara się odciąć od świata, który nadal w jej oczach jest przerażający i patrzeć na siebie jakby z perspektywy czuwającego nad innym kotem ducha. Niby jest w swoim ciele, ale jednocześnie jakby nie była tam obecna. Przez to jej reakcje mogą się wydać z początku przygaszone, musi na nią zadziałać wyjątkowo silny bodziec, żeby ukazała swoje prawdziwe emocje. Bardzo nie lubi wychodzić poza swoją strefę komfortu, boi się nieznanych sytuacji i nie wie, jak wtedy reagować, przez co jeszcze bardziej się stresuje. Wciąż jest dość małomówna, dalej się trochę jąka, jest mało asertywna i nie potrafi głośno powiedzieć swojego zdania, chociaż bardzo szybko się uczy.
Czując, jak powoli życie ulatuje ze stworzenia, na którym zacisnęła swoje zęby, wypuściła nosem powietrze, przymykając oczy. Czuła, jak poziom adrenaliny nieco opada, pozwalając rudej wojowniczce na rozluźnienie mięśni, dopiero po paru zwalniających uderzeniach serca zdecydowała się zakopać swoją ofiarę w charakterystycznym miejscu i obmyć się z krwi biednego stworzenia. Ruszyła dalej na ugiętych łapach oraz pod wiatr, rozglądając się uważnie po okolicy i starając się ponownie złapać trop zwierzyny. Coś udało jej się upolować, dlatego czuła się nieco pewniej z wiedzą, że nie będzie musiała wracać z pustymi łapami do obozu.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Kaczorowi, chcąc nie chcąc, nie pozostało wiele opcji – ani też nadziei, biorąc pod uwagę, że Zroszona Łapa trzymała ptaka dosyć mocno, a po chwili wgryzła się w jego szyję. Nieco koślawo, biorąc pod uwagę to, że zwierzę się wciąż szarpało i próbowało młócić skrzydłami, ale i tak: w tym momencie żywot samca kaczki dobiegł końca, a jasny pysk terminatorki pokrył się świeżą krwią.
Wokół panowała cisza, gdy Wysoka Fala ruszyła dalej po zamordowaniu i zakopaniu zająca. Czyżby dobra passa wojowniczki miała zakończyć się równie szybko, co się zaczęła? Zaraz zresztą kocica nieostrożnie postawiła łapę: stanęła w nią w niedostrzegalnym pod śniegiem zagłębieniu, przez co niemal się potknęła. Nic się jej nie stało, ale na pewno mogło to wytrącić ją z równowagi.
![[Obrazek: heart_by_8_bitspider-d8gu3tk.gif]](https://orig00.deviantart.net/e67a/f/2018/117/8/0/heart_by_8_bitspider-d8gu3tk.gif)
![[Obrazek: 67indML.png]](https://i.imgur.com/67indML.png)
