Rów

[Wędrujące Światła]

No i moment później siedział z martwą ptaszyną w pysku, przytrzymując ją przednimi łapami. Dobry początek, musiał przyznać, jakkolwiek bywał wybredny w stosunku co do pierzastych piszczek. Rozkopał nieco ziemię w korzeniach drobnego krzaczka i schował zdobycz w dołku. Przylizał zmierzchwione kłaczki na piersi i ruszył na dalsze łowy wzdłuż rowu. Cynamonowe uszy kręciły się na boki łowiąc dźwięki z otoczenia, a błękitne oczy wypatrywały jakiegokolwiek ruchu czy nietypowego koloru. Na węchu się nie skupiał aż tak – jakkolwiek zapachy z jezdni nie były dla niego tak drażniące jak dla leśnych dzikusów, tak wciąż od nadmiernego wdychania mogła rozboleć głowa.

[Jodłowa Gałązka]

Po pierzastej zdobyczy przyszedł jak widać czas na coś bardziej śliskiego i łuskowatego, nie mówiąc już o bardziej zielonkowatych kolorach nowej zwierzyny. Sezon na jaszczurki, żabki i inne płazy czy tam gady chyba się jeszcze jak widać nie skończył, ponieważ Orion po kilku dłuższych chwilach szukania natyka się na jedną taką jaszczureczkę wygrzewającą się w trawie.

Orion: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 14 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 53/55

[Wędrujące Światła]

Bądźmy szczerzy – zielony na zielonym tle zdecydowanie do nietypowych kolorów się nie zaliczał. Tak samo źdźbła błyszczały równie mocno co skóra jaszczurki, więc i tutaj nie leżało ułatwienie dla cynamona. W takim przypadku wniosek nie mógł być bardziej oczywisty. Orion był niesamowity, a jastrzębie wyrywały sobie pióra z zazdrości, bo nigdy nie będą mieć tak ponadprzeciętnego wzroku jak on. Jednak dostrzeżenie piszczki to dopiero początek, można by rzec, że pierwszy etap, więc zasłużone zachwyty swoją osobą zostawił na później.
Przeszedł do pozycji łowieckiej, przenosząc ciężar na tylne łapy – czemu to robiło robotę przy oszukiwaniu niskopodłogowych piszczek? Nie miał pojęcia, ale lubił ułatwiać sobie życie. Ruszył pod wiatr w stronę wygrzewającej się jaszczurki, która na szczęście znajdowała się na gruncie, a nie pięć metrów nad ziemią na jakimś słupie. Więc jako, że jej lokalizacja była normalna to zamierzał zwyczajnie zmniejszyć dystans, a następnie doskoczyć do niej z wyciągniętymi łapami, by unieruchomić przy użyciu pazurów i uśmiercić. Byleby nie łapać za ogon, już się kiedyś na tym przejechał.

[Jodłowa Gałązka]

Na szczęście jaszczurka nie zauważyła najpierw skradającego się, a później już skaczącego na nią drapieżnika, więc nie zdążyła ani uciec, ani odrzucić swojego ogona, żeby wprowadzić Oriona w błąd. Kolejna zwierzyna do dorzucenia do dzisiejszej listy udanych prób polowań. Ciekawe czy następne będą równie udane.

EXP: +5 exp

Orion: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 14 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 53 - 2 = 51/55

[Wędrujące Światła]

Teraz już, z martwą jaszczurką przed sobą, Orion mógł już sobie w pełni pogratulować swoich niesamowitych umiejętności łowieckich, ponadprzeciętnej spostrzegawczości, nieziemskiego uroku osobistego, nieskazitelnej szaty i... i lista jego niesamowitych zalet i innych takich ciągnęła się kilometrami, więc aż szkoda czasu by wymieniać je wszystkie. Cofnął się z gadem do skrzydlatej piszczki, którą wcześniej capnął i zakopał je razem. Żeby było im raźniej i żeby on nie musiał później zapamiętywać dwudziestu różnych kryjówek. Poprawił futerko i ruszył nieco szybszym truchtem przed siebie. Chcąc nieco prędzej ominąć tereny, które już sprawdził polując na jaszczurkę, by skupić się na tych nowych, niezbadanych okolicach rowu. A konkretniej na szukaniu żywych stworzonek, które by chętnie zaprosił na dzisiejszą kolację z Kąkolem. W ramach posiłku, rzecz jasna. Nie był księżniczką Disneya, by chodzić na herbatki z myszami.

[Jodłowa Gałązka]

Te gady i płazy to chyba się jednak Oriona dzisiaj trzymały, bo kolejne co znalazł to jakaś beznoga jaszczurka o dość specyficznym wyglądzie. Miała takie walcowate ciałko pokryte okrągłymi łuskami i głowę nie odróżniającą się w żaden sposób od ciała. Szczerze powiedziawszy to wyglądał trochę jak taka duża dżdżownica.

Orion: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 14 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 51/55

[Wędrujące Światła]

Orion jakimś wielkim fanem jedzenia tych bardziej i mniej oślizgłych piszczek nie był, więc mimo że w razie potrzeby uważał się za specjalistę w każdej dziedzinie, tak zasadniczo nie znał się zbytnio na systematyce płazów i gadów. Może by podebatował chętnie z kimś nad tym czy właśnie natrafił na jaszczurkę czy węża, ale... no zasadniczo był tu teraz sam i priorytetem było złapanie piszczki.
Zresztą co za różnica czym padalec był, skoro procedury były te same. Przejście do pozycji łowieckiej (jak przy każdym polowaniu zresztą), przeniesienie ciężaru na tylne łapy i ostrożne skradanie się, tak by w odpowiednim momencie wyskoczyć z pazurami na przerośniętą dżdżownicę i ugryźć w... gdzieś koło głowy chyba powinien być kark, nie?

[Jodłowa Gałązka]

Rachu, ciachu i po strachu. Z przerośniętą dżdżownicą z oczami poszło równie prosto co z poprzednimi dwiema ofiarami cynamonowego pointa. Orion bardzo ładnie chwycił padalca za kark i szybko pozbawił go życia, mogąc sobie tym samym doliczyć kolejną piszczkę do swojej kolekcji oraz wykreślić z listy zakupów na swoją kolację z Kąkolem.

EXP: +5 exp

Orion: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 14 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 51 - 2 = 49/55

[Wędrujące Światła]

Elegancko. Wąż-jaszczurka zdecydowanie należał do piszczek, które godnie się prezentowały, co do smaku cynamon miał pewne wątpliwości, ale hej, to nieistotne. Nad tym będzie się zastanawiał, gdy już się zmęczy, póki co cofnął się by dorzucić padalca do poprzednich zdobyczy, a następnie znów ruszył tą samą trasą. Gwiazdy miały go dzisiaj w opiece, więc nieuprzejmie byłoby nie doceniać ich starań, prawda? Miał cichą nadzieję na złapanie czegoś futerkowanego, nim wyczerpie ich łaskawość, bo miło by było mieć i coś dla siebie na ząb podczas tej kolacji, prawda? Więc wypatrywał kolejnej piszczki truchtając przed siebie.

[Jodłowa Gałązka]

Tym razem cynamonowy point zauważył coś większego niż tylko łuskowatą jaszczureczkę czy przerośniętą dżdżownicę. To było coś zdecydowanie większego i bardziej okrągłego. Długie uszy większe od głowy, tylne nogi dłuższe od przednich, szaro-brązowe futerko, zdecydowanie był to zając, który mógłby nasycić pewnie może i nawet dwa koty. Trzeba było przyznać iż była to dość korzystna zdobycz, patrząc na orionowe plany na dzisiejszy wieczór.

Orion: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 14 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 49/55

[Wędrujące Światła]

Przyduże uszy powędrowały do przodu z zaciekawieniem. O. Zając. Piszczka, do której pozostałe klany przyrównywały Wichrzaków. Ale szczerze mówiąc? Orion wciąż tego nie widział. Zamiast jednak podziwiać długouchego z daleka i zastanawiać nad podobieństwem do znanych mu kotków z rozległych łąk, skupił się na polowaniu.
Zastygł na moment w miejscu, by opanować i ostatecznie – wyciszyć swój oddech, a następnie przeszedł do pozycji łowieckiej. Starannie wymijał wszelkie gałązki i przesuszone liście, gdy zbliżał się do długouchego. Chciał zakraść się możliwie blisko, by uniknąć długiego pościgu i w jak najmniejszej ilości susów dopaść szaraka, objąć wczepiając pazury i no wiadomo – wgryźć się w szyję.

[Jodłowa Gałązka]

Orion doszedł bez większego problemu do zająca dzięki wyuczonej technice, jednak problem zrobił się przy jego złapaniu. Przez chwilę cynamonowy point musiał poszarpać się z długouchym zanim udało mu się wbić szarakowi zęby w szyję tak jak planował, a ta szarpanina spowodowała, że zającowi przed wydaniem ostatniego tchnienia udało się w obronie zranić pointa, kopiąc go po pyszczku długimi i mocnymi nogami i przy okazji zostawiając płytkie zadrapanie. Na nic się to jednak ofierze nie zdało, patrząc się na to, że po chwili zwisała już bez ruchu w orionowym pyszczku.

parzyste - zając rani w obronie
nieparzyste - zając nie rani w obronie

wypadło -> 4

rana 0. stopnia: powierzchowne zadrapanie na lewym policzku

EXP: +25 exp


Orion: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 14 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 65 - 3 = 62/65 | W: 49 - 3 =46/55

[Wędrujące Światła]

Zające to była jednak zupełnie inna kategoria piszczek niż drobne myszki, więc oriental nie szykował się nawet na bezproblemowe uśmiercenie jednym ruchem szczęk. Tylko że... no wciąż między oczekiwaniami, a rzeczywistością, znajdowała się przepaść. Szarpanina przeciągała się. Z perspektywy Oriona – w nieskończoność. I w finalnym akcie oberwał od durnego zająca w pysk, a pazury tyczkowatej nogi zostawiły po sobie piekące zadrapanie na policzku. Dopiero gdy piszczka przestała się ruszać, cynamon odłożył ją ostrożnie na ziemię i w ramach odpoczynku po tej walce, zaczął czyścić pyszczek. Przejechał szorstkim językiem po łapie, a następnie uniósł ją do policzka, myślami odbiegając daleko od wykonywanej czynności. Pamiętał jak po sparingu dotarł nad wodę i zobaczył w odbiciu idealnie odcisniętą, błotną łapę rdzawego na swoim jasnym policzku. Cały wyglądał wtedy tragicznie, przetarzany przez ziemię jak byle dzikus, ale było coś na tyle surrealistycznego w wyraźnym kształcie na jego pysku, że nie potrafił do końca ubolewać nad swoim losem. I teraz, z piekącym zadrapaniem na tym samym policzku potrafił znaleźć przynajmniej jedną wspólną nitkę wiążącą Wichrzaków z zającami.
Jedni i drudzy byli utrapieniem. Utrapieniem z dziwnym upodobaniem do policzkowania innych.
Gdy Orion znów był piękny i olśniewający, podniósł swoją zdobycz i zakopał ją w nowym dołku. Bo o ile nie chciał pamiętać dwudziestu osobnych dziur, tak też nie chciał by ktoś go za jednym zamachem okradł ze wszystkiego. Nie był jeszcze zmęczony, więc po krótkim namyśle zdecydował ruszyć dalej, wypatrując kolejnej piszczki. Może tą przeznaczy na głodujące Wichrowe kociaki, kto wie...

[Jodłowa Gałązka]

Po dużej zdobyczy nadszedł najwidoczniej czas na coś mniejszego i mniej wyrywającego się. Orion szukając kolejnej zdobyczy natknął się tym razem na taką płazowatą zdobycz. Żabka, która spokojnie skakała sobie między źdźbłami trawy, którymi wyłożone było podłoże i zastępowały biały śnieg, który jeszcze nie tak dawno pokrywał wszystko puchatą kołderką. Ofiara była jeszcze nieświadoma zagrożenia, można było spokojnie atakować.

rana 0. stopnia: powierzchowne zadrapanie na lewym policzku

Orion: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 14 | Sz: 5 | Zm: 5 | HP: 62/65 | W: 46/55

[Wędrujące Światła]

Widząc połyskującą, żabią skórę tylko utwierdził się w przekonaniu, że to właśnie ten rodzaj piszczki, którą nic tylko zanieść pod Wichrowe granice i wręczyć najbliższemu patrolowi jako prezent na głodujące kociaki. Oczywiście najlepiej by było, gdyby na czele tego patrolu stał pewien buras, bo po niektórych Wichrzakach Orion spodziewałby się szczerej wdzięczności za ten prezent. A przecież nie robił tego z dobroci serca, a po to by zobaczyć całą gamę złowrogich spojrzeń.
No, ale najpier wypadałoby złapać piszczkę. Cynamon wciąż był uprzedzony co do ich oślizgłości i nie chciał zatapiać w niej zębów. Przeniósł ciężar na tylne łapy i ruszył w pozycji łowieckiej w stronę podskakującego płaza. Czekał na odpowiedni moment, to znaczy – jak żabka będzie w fazie lądowania, by wtedy do niej doskoczyć, przycisnąć do ziemi i przywalić mocno pazurami.