Trening Borsuczej Łapy

[Borsucza Mordka]

Borsucza Łapa wymamrotał coś niezrozumiale pod nosem -ale znając życie to były niezbyt przyjemne i ładne słowa- a potem, nie chcąc dalej patrzeć się na źródło swojego najnowszego zdenerwowania, odwrócił się i poszedł szukać jakiejś innej piszczki niż wredne wronisko, które nie chciało dać się złapać. Najlepiej jakby tym razem trafiło mu się coś na ziemi, żeby nie musiał się paprać znowu z wspinaniem się na drzewa.

[Roziskrzona Noc]

No i zgodnie z życzeniami (jeśli wierzyć w Gwiezdnych oraz ich przychylność) terminator mógł napotkać na swojej drodze piszczkę jak najbardziej naziemną. A wręcz podziemną, dla ścisłości. Świeży kreci kopiec wystawał z niskich traw i istniało wysokie prawdopodobieństwo, że jego twórca jeszcze tu wróci by wychylić się na powierzchnię.

[Borsucza Mordka]

Borsuk postanowił skorzystać z okazji, więc po krótkim postoju przybrał pozycję łowiecką i zaczął skradać się w stronę kopca. Co prawda musiał przez chwilę zastanowić się jaką z trzech zasad zastosować do kreta, ale doszedł do wniosku, że nie będzie to raczej nic dotyczące wzroku czy słuchu. Najprawdopodobniejszą rzeczą było czucie, więc dymny kocurek przeniósł ciężar ciała na tylne łapy i powoli zbliżał się do kopca, chcąc zobaczyć czy może kret wyskoczy ze swojej norki. Jeśli tak to wtedy szybko go zabije. Może to mu poprawi humor.

[Roziskrzona Noc]

Krecikowi jednak najwyraźniej dobrze było w norce, bo nie wystawiał swojego ciemnego pyszczka dłuższy czas. Terminator czekał i czekał, ale żadnego wyskakującego kopacza dziur nie uświadczył. Mógł jednak wyczuć lekki ruch ziemi pod łapami, a uderzenie serca później dostrzec jak grudki ziemi tworzące kopiec przesuwają się nieco. Kret był blisko powierzchni. Chyba. Może opłacało się zaryzykować i go wykopać nim zaszyje się w głębszych partiach gleby?

[Borsucza Mordka]

Według Borsuczej Łapy było warto zaryzykować. Kocur zdecydowanie nie był jednym z tych cierpliwych typów. To tym bardziej pchnęło go w stronę pomysłu z kopaniem. Tak więc dymny kocur jak najszybciej rzucił się na kopczyk, próbując dopaść kreta, który czaił się gdzieś niedaleko pod ziemią. Musiał chociaż tę jedną piszczkę upolować, więc starał się zrobić to szybko i sprawnie, żeby móc zabić swoją ofiarę zanim się zwinie.

[Roziskrzona Noc]

No i to była dobra decyzja, bo ziemia była miękka, więc już dwa ruchy łap później pazury kocurka zetknęły się z krecim futerkiem, umożliwiając mu wyciągnięcie piszczki z kryjówki i zabicie.

A niewiele później za początkującyn łowcą zmaterializowała się Roziskrzona Noc, kołysząc lekko ogonem.
– Gratki młody, twoja pierwsza piszczka. Usatysfakcjonowany i wracamy do obozu? Czy poczułeś zew krwi i chcesz upolować coś jeszcze? – dawała mu wybór. Jej zdaniem zrobili już wystarczająco wiele w ciągu jednego dnia i mogli ze spokojem ducha odpocząć od siebie do kolejnego treningu, ale jeśli Borsuk miał ambicje złapać coś jeszcze to nie zamierzała mu stać na przeszkodzie.

[Borsucza Mordka]

-HA! -zawołał triumfalnie kiedy udało mu się wyciągnąć i zamordować kreta praktycznie bez większego wysiłku -zwłaszcza w porównaniu z tą nieszczęsną wroną sprzed jeszcze tak naprawdę chwili.
Spojrzał za siebie -trochę szybciej niż chciałby się przyznać- kiedy mentorka się za nim praktycznie zrespiła. W sumie długo już tak łazili... Borsuk nie zdziwiłby się gdyby zaraz miałoby im zwyczajnie dnia zabraknąć. Plus... sam był już zmęczony, więc...
-Możemy wracać -powiedział obojętnie- twoje stare kości pewnie są już zmęczone i te sprawy -potem wziął upolowanego kreta i zaczął iść w stronę obozu, myśląc jakie to świetne jest jego odwracanie kota ogonem.

//zt?