Wysokie Drzewa

[Jaśniejący Płomień]

Ostry Kolec odmawia wycofania się. Pazury Płomienia trafiają w skrzydło jastrzębia. Ognisty ból zajmuje jego przednią łapę, jak gdyby ptak chciał tą przechwałką podkreślić mierny atak wojownika. Każde uderzenie serca obfituje w wydarzenia, niespecjalnie wesołe zresztą, na co bury krzywi się wyraźnie. Jednak skoro jego towarzyszka w boju puszcza krwawe bąbelki nosem i dalej atakuje, on tym bardziej nie ma powodu wycofać się z pola bitwy. I choć opieranie się na rannej łapie nie jest ani trochę przyjemne, robi to, aby spróbować doskoczyć do karku drapieżnika i zatopić w nim kły. Nie chce wchodzić kotce w drogę, co to, to nie, jednak nieco dopomóc w działaniach - jak najbardziej. Dodatkowe punkty, jeżeli uda mu się utrzymać uwagę jastrzębia na sobie; jej już naprawdę wystarczy wrażeń, nawet jeśli adrenalina czy inna wojownicza duma mówią jej co innego.

[Ostry Kolec]

Wojownik nic nie odpowiedział - po prostu walczył dalej. Jastrząb skupił na nim uwagę i walnął go w łapę. Rana jednak nie wyglądała poważnie - nie tak, jak jej nos, gdyż czuła przez niego tylko krew.
Zdecydowała się na szybki, kolejny ruch. Wyciągnęła pazury z zamiarem przyłożenia ptaszysku pazurami po łbie. Płomyk zajął się karkiem, tak więc nie chciała mu w tym przeszkadzać.

[Pochmurna Łapa]

Płomyk niemal zupełnie ominął szarpiącego się ptaka; Ostra spisała się nieco lepiej i dokopała się do krwi. Słabnący jastrząb przypuścił jeszcze jeden atak na Płomyka, ale ledwie musnął go czubkiem szpona. Nie lepiej poszło mu z Ostrym Kolcem, której zdołał ledwie wyrwać parę kłaków.

ostra | lvl: 4 | S: 6 (9) | Zr: 11 (15) | Sz: 6 (8) | HP: 33 - 2 - 3 = 28/70 | W: 43 - 3 = 40/60 | prz: 2/3
:: rana 2. stopnia: oderwany fragment nosa; krwawi (po -2hp do końca walki)
:: rana 0. stopnia: wyrwane kłaczki z czubka głowy
rana 0 stopnia: zadrapanie na łapie
rana 0 stopnia: ślad szponów na piersi
rana 0 stopnia: zadrapanie na boku
HP spadło o połowę; obniżenie statystyk

płomyk: S: 15 | Zr: 17 | Sz: 13 | Zm: 12 | HP: 52 - 3 - 1 = 48/70 | W: 87 - 3 = 84/90
rana 2 stopnia: krwawiąca rana na łapie, -3HP w tej turze, po -2HP do końca walki
rana 0 stopnia: zadrapanie na piersi

jastrząb (na ziemi) S: 13 (18) | Zr: 7 (12) | Sz: 7 (12) | HP: 25 - 2 - 9 - 1 - 1 - 1 = 11/60 | W: 43 - 4 = 39/60
:: rana 1. stopnia: rozcięcie na skrzydle; krwawi (po -1hp co turę do końca walki)
:: rana 0. stopnia: naderwana lotka
rana 0 stopnia: wyrwane pióro
rana 0 stopnia: zadrapanie na piersi
rana 1 stopnia: rana na skrzydłach, krwawi, po -1HP do końca walki
rana 1 stopnia: rana na szyi, krwawi, po -1HP do końca walki
rana 0 stopnia: wyrwane pióro
rana 1 stopnia: krwawiąca rana na czubku głowy, -1HP do końca walki
statystyki obniżone ze względu na walkę z dwoma przeciwnikami
od następnej kolejki – dalsze obniżenie statystyk ze względu na spadek HP

[Jaśniejący Płomień]

Świetnie im idzie, pozazdrościć zdolności. Jaśniejący Płomień wydaje z siebie cichy syk frustracji, jednak bardziej niż na niepowodzeniu bądź zadrapaniu na piersi, koncentruje się na dalszej walce. I choć chwilę temu atak na kark jastrzębia praktycznie nie doszedł do skutku, wojownik podejmuje się kolejnej próby potraktowania go ostrymi kłami. Do dwóch razy sztuka, czy coś.
Pocieszającym aspektem jest walcząca obok niebieska kotka; co prawda nadal wolałby widzieć ją w pewnym oddaleniu od centrum wydarzeń, ale skoro wciąż jest w stanie wymachiwać łapami, nie jest z nią chyba aż tak źle, by po wszystkim miał dwa trupy do ogarnięcia. Na razie.

[Ostry Kolec]

Czuła zmęczenie i było to po niej zdecydowanie widać. Sama również wiedziała, że już nie daje powoli rady i musiała przyznać, iż czas było się... wycofać. Wzięła głębszy wdech, po czym spojrzała na kocura, który również był porządnie poobijany.
- Dasz sobie z nim radę? - miauknęła w stronę Jaśniejącego Płomienia, nim nie zdecydowała się na wykonanie ostatniego ataku. Rzuciła się w stronę ptaka z zamiarem przejechania mu pazurami po szyi bądź jej okolicy. Bez względu na to, czy jej atak był udany bądź nie, zdecydowała się na ostateczne wycofanie z pola walki, mając nadzieję, iż wojownikowi nie stanie się większa krzywda. Z drugiej strony ptak był konający, więc nie miał już aż tyle roboty.

[zt?]

[Pochmurna Łapa]

Ostry Kolec nie miała już przed czym uciekać. Ptak padł na ziemię od jednego mocnego uderzenia Płomyka.

ostra | lvl: 4 | S: 6 (9) | Zr: 11 (15) | Sz: 6 (8) | HP: 28 - 2 = 26/70 | W: 40/60 | prz: 2/3
:: rana 2. stopnia: oderwany fragment nosa; krwawi (po -2hp do końca walki)
rzut na infekcję: 1k6 → 1, infekcja
:: rana 0. stopnia: wyrwane kłaczki z czubka głowy
rana 0 stopnia: zadrapanie na łapie
rana 0 stopnia: ślad szponów na piersi
rana 0 stopnia: zadrapanie na boku
HP spadło o połowę; obniżenie statystyk
+75 EXP

płomyk: S: 15 | Zr: 17 | Sz: 13 | Zm: 12 | HP: 48 - 2 = 46/70 | W: 84 - 2 = 82/90
rana 2 stopnia: krwawiąca rana na łapie, po -2HP do końca walki
rzut na infekcję: 1d6 → 5, brak infekcji
rana 0 stopnia: zadrapanie na piersi
+75 EXP

jastrząb (na ziemi) S: 13 (18) | Zr: 7 (12) | Sz: 7 (12) | HP: 11 - 13 = -2/60 | W: 39/60
:: rana 1. stopnia: rozcięcie na skrzydle; krwawi (po -1hp co turę do końca walki)
:: rana 0. stopnia: naderwana lotka
rana 0 stopnia: wyrwane pióro
rana 0 stopnia: zadrapanie na piersi
rana 1 stopnia: rana na skrzydłach, krwawi, po -1HP do końca walki
rana 1 stopnia: rana na szyi, krwawi, po -1HP do końca walki
rana 0 stopnia: wyrwane pióro
rana 1 stopnia: krwawiąca rana na czubku głowy, -1HP do końca walkizimny trup

[Jaśniejący Płomień]

Udzieliłby twierdzącej odpowiedzi, jednak zanim udaje mu się otworzyć pysk w celu innym niż morderczy, drapieżnik bezwładnie pada na ziemię. No cóż, nic straconego, jako że Ostry Kolec nie chciała go zostawiać bez ostatniego słowa, a więc nie zdążyła się jeszcze na dobre oddalić.
- Jak mniemam - rzuca z odsłonięciem białych kłów. Ale już w kolejne uderzenie serca poważnieje. Wojowniczka jest w kiepskim stanie, to po pierwsze. Jego łapa nie prezentuje się zbyt okazale, to po drugie. Trzecim jest czekające na pochówek truchło. Ene due like fake... wygląda na to, że ostatni w kolejce będziesz ty, jastrzębiu. Tobie obecnie bez większej różnicy. - Czekaj no, nie będziesz sama wracała do obozu. Moment.
Prowizorycznie przykrywa ptaszora cienką warstwą ziemi, aby jego nęcąca woń stała się choć trochę mniej wykrywalna. Kiedy dotrą na miejsce, powiadomi kogoś o całej sytuacji i kto inny zajmie się pozbyciem problemu. Pomijając jego lekką... niedyspozycję, upływ krwi z Ostrego Kolca prosi o brak zwłoki.
- Idziemy.

z.t.

[Mysz]

Plusem bycia drobnym był fakt, że czasami ciężko było ją dostrzec. Do tego jej krótkie łapki poruszały się szybciej niż pająk, którego na chwilę straciło się z oczu. Była prędkością, była mgnieniem. I tymże sposobem wymknęła się spod oczu własnej matki, patrolu, wojowników. Żałosne. A skoro już zaznała tej wolności, której tak bardzo było jej brak w klaustrofobicznym cienistym obozie, pognała przed siebie tak daleko, na ile miała siłę. Nie była też głupia, wykalkulowała sobie czas wyruszenia patrolu i zwyczajnie poszła ich śladem, póki nie znalazła się na granicy. A potem dalej, aż zapach się mocno zmienił. Inny klan, fantastycznie. Gdyby tylko jej cienisty smród jej nie zdradzał, może by prosiła o przyjęcie jej. Chociaż kto wtedy zrobi porządek w Cieniu?
Wzięła głęboki wdech, napawając się tą chwilą wolności, która jej jeszcze pozostała, póki nie przyjdzie jeden czy drugi patrol, aż jej nie przepędzą. Nie będzie się kłócić, wiedziała że była intruzem, ale też nie będzie podwijać ogona przed każdym.

/tramszka :*

[Traszkowy Grzbiet]

Traszka jest na polowaniu. Technicznie z Bławatkową Łąką, w praktyce umówiły się spotkać o określonej porze pod charakterystycznym drzewem ze swoimi zdobyczami. Traszka ma krzyczeć w razie, gdyby wpadła na drapieżnika. Dobre sobie, to drapieżnik będzie drzeć ryja co najwyżej, gdy kotka go będzie bez większego trudu anihilować. Czekoladowa pointka przemyka między kolejnymi kępami traw w pozycji łowieckiej, wciąż czując wiatr na wąsach, gdy z kolejnym podmuchem przychodzi do niej Cienisty zapach. Nie znajduje się na tyle blisko granic by to one były tak intensywne, więc zaraz obiera nowy kierunek niskiego truchtu. Żaden z ich wojowników nie byłby chyba na tyle głupi, by polować na ich terenach? Może terminator, ale... Traszkowa Łapa chętnie wybije mu takie pomysły z łba. Ma pełne prawo do przetrzepania skóry delikwenta i zamierza z niego skorzystać.
Widzi przed sobą uszy intruza wystające nad trawami, więc wybija się z gruntu, chcąc przyszpilić obcy element do ziemi (Gwiezdni, proszę, sprzyjajcie).
– Guza szukasz? – wypluwa prosto w pysk nieznajomej, albo gdzieś koło niej jeśli tej jednak udaje się uskoczyć.

[Mysz]

Bycie mgnieniem i prędkością skończyło się niestety z momentem przekroczenia granic Cienia. Albo tak naprawdę to jej rodzimi wojownicy i terminatorzy byli wolni i słabi, ponieważ czekoladowa pointka bez problemu przyszpiliła burą do ziemi, czego młoda nie tylko się nie spodziewała, ale i zdążyła zakwilić w momencie spotkania się jej ciała z łapami wichrzaczki. Niekoniecznie ze strachu, ponieważ wystraszyć Mysz było ciężko, a jednak organizm uznał, że musi jakoś zakomunikować nagłą reakcję przewalenie się. Całe szczęście, że dezorientacja nie trwa długo i kotka była w stanie spojrzeć dokładniej w pysku agresorki.
- Nie. A ty? - oczywiście nie była to groźba, szczególnie że terminatorka była dużo większa i masywniejsza. - Uwierzysz, jeśli ci powiem, że uciekałam z Cienia, bo tam biją dzieci? - tak właściwie, to ona bije dzieci, ale one oddają, więc na jedno wychodzi. - Nie dzieje się tam dobrze. Coś ich opętało chyba. Potrzebowałam chwili oddechu, a potem tam wrócę i zrobię porządek.

[Traszkowy Grzbiet]

Gwiezdni jej sprzyjają, ale jednak Traszka zamierza całe zasługi przypisać sobie i swoim umiejętnościom. Na odbicie pytania reaguje jedynie mocniejszym zmarszczeniem brwi, ale poza tym ani nie drgnie. Dopiero dalsze tłumaczenia wypłosza sprawiają, że ruszają jakieś procesy myślowe pod nastroszoną kopułą, a kotka rozluźnia mięśnie. Uciekła z Cienia, bo biją dzieci. Sama jest więc kociakiem jeszcze, to logiczne. Nie wygląda nawet jak pół świeżo mianowanego terminatora, jak się jej teraz przyjrzeć, więc Wichrzaczka już ostatecznie wypuszcza zdobycz spod swoich łap.
I jak teraz, po raz drugi przetrawia usłyszane wszystkie słowa i wątki do przemyślenia i poruszenia, to aż nie wie za który najpierw chwycić.
Po kolei więc.
– Od kiedy biją. Za co. – żąda wyjaśnień. Póki co daruje sobie wykład o tym, że kociętom nie wolno uciekać z obozu, bo skoro tam jest aż tak źle to nic dziwnego, że szukają schronienia za granicami obozu. Za granicami Klanu. Nie klei jej się tylko czemu ten wypłosz chce tam wracać.

[Mysz]

Zadziałało? Fantastycznie. Przynajmniej na razie, a póki może kłamać i siedzieć poza Cieniem, będzie z tego korzystać jak najbardziej. Przedobrzenie nie wchodzi w grę, bo chyba pointka jej nie porwie? Nie żeby ją podejrzewała o takie rzeczy, po prostu o tym nie myślała, a póki była na terenie jakiegokolwiek klanu, czuła się wystarczająco bezpieczna i bezkarna. Bo co jej zrobią? Pobiją? Wygnają? Zdegradują? Nic, czego nie byłaby w stanie przeżyć. Więc czym tu się martwić?
- Yh, od kiedy się urodziłam?? To będzie już jakieś...nie wiem, koło pięciu księżyców. Skąd mam wiedzieć za co! Ty byś pytała za co cię biją czy oddawała? Ja się broniłam ile mogłam, ale no chyba mnie widzisz? - przejechała łapą wzdłuż swojego ciała, gdy przeszła do koślawego siadu - jestem trochę mała i mam krótkie łapy, to ledwo im sięgam żeby w nos przywalić. A złego to ja NIC nie zrobiłam. Zwyczajnie sobie żyję, nikomu nie wadzę - kolejne kłamstewko, które zaraz przypomniało jej o rodzeństwie. Sen, Mleczko, Trzmielojad. Chyba każdemu się dostało, jak nie fizycznie to chociaż słownie.

[Traszkowy Grzbiet]

– Ja bym najpierw oddała, a potem spytała jaki mają problem. – odpowiada na to, z zamysłu raczej retoryczne, pytanie. Ale takie są fakty, Traszka nie poprzestałaby na samym bronieniu się, chciałaby dotrzeć do źródła, w miarę możliwości. – Ale faktycznie ty możesz nie bronić się na tyle skutecznie, by potem ci odpowiedzieli na jakiekolwiek pytania. – zgadza się uczciwie. No to nie ułatwia jej sprawy, dalej wie tyle co uderzenie serca temu. W Cieniu gnębią kocięta. A ona ma przed sobą takiego uciekiniera właśnie i... no właśnie, co niby ma z nim zrobić? Według Kodeksu należy bronić kociąt przed zagrożeniami. Co jeśli zagrożeniem jest ich własny Klan?
– Jak zamierzasz tam porządek zrobić skoro jesteś taka... trochę mała. I nie umiesz się obronić na tyle skutecznie by dowiedzieć się czemu ciebie biją, co? Nie zrobisz porządku póki masz krótkie łapy, więc jak tam wrócisz to tylko po to by ciebie dalej bili. – przechodzi więc do zgrzytu w tej historii. Może straumatyzowane kocię po prostu nie łączy logicznie kropek tak do końca i trzeba mu zwrócić na to uwagę.

[Mysz]

- Ano! Zanim zdążę się odezwać to znowu zaczynają bić. Całe życie się chowam po kątach i norach, dlatego jestem przyzwyczajona do ciemności. W sumie...w sumie w ostatnim czasie czuję, że zaczyna być częścią mnie. Wypełnia całe moje ciało. Jest to bardzo...ciężkie, samotne uczucie. Ale radzę sobie. Muszę sobie radzić - nie sądziła, że byle terminatorka z Wichru nagle zrozumie mroczne myśli, które w ostatnim czasie głównie siedziały jej w głowie. Początkowo były tylko jako żart by postraszyć Szumiący Wodospad. Ale teraz chyba zaczynały coraz bardziej do niej przemawiać. Szczególnie, że Szum miał żałośnie niesatysfakcjonującą reakcję, toteż trzeba było popracować nad wiarygodnością.
- Jeszcze nie wiem. To znaczy, myślałam, że trzeba zdetronizować Śpiewającą Gwiazdę i w ogóle to najlepiej jakbym ja tam potem rządziła, bo wiem, czego chcą poddan...klanowicze znaczy. Ale jak to dobre pytanie, najpierw potrzebowałabym się wytrenować myślę - miało to sens, faktycznie. Jak strącać władzę z gałęzi, kiedy nawet się nie odrosło od ziemi.

[Traszkowy Grzbiet]

Frajersko, trzeba przyznać. Traszka jednak kiwa jedynie głową z czymś na kształt niesmaku, który chyba może być interpretowany jako współczucie w tym kontekście.
– Taa... widać już pierwsze skutki tego bicia. – typiara nawet gada jak potłuczona. Ciemność będąca częścią niej i inne takie. Zdecydowanie źle się dzieje u ich sąsiadów. Traszka nawet nie próbuje znaleźć głębszego sensu w tych słowach, prędko klasyfikuje je jako objaw częstego obrywania w głowę i odmawia doszukiwania się w nich czegokolwiek. To jedyny sposób na zachowanie zdrowego umysłu w dzisiejszych czasach.
– Zależy czy Śpiewająca Gwiazda przyzwala na bicie kociąt, czy to jej pomysł. Jeśli tylko przyzwala to naiwnie myśleć, że tyle starczy. I że w ogóle przyjmą ciebie na przywódcę jak teraz dajesz im się bić. A zanim się wytrenujesz i urośniesz to przynajmniej parę księżyców. Jeśli przez cały ten czas będą ciebie bić to na pewno nie będą ciebie potem szanować. – próbuje jak najjaśniej zasugerować młodej, że dziurawy ten plan jak pamięć Świta. Co prawda nie wie jeszcze po co, bo w sumie co ona niby ma z burym wypłoszem zrobić w tej sytuacji?