Nie była to pierwsza — ani zapewne i ostatnia — sytuacja, w której to domowy kotek wraca pewnego dnia z ciekawym prezentem dla swoich dwunogów. Para łysych istot zaniepokoiła się stanem swojej kotki — Marcelinki. Zabrali swojego pieszczoszka do osiedlowej Kliniki, wtem wszystko się wyjaśniło. Zaokrąglona Marcelinka spodziewała się kociąt.
Wiele było rozmów i domysłów, podczas których odmawiano pupilce opuszczania ich gniazda. Z całej ich trójki tylko okrągła kotka wiedziała kto też był ojcem jej kociąt, no i jak w ogóle doszło do owego incydentu.
Na początku wspomnieć trzeba, iż niewiele potrzeba, by kotce zaimponować. Ot ciekawie wyglądający kąsek, dobra rozmowa, bądź wspólne wygrzewanie się na rozgrzanej masce samochodu. Właśnie tak spędzała czas przez kilka dni z niejakim — Kapslem. Włóczęga, który upodobał sobie podróże i niespecjalnie długo zostawał w jednym miejscu. Ich relacja nie była więc usiana różami, ot — podczas wspólnego odpoczynku rozwinęła się rozmowa o kociętach, a potem oboje stwierdzili, iż chcieliby zobaczyć z jakimi wiąże się to doznaniami. Rozeszli się po owym wydarzeniu i już więcej nie zobaczyli, koniec historii.
Marcelinkę nieszczególnie martwił fakt, iż była ciężarna. Jak to sama mówi ”Jedna fałdka więcej, czy mniej różnicy nie robi.” Jej ludzie byli jednak innego zdania. Zaczęli podchodzić do kotki z jakimś dystansem. Jej legowiska zniknęły z miejsc, w których dotychczas stały. Odmawiano jej pieszczot, a dnia pewnego zabrano ją na przejażdżkę samochodem. Cała podróż skończyła się nie tak, jak oczekiwała. Wyrzucono ją z samochodu gdzieś w lesie, a potem była zmuszona obserwować jak jej ludzie odjeżdżają… Mogłaby za nimi biec, to prawda. Ale jest jedna, jedyna rzecz, która miejsca mieć nie ma i nie będzie…
Marcelinka nie biega.
Pulchna kotka błąkała się kilka dni po lesie, nie potrafiąc niestety polować… A przynajmniej nie tak dobrze, jakby chciała. Zwierzyna powinna w końcu sama wskakiwać w jej łapki, a nie zmuszać ją do jakiegoś ciężkiego wysiłku! Musiała więc odpoczywać, bardzo dużo odpoczywać! Gdy raz złapała myszkę, owocne łowy świętowała ucinając sobie drzemkę dla urody. Gdy przeszła Grzmiącą Ścieżkę, również musiała się zdrzemnąć. Marcelinka uwielbiała spać, uwielbiała odpoczywać i wygodę. Ciąża tylko i wyłącznie jej zamiłowanie nasiliła. Wkraczając więc w pobliże terenów, które zajmowały Cztery Klany i czując intensywne zapachy z granic jednego Klanu… musiała się zdrzemnąć i odpocząć.
Dopiero po przebudzeniu przypomniała sobie kotkę, którą spotkała wiele, wiele czasu temu. Gderała jej coś tam o Klanach, że szuka jednej starej pieszczoszki i w ogóle. Pomysł sam pojawił się w jej główce, od razu wydając jej się wyśmienitym planem.
Pierwszy Klan, na który się natknęła, był Klan Wichru. Spytała napotkany patrol o drogę do Klanu… jaką to on miał nazwę? Cień! Tak Cień!
Szczęście, iż napotkane koty wskazały zagubionej pieszczoszce drogę.
Jakiś czas później Marcelinka ułożyła się wygodnie w pobliżu granicy Klanu Cienia i zasnęła. Ciężko było obudzić Marcelinkę, dlatego też ci, którzy znaleźli ją śpiącą na granicy Klanu, musieli poświęcić dobry kawał chwili.
Pierwsze co przyszło jej ujrzeć, gdy tylko uchyliła powieki to pyszczek kotki… wąski, krzywy i znany. Koza! Świeżo upieczona przywódczyni Klanu Cienia właśnie wróciła z wyprawy. Towarzyszyła jej inna wojowniczka — Błękitne Bajorko. Obie na zakończenie wyprawy dostały kolejne wrażenia w postaci pulchnej kotki, która jakoś przy okazji wspomniała, iż lada dzień będzie chyba rodzić… ale CHYBA! Bo niezbyt wie kiedy nadejdzie odpowiednia pora.
Kozia Gwiazda księżyce temu miała przyjemność spotkać Marcelinkę na osiedlu, to właśnie ona wskazała jej drogę do poszukiwanej wtedy — Macaroni. Pierwszą więc rzeczą, którą Kozia Gwiazda uczyniła za swojej kadencji, było przyjęcie Marcelinki do Klanu.
Kilka dni później była pieszczoszka urodziła. Zapytana o tym jak wspomina poród, odpowiada, że niezbyt dobrze… Kiedy udawało jej się zmrużyć oczy, była wybudzana przez skurcze, a kiedy po zakończonym porodzie zaczęła przysypiać… Rozbudzono ją, by poinformować, że nie powinna spać na grzbiecie, bo kocięta nie mają wtedy dostępu do mleka.
Marcelinka ceni sobie odpoczynek i wygodę, widząc jednak swoje kocięta, potrafi odmówić sobie drzemki na urodę, by poświęcić im swój czas i opowiedzieć o swoich osiedlowych podbojach.

Historia: Historia tego związku nie jest zbyt zawiła. Prószący Śnieg od wczesnych księżyców wiedział, że w przyszłości chciałby mieć partnerkę, założyć rodzinę i wychowywać kocięta na godnych wojowników Klanu Gromu. Klan był w końcu dla niego od zawsze na pierwszym miejscu, podobnie jak Kodeks Wojownika i Gwiezdny Klan, który od zawsze miał w sercu. Problem był taki, że kocur nigdy nie był zbyt… cóż, zachęcający. Poglądy miał dosyć kontrowersyjne, a przy tym nie był zbyt przyjaźnie nastawiony do innych, zdecydowanie woląc skupiać się na obowiązkach, niż zawieraniu znajomości. Nie była to dobra taktyka dla kogoś, kto zamierzał prędzej czy później założyć rodzinę, ale w tamtym momencie o tym nie myślał.
  Wszystko zmieniło się gdy poznał Wierzbową Łapę. Kotka była od niego znacznie młodsza, więc tym bardziej nigdy się nią nie interesował, ale któregoś razu, gdy zostali wyznaczeni razem do patrolu, wojownik zdał sobie sprawę, że nie jest ona najgorszą kompanką do rozmowy. Wierzbowej Łapie natomiast kocur spodobał się od razu – imponował jej swoim stoicyzmem, podejściem do obowiązków i miłością do Gwiezdnego Klanu i Kodeksu Wojownika, które dla niej również były istotne.
  To ona pierwsza straciła dla niego głowę, coraz częściej zaczepiając go w obozie, zapraszając na spacery, patrole czy po prostu pytając o jego dzień. Z początku kocur podchodził do terminatorki z rezerwą, ale ostatecznie ją polubił, a wreszcie, po kilku księżycach, zdał sobie sprawę, że Wierzbowa Łapa była dobrą kandydatką na partnerkę i matkę jego kociąt. Ciężko powiedzieć, żeby poczuł do niej coś więcej, ale zdecydowanie widział korzyści w takim układzie. Była młodsza, wykazywała nim zainteresowane i miała podobne, jak nie takie same poglądy.
  Nic więc dziwnego, że któregoś dnia zwyczajnie do niej podszedł i spytał, czy nie chciałaby zostać jego partnerką. Prosto z mostu, bez większych fajerwerków. Wierzbowa Łapa wręcz promieniowała radością, od razu się zgadzając. Kotka w przeciwieństwie do Prószącego Śniegu poczuła coś więcej i wpatrzona była w starszego wojownika jak w obrazek. Czuła dumę, mogąc nazywać się jego partnerką.
  Księżyce mijały, a Prószący Śnieg i Wierzbowa Łapa trwali w szczęśliwym związku. Szczęśliwi ze sobą, ale niekoniecznie z tym, co działo się w klanie. Często rozmawiali o tym, jak nie podoba im się niewierząca Gwiazda, która nie przyjęła od Gwiezdnego Klanu żyć. Dla pary, a szczególnie wojownika, było to coś niepojętego. Równie niepojęte było dla nich to, że klan zdawał się nie mieć z tym problemu, z paroma wyjątkami, które jednak nie były na tyle liczne, by móc wprowadzić jakiekolwiek zmiany. Często więc wychodzili na spacery, by o tym rozmawiać. Na którymś z nich doszli do wniosku, że powinni uratować Klan Gromu – a jak inaczej mogli to zrobić, jak nie miotem? Miotem, który wychowają na najlepszych, najbardziej lojalnych wojowników Klanu Gromu, którzy uratują go przed zgubą, przed całkowitym odwróceniem się od Gwiezdnego Klanu. To był dobry plan, który zamierzali prędko zrealizować. Szczególnie się w tym utwierdzili podczas zebrania, na którym Wierzbowa Łapa była już w ciąży.
  Prószący Śnieg jest… niezbyt obecnym ojcem. Zdaje się, że po porodzie spędza mniej czasu ze swoją partnerką i kociętami, znowu popadając w wir obowiązków. Wierzbowa Łapa natomiast jest czuła w stosunku do kociąt, ale jednocześnie surowa. Od początku wpaja im miłość do Klanu Gromu, Kodeksu Wojownika i Gwiezdnego Klanu, chcąc wychować ich na najlepszych przyszłych wojowników. Czasami Prószący Śnieg wpada do kociarni po całym dniu, żeby zobaczyć co u swojego potomstwa i sprawdzić, czy Wierzbowa Łapa przekazuje im odpowiednią wiedzę i ewentualnie dopowiedzieć to i owo. Jest przy tym zdecydowanie surowszy od swojej partnerki, co Wierzbowa Łapa czasem próbuje kociętom wynagrodzić. Mimo wszystko wpaja im szacunek i miłość do ojca.

Wilgotna Łąka i Lelkowy Krzyk poznali się, gdy byli kociętami. Kocur od początku zauroczony był w niewiele starszej koleżance – imponowała mu rozwagą, spokojem i konsekwencją w dążeniu do wyznaczonego celu. Zaprzyjaźnili się stosunkowo szybko, a Lelek zawsze wspierał Łąkę na jej drodze do zostania medyczką. Nawet wtedy, gdy koniec końców się to nie udało – a może szczególnie wtedy – bury kocur był blisko niej, kojąc jej serce dobrymi słowami i po prostu byciem obok.
Ich przyjaźń kwitła, aż wreszcie Lelek zdał się na odważny krok: zaprosił kocicę na spacer, zamierzając tam wyznać jej swoje skrywane od dawna głębsze uczucia. W jego głowie wyglądało to idealnie: kilka pomarańczowych jak jej futro kwiatków, ładna pogoda, spokój przy Księżycowym Jeziorze, którego urocza okolica zdawała się wprost perfekcyjna na tę okazję. Czekał cierpliwie na nadejście przyjaciółki, z szerokim uśmiechem na pysku, który towarzyszył mu zawsze gdy tylko o niej myślał. W jego głowie zrodził się nagle pomysł, żeby zrobić jej niespodziankę i schować się na drzewie. Niestety drzewo, które wybrał, spłatało mu psikusa i gdy wtedy wojownik był już bardzo wysoko, pazury jego przedniej łapy tak wryły się mocno w korę, niemal go w niej klinując, że musiał mocno się z nią szarpać, by się uwolnić. Kilka nierozważnych ruchów i spadł na ziemię z głośnym trzaskiem własnej kości. Cudem się złożyło, że akurat Łąka zjawiła się na miejscu, zastając przyjaciela z zniekształconą tylną łapą. Ze spaceru zrobiła się szybka ewakuacja do lecznicy.
Zażenowany sobą Lelek nigdy nie przyznał Łące, dlaczego tak naprawdę zaprosił ja na spacer. Puścił to wszystko w niepamięć, czując, że jest głupkiem w jej oczach. Przez cały okres jego rekonwalescencji Łąka trwała przy nim, zachowując się jak medyczka, którą od zawsze chciała być. Zawsze przynosiła mu świeżą zwierzynę, odwiedzała go na każdej przerwie od obowiązków. To wszystko prowadziło do tego, że jego uczucia rosły… wprost proporcjonalnie do wstydu. Pomimo jej opieki, dalej sądził, że Łąka widzi w nim durnia.
I zapewne nigdy nie wyznałby jej uczuć, żyjąc w pułapce własnych emocji. Ale gdy tylko medycy pozwolli wyjść mu z lecznicy, Łąka swobodnie stwierdziła, że nigdy nie sądziła, że tak szybko będzie musiała opiekować się niedołężnym partnerem. Osłupiały Lelek spytał ją, czy z tym partnerem to na poważnie, a Łąka potwierdziła, przy okazji przyznając ze śmiechem, że już na spacerze chciała wyznać mu swoje uczucia, nim wszystko zepsuł.
I tak rozpoczął się ich związek, pełen miłości, zrozumienia i przyjaźni. Niestety łapa Lelka nigdy nie zagoiła się do końca po złamaniu, zmuszając go do porzucenia rangi wojownika i podążania nową ścieżką. Ostatecznie uznał, że mu to pasuje, a towarzystwo kociąt rozświetla jego dni. Do kociarni często zaglądała również Łąka, przypatrując się rosnącym szkrabom i nabierając ochoty na posiadanie własnych.
Nic więc dziwnego, że ich wspólna decyzja zapadła szybko: chcą mieć kocięta. Po wszystkim, co miało miejsce w klanie, teraz zdawała się być na to idealna pora. Nareszcie był spokój, a ich potomstwo będzie mogło dorastać w dobrych warunkach, w klanie niepodzielonym, bezpiecznym. Ich starania szybko doszły do skutku.
Kocięta większość czasu spędzają z obojgiem rodziców: Lelkiem, który na stałe dzierży rangę klanowej matki i Łąką, która przyjęła tę rangę tymczasowo. Lelek często opowiada im różne bajki, szczególnie skupione wokół niego i Łąki, omijając wspominania o przeszłości w klanie. Oboje są względem kociąt bardzo opiekuńczy; Łąka dmucha i chucha na nie, bardzo przewrażliwiona na punkcie ich zdrowia. Teraz, gdy klan został z jednym medykiem, Łąka marzy o tym, by któreś z jej kociąt zostało medykiem. Nie jest jednak pod tym względem natarczywa i szanuje zdanie swoich kociąt, które mogą mieć inne cele w życiu niż ona.