Trening Mrówczej Łapy

[Mrówczy Szlak]

- Ooo więcej międzyklanowych znajomości w twoim wykonaniu? - Otrzepała się ze źdźbeł i podbiegła, wyrównując z nim krok. - Dokąd poszedł? Odszedł z klanu?
Znowu zasypała go pytaniami, ale naprawdę nie chciała. One same się z niej wysypywały. Jak wcześniej piasek z jej futerka.

[Wędrujące Światła]

– Mhm, nic szczególnego w moim wypadku. Chyba tylko z Cieniem zawsze kończyło się na dość osobliwym spotkaniu i niczym dalej. Znaczy nie żebym się dziwił, skoro większość tych spotkań obejmowała ratowanie ich medyków, ale wiesz, wciąż jacyś strasznie zamknięci są. – no a poza tym śmierdzą, wiadomo. Tak samo jak Rzeka, do której właśnie dotarli, ale z dwojga złego ryby były już lepsze od stęchlizny. – Nie wiem dokąd konkretnie, widzisz, nie podzielił się swoim planem podróży, ale owszem, odszedł z klanu i na pewno żyje mu się teraz lepiej.

[Mrówczy Szlak]

- Ja wiem czy lepiej, na pewno samotniej. - Wzruszyła ramionami i nabrała płuca pełne powietrza. Faktycznie śmierdziało już rybami. Całkowicie przez przypadek trafiła na najmniej smrodliwy klan i po raz kolejny w ciągu ostatnich paru miesięcy nie mogła uwierzyć w swoje szczęście.

[Wędrujące Światła]

– Wiesz co, o to bym się akurat nie martwił, zważywszy na jego charakter. Z pewnością całkiem prędko się zakręcił koło jakiegoś kocura i już miał towarzystwo. Może nie po kres swoich dni, ale wiesz, samotność mu nie doskwiera. – może w tym szerszym pojęciu, ale to mogło dopaść nawet w środku zatłoczonego obozu. Dość prędko zbliżali się do skrawka terenów we władaniu zielonych płazów. Słychać było ich kumkanie, dużo intensywniejsze o tej porze, przypominające poniekąd koncert, chociaż wykonawców ukrytych między kamieniami na próżno było się dopatrywać. A może oriental po prostu nigdy nie był nimi wystarczająco mocno zainteresowany. – Oto Żabie Schronienie.

[Mrówczy Szlak]

- Ooh, żaby! Polujecie na żaby?
Czy zjadłaby żabę? Chyba nie. Są oślizgłe i mało apetyczne, ale może ktoś inny by się pokusił na taki kąsek. Nie. personalnie wolałaby pozostać na brzegu i słuchać tego ogromnego hałasu jaki robiły. Zanotowała w pamięci to miejsce, gdyby kiedyś potrzebowała z kimś porozmawiać w absolutnej prywatności. Przy takim harmidrze ledwo słyszała co do niej mówił, a przecież szedł tuż obok.

[Wędrujące Światła]

– Zdarzają się na stosie jak jakiś nadgorliwy terminator nie chce przepuścić żadnej żywej istocie na swojej trasie, ale potem jest problem, bo nie ma komu ich zjadać. Te obślizgłe nóżki nie zachęcają do tego zbytnio. – odparł, prowadząc ich w cichsze rejony. Podobnie rzecz się miała z jaszczurkami i zaskrońcami. Rozkładały się na samym dole stosu i tylko potem był problem z pozbywaniem się ich. Ale zawsze ktoś je przynosił. I jaki to ma sens?
Pomińmy, że sam oriental je znosił chętnie do obozu, gdy dochodziły do niego słuchy, że stos trafił pod opiekę Zajęczego Ucha i że to on będzie wynosił psujące się resztki. To zupełnie co innego.
– Reszta tej granicy nie jest zbyt emocjonująca, same trawy i płaski grunt. Więc w wielkiej desperacji znajdowania charakterystycznych punktów, Wichrzacy wynaleźli tutaj Kępy Traw. Są to, jak możesz się domyślić, trawy. Ale wyraźnie wyższe niż te, które teraz mijamy, będą nam sporo sięgać ponad grzbiety. Najwyższe zielsko przy tej granicy. Więc zadanie dla ciebie, powiedz kiedy twoim zdaniem będziemy się znajdować przy Kępach Traw, hm? – dzielił ich od nich jeszcze solidny kawałek monotonnego marszu, ale wypatrywać mogła już teraz, nie zaszkodzi jej. – A w międzyczasie mogłabyś skubnąć nieco niesamowitych punktów kodeksu, co ty na to?

[Mrówczy Szlak]

- Domyślam się. Szkoda ich marnować trochę, biedne żaby. - Jaszczurki już brzmiały sensowniej, ale nie miała okazji ich próbować, bo Orion zazwyczaj wynajdywał im małe ssaki, wspaniałomyślnie oszczędzając jej wycieczki na stos i obserwacji jej ptasich przyjaciół. Westchnęła. Czasami brakowało jej granulatu. Chociaż bardziej brakowało jej puszek z pasztetem od tej jednej pani z niskiego bloku.
- Oho, jak bardzo niesamowitych? Czeka mnie jakieś nowe odkrycie chociaż czy tylko zamierzasz uznać że nic odkrywczego tam nie ma, broń klanu, szanuj starszych.

[Wędrujące Światła]

Nie podzielał tęsknoty do granulatu, ten nigdy nie smakował niczym wybitnym. Ale jeśli miałby wybrać jakieś ludzkie osiągnięcie kulinarne celowałby we frytki, chociaż jednocześnie nie do końca rozumiał co w nich było takiego porywającego. I czy dziś smakowałyby tak samo, czy to kwestia wspomnień, gdy kradł je z talerzy jako małe kociątko. A potem w parku jako nieco większe, nieproporcjonalnie porozciągane we wszystkie strony, kocię.
– W gruncie rzeczy się o to właśnie opiera, jak najbardziej. Pilnuj granic, nie przekraczaj granic innych klanów, poluj dla kociąt i starszych, słuchaj mamy... znaczy przywódcy, to słowo przywódcy jest prawem, nie matki. Zastępca zostaje przywódcą, gdy poprzedni umiera. Takie rzeczy. – w kodeksie nie było niesamowitych zwrotów akcji, ale istniały punkty, które nieco zwracały uwagę. W ten zły sposób. – Ale jest na przykład zasada, która mówi, że honorowy wojownik nie potrzebuje zabijać, aby wygrać walkę. Ładne, prawda? Ale zaraz po tym jest jeszcze informacja, że zabijanie dozwolone jest w obronie własnej lub w przypadku kotów wyjętych spod kodeksu. Kot wyjęty spod kodeksu to oczywiście zdrajcy, wyrzutki, ale przede wszystkim każdy kot żyjący poza klanem. Przemyślenia, uwagi?

[Mrówczy Szlak]

Parsknęła.
- Aha? To tak w ramach tej legendy o powstaniu klanów i o tym że mordowanie innych kotów złe? Wspaniale. - Pewnie, teoretycznie traci się punkty honoru za bezsensowne zabijanie, ale wszystko na pewno da się ładnie wytłumaczyć. Z punktu widzenia wojownika oczywiście, bo martwy już raczej niczego nie wytłumaczy. Nie tak łatwo, w każdym razie, a wątpiła żeby jakakolwiek Gwiazda wnikała. - Myślisz że Gwiezdni odejmują ci za to punkty bycia dobrym kotem? Ja bym odejmowała.

[Wędrujące Światła]

Wspaniale, że najpierw omówili legendę powstania klanów. Czy w przeciwnym razie Mrówka tak szybko dostrzegłaby zgrzyt w mechaniźmie funkcjonowania klanu? Może zauważyłaby niesprawiedliwość, stawianie się wyżej od innych kotów, ale to dało się wytłumaczyć potwornym charakterem. A to? To trąciło lekką hipokryzją.
– Wyobraź sobie, że większość nie zauważy związku. Albo zacznie ci coś przebąkiwać o tym, że to coś zupełnie innego. – nie podburzał kotki, przekazywał wiedzę. – Myślę, że gdyby tak było to Srebrna Skórka świeciłaby pustkami. No i wiesz, oni nie oczekują bycia dobrym kotem, a przestrzegania kodeksu. Znacząca różnica. Kodeks nie zabrania mordować, ale za to nakazuje dziękować za życie każdej zabitej zwierzyny. Więc prędzej za to odejmują punkty i odsyłają do Ciemnego Lasu.

[Mrówczy Szlak]

- Samotnik to jak zwierzyna. Podziękujesz ładnie i idziesz dalej. - Wzruszyła ramionami. - Może to pora na aktualizację kodeksu. Z zaskoczenia uczyć terminatorów innej wersji. Może Gwiazda się nie zorientuje.
Ona nie nakłania do sabotażu, ona głośno myśli. Borze szumiący, w co ona się wpakowała. Zaraz się okaże, że właściwie to kodeks nie zabrania przerabiania samotników, włóczęg i wyklętych na granulat i Orion jednak miał rację. Co jeszcze? Co będzie dalej? Nie może rutynowo mieć racji bo zacznie za bardzo się puszyć.

[Wędrujące Światła]

– Aj, nie mów tak brzydko. – pokręcił nosem w udawanej krytyce. – Za życie samotników nie trzeba dziękować, jest bezwartościowe. Gdyby było inaczej to kodeks by o tym wspominał, a jedynie mówi, że zabijanie jest akceptowalne jeśli to samotnik.
Ale sama propozycja kotki...
– Przydałoby się, bo ani jeden punkt kodeksu nie chroni matek. Jest dużo o karmieniu starszyzny i kociąt, upewnianiu się, że już zjedli zanim samemu weźmie się coś ze stosu. Ale o matkach ani słowa, mimo że całymi dniami mają za zadanie opiekować się kociętami. I jeśli faktycznie wywiązują się z obowiązków, nie mają kiedy zapolować dla siebie. Medyków też nie trzeba karmić jak coś, mogą się zapchać swoimi ziołami.

[Mrówczy Szlak]

- Prawda, piszczkę to chociaż można zjeść a taki samotnik to nie wiadomo czy chory nie jest. I co, kocięta się strują. Więcej roboty dla medyka. Same poblemy z nimi. - Potwierdziła poważnie. Przemknęło jej przez głowę czy to będzie jedyny punkt kodeksu jaki przerobią, bo Orion specjalnie rzucił temat żeby go rozbić na części pierwsze i oceniać, ale właśnie kontynuował.
- Same chronione rangi wybieram, wspaniale. Może matki muszą się podzielić kociętami z puszczykami, a medycy faktycznie mają zioła, i już. Ewentualnie zjedzą jakiegoś chorego. Czego nie rozumiesz.

[Wędrujące Światła]

– Dokładnie, cieszę się, że rozumiesz. – przytaknął kotce na zakończenie sympatycznego tematu. No, jednego zagadnienia z długiej listy sympatycznych zagadnień związanych z kodeksem. – No, gratuluję wyborów. Przypomnij mi później, żebym nigdy nie pytał ciebie o zdanie, gdy będę rozważał więcej niż dwie opcje. – przy dwóch wiadomo, można było wybrać tę odrzuconą, ale przy większej ilości? – Hm, może, może, ale nie wiem czy współpraca z puszczykami nie przeczy ociupinkę zasadzie mówiącej o konieczności ochrony przed niebezpieczeństwem każdego kocięcia, niezależnie od pochodzenia. Swoją drogą każde kocię znajdujące się poza obozem uznaje się za zagrożone. Dlatego było lepiej uznać ciebie za kocię tam na granicy niż za podrośniętego kota. Żeby wykręcić się kodeksem przy przyjmowaniu do klanu. O, ale jest jeszcze jedna zasada, którą jestem ciekaw jak zinterpretujesz. Otóż pełna oficjalna wersja mówi, że zastępcą może zostać kot, który uczył choć jednego terminatora. Co twoim zdaniem to oznacza? – powoli docierali do Kęp Traw. Orion zerknął kątem oka na kotkę, pamiętała o zadaniu czy wyleciało z głowy?

[Mrówczy Szlak]

- Przypomnę ci w odpowiednim momencie. - Uśmiechnęła się do niego pokazując ząbki. - Słuchaj, jakby trochę ekstrapolować to to kocię mogło mieć w planach wyjście za obóz albo mogło chcieć zostać medykiem czy matką, w każdym razie, zostało zjedzone i uchronione przed gorszym losem. - Chyba. - Albo jeszcze gorzej, mogło chcieć porzucić klan. Wtedy to już w ogóle puszczyki pójdą mu na rękę, nie sądzisz?
Ona zdecydowanie spędzała z nim za dużo czasu, i to wszystko wina Gwiazdy.
- Na granicy to byłam już prawie dorosła oczywiście, ale dobrze mi szło udawanie. No i Krzyk chyba trochę się zawiesiła na czwartku, to pewnie pomogło. - Kamyk pełen ironii w jego stronę.
No i oczywiście do tego wszystkiego dochodził urok osobisty. Tak było, nie zmyśla.
- Że Matki nigdy nie wepchną się na Drzewo, to pewne.