Trening Pajęczej Łapy

[Postrzępiona Sieć]

Poczuło, że rumieni się na słowa mistrzyni. Jeno serce zabiło szybciej z radości. Naprawdę, cieszyło się z tego jak jej dzisiaj poszło i, może nawet bardziej z tego, że mistrzyni jest z no dumna. Uśmiechnęło się szerzej niż zwykle.
-Dziękuję Dziki Czarcie. - miauknęła. Widać było po mowie ciała szylkretki, że jest bardzo, bardzo rada.
Na pytanie zamruczało cicho i kiwnęło głową, po czym podniosło królika. Następnie, szczęśliwe poszło za mistrzynią do obozu. Tym bardziej ucieszyło no, jak na wejściu spotkało swojego tatę, który również no pochwalił. To był... dobry dzień.

***

Przez jakiś czas ich treningi musiały zostać odroczone, z powodu choroby jeno mistrzyni. Pająk, przejęte co jakiś czas zaglądało do lecznicy, oferując wymianę mchu albo piszczkę, tak jak robiło to powszednio. Gdy w końcu Warchlaczek wyzdrowiała, mogły wyruszyć na trening. Gdy znalazły się już na Wyjących Wzgórzach, Pająk usiadło, słuchając uważnie kotki. Walka... Była czymś, w czym Pająk w ogóle nie czuło się pewnie. Ale zdawała sobie sprawę z tego, że ta umiejętność jest niezbędna dla klanowego kota. Dlatego też gdy mistrzyni zadała pytanie, Pająk zaczęło odpowiadać to, o czym miało już wiedzę.
- Mmm. .pozycja bojowa, to łapy rozstawione nieco szerzej.. broda przyciśnięta do piersi by chronić gardło, i uszy odsunięte do tyłu również by je chronić. - zaczęło.
- W walce można oślepić przeciwnika na przykład sypnięciem piachem w oczy, albo stanięciem tak, by słońce go oślepiło. Można także oślepić go śniegiem. - tu zrobiło dłuższą pauzę. - Aa.. mm no i trzeba atakować wrażliwe miejsca takie jak brzuch i gardło, oczy, uszy, nos. Bardzo mocno krwawią, zranione. -miauknęło.

[Dziki Czart]

   – M-hmm, bardzo dobrze. Prawda... – Skinęła głową i analizowała przez chwilę to, co usłyszała, po czym pokiwała nią jeszcze raz. – Okej. Pozycja bojowa – super. Oślepianie też, jak najbardziej. O czułych punktach też prawda, tylko tak dla porządku: nie atakujemy ich zawsze, no nie? – Uśmiechnęła się. Nieco przepraszająco, bo była przekonana, że Pająk tak naprawdę doskonale to wie. Trudno w jednej odpowiedzi rozpatrzeć każdą ewentualność i nie w głowie było jej karać terminatora za pominięcia, jednak tego tematu nie mogła zostawić niedopowiedzianego. – Trzeba się do tego ustawić tuż przed pyskiem przeciwnika, a to zawsze ryzyko, ekhem, coś za coś. Jeśli się jest rannym i ma się wybór, często lepiej będzie spróbować innego miejsca, żeby się tak nie nadstawiać. Z drugiej strony... – nie do końca świadomie zaczęła chodzić to w tą, to w tamtą – ...czasem zdarza się, że kogoś się w walce ratuje. Wtedy atakowanie czułych miejsc to dobry pomysł, bo na pewno zwróci uwagę przeciwnika, prawda? I odwróci od drugiego kota. – Odwróciwszy się do Pająk, zamachała sobie łapą przed pyskiem, jakby symulując ten rodzaj dywersji. – No, khe-hem, ale to też dobra myśl tak generalnie, szczególnie, jeśli przeciwnik sam się odsłoni albo wcześniej się go oślepi... tak jak powiedziałoś. Super. – Miły akcent na koniec; uśmiechnęła się promiennie, a przynajmniej na tyle, na ile może uśmiechnąć się taki Warchlak. – O czymś jeszcze byś chciała wspomnieć... albo może spytać o coś, zanim zaczniemy? Jeśli nie, to możemy od razu przejść do walki.
  Ciągnęło ją do akcji, a samą wiedzę też wolała korygować w praktyce, niż wylewając w tym celu potoki słów. Chociaż z tego też nie mogli zrezygnować całkiem. W każdym razie, gdyby Pająk nie miało obiekcji, na ten moment była gotowa z miejsca obniżyć się na łapach i zająć odpowiednią pozycję, dbając o to, by cały czas mieć terminatora z przodu.

[Postrzępiona Sieć]

Skinęło głową, na znak że pamięta o podanych punktach. Prawdę mówiąc... Było to trochę przerażające. Świadomość, że można zginąć, tak prosto.. ale na tym polegało życie wojowników, nieprawdaż?
Strzygnęła uchem, po czym lekko pokręciło głową. Chyba nie miało już więcej pytań, a nie ma co odwlekać nieuniknionego.
- Um, myślę że możemy już przejść do ćwiczeń. - miauknęło cicho, po czym obserwując jak mistrzyni przyjmuje postawę bojową, samo taką przyjęło. Chwilę się zawahała, ale widząc gotowość mistrzyni zdecydowało się wykonać pierwszy ruch. Ugięło tylne łapy, po czym wyskoczyło naprzód chcąc zaatakować lewy bok wojowniczki.

Rolling 1d10+2: 9 +2 = 11

[Dziki Czart]

   – No to dobrze. – Przyjęła jeno decyzję skinięciem głowy i z zadowoleniem zajęła odpowiednią pozycję.
  Zastanawiała się, czy to ona będzie musiała zacząć walkę – kojarzyła z księżyców treningów, że nie jest to raczej ulubiona działka Pająk – ale została w tym uprzedzona. I bardzo dobrze. To znaczyło, że czuło się pewnie. Ale nie zamierzała oddawać jej pola tak łatwo. Okręcić się tak, by pozostać przodem do przeciwnika i przednimi łapami odeprzeć natarcie, spychając go na ziemię – taki był "plan". A czy jej się powiodło...

Rolling 1d10+3: 7 +3 = 10

[Postrzępiona Sieć]

Jej mistrzyni zareagowała błyskawicznie, i koniec końców Pająk znalazło się sczepione pysk w pysk z kocicą przednimi łapami. Zderzenie było dość mocne, a i pozycja niezbyt dająca pole na dalsze manewry, ale Pająk postanowiło zamachnąć się przednimi łapami obejmującymi wojowniczkę w bok, tak, by wywrócić kocicę na łopatkę i jednocześnie uwolnić siebie samo. O ile coś z tego wyjdzie.

Rolling 1d10+2: 8 +2 = 10

[Dziki Czart]

  Nie wyszło to dokładnie jak chciała – siła uderzenia płynąca ze skoku przekroczyła jej oczekiwania – ale nie było też źle. Przynajmniej dopóki Pająk nie spróbowało rzucić jej na ziemię...
  Taki żarcik. Tutaj właśnie zaczynała się zabawa. Nie oparła się ruchowi, upadając wedle woli terminatorki, ale wygięła się przy tym i tylną nogą machnęła tak, by trafić nią gdzieś w Pajęczą głowę. Spróbowała się po tym podnieść na łapy tak szybko, jak to było możliwe.

Rolling 1d10+3: 8 +3 = 11

[Postrzępiona Sieć]

Cios Pająka powalił kocicę, jednak jeno sukces nie trwał długo. Mistrzyni wygięła się w taki sposób, że trafiła jeno głowę i to dość konkretnie. Pająk cofnęło uszyska, jednocześnie pełne podziwu co do elastyczności kocicy. Łeb bolał, ale szylkretka miała przynajmniej teraz jakieś pole manewru. Widząc że Dziki Czart próbuje się podnieść, uderzyło przednimi łapami w pierś wojowniczki chcąc powalić ją z powrotem na ziemię.

Rolling 1d10+2: 4 +2 = 6

[Dziki Czart]

  Poczuła, że trafiła. Dało jej to zastrzyk satysfakcji, chociaż nie zatraciła się jeszcze na tyle, żeby całkiem zapomnieć, że wiązało się to z uderzeniem Pająk w pysk. To już było trochę mniej fajne – ale gdzie tam teraz o tym myśleć, trzeba działać, walka trwa! Nie zdążyła dobrze stanąć na łapy, a Pająk zmaterializowało się obok z kolejnym pchnięciem, tym razem mniej celnie wyprowadzonym, ale wystarczającym, żeby zachwiać nią i popsuć jej szyki. W mig zrezygnowała z dalszych przepychanek ku pionizacji i zmieniła taktykę. Skoro było jej dane spędzić większą część tej walki na ziemi – niech tak będzie. Przykuliła się i postarała się zbić w ciasną, spiętą kulę, z łapami blisko przy ciele, uszami płasko na głowie i nastroszoną sierścią. Spojrzała na Pająk groźnie i z mnóstwem napięcia, jakby w każdej chwili mogła wystrzelić naprzód.

nie wiem na co rzucam, na kształt kuli i siłę groźby w oczach i guess XDD

Rolling 1d10+3: 8 +3 = 11

[Postrzępiona Sieć]

Niestety, było zbyt słabe, by porządnie walnąć kocicę. Kolejny ruch mistrzyni natomiast lekko zaskoczył szylkretową terminatorkę. Spojrzało, jak ta kuli się i łypie groźnie na no, co lekko zbiło no z tropu, mimo że wiedziało iż to nic osobistego...chyba. Lekko nabrało powietrza w poliki. Tym razem postanowiło zamachnąć się łapą na pysk Dzikiego Czarta, nie widząc zbyt wiele opcji potencjalnego ataku. A możliwe że cios ten w ostateczności mógł nieco osłabić przyszły atak wojowniczki.

Rolling 1d10+2: 5 +2 = 7

[Dziki Czart]

  Ha! Podziałało! Dobrze dla niej jako uczestnika, ale będzie musiała przypomnieć Pająk, żeby nie dawało nabierać się na takie manewry. Tymczasem terminatorka zdecydowała się w końcu na atak. Rzuciła się naprzód, trochę po skosie, tak żeby uderzyć około piersi Pająk i impetem wyskoku przewrócić ją samą. Potem spróbowałaby przygnieść ją trochę do ziemi... i to wszystko zanim dosięgnie jej liliowa łapa. Jeśli źle wymierzy moment, cóż... zamiast tego wszystkiego po prostu ruszy się jakoś głupio i sama dostanie w papę.

Rolling 1d10+3: 5 +3 = 8

[Postrzępiona Sieć]

Dziki Czart jednak zdecydowała się na atak, ale na szczęście dla liliowej, obydwie minęły się z celem. W rezultacie zderzyły się ze sobą, jeno łapa wylądowała na uchu wojowniczki, a ta stuknęła jeno pierś. Pająk sapnęło. Zdecydowanie nie było najlepsze w walce. Tym razem postanowiło rzucić się na łapy kocicy, chcąc spróbować wywrócić ją na ziemię.

Rolling 1d10+2: 9 +2 = 11

[Dziki Czart]

  No i przekombinowała. Zderzenie było niezręczne i chociaż technicznie uderzyła Pająk, nie przyniosło jej to żadnej większej korzyści. A wręcz na odwrót, bo zaatakowane postanowiło podciąć jej łapy! Tym razem cios był celny. Straciła równowagę i upadła na bok, ale nie zamierzała dawać tym przeciwniczce przewagi. Powtórka z rozrywki, zdaje się? Spróbowała zwinąć ciało i kopnąć ją znowu, ale tym razem nie w głowę – bez przesady – tylko obiema tylnymi łapami w okolicy piersi. Może też uda się jej odebrać nu równowagę... ale chodziło jej przede wszystkim o to, by zaznaczyć, że po przewróceniu przeciwnik nadal pozostaje groźny. No i zyskać sobie czas na powrót na łapy, co zamierzała zrobić jak najprędzej.

Rolling 1d10+3: 9 +3 = 12

[Postrzępiona Sieć]

Udało mu się powalić mistrzynie na ziemię, ale sukces ten nie trwał zbyt długo. Doświadczona wojowniczka wyprowadziła kopniaka prosto w pierś szylkretki, na co Pająk aż straciło dech na parę uderzeń serca, wywracając się przy tym na zad. Sapnęło, gdy ból rozlał się po jeno obolałych obojczykach, ale również postanowiło się nie poddawać. Pozostało jednak gdzieś z tyłu orientalnej głowy pytanie, co gdy kiedyś nie daj Gwiezdni przyjdzie mu się zmierzyć z drapieżnikiem? Wizja ta była makabryczna. Szylkretka pozbierała się na łapy, i rzuciła obiema przednimi na pierś mistrzyni, chcąc zapobiec jej podniesieniu się na nogi.

Rolling 1d10+2: 4 +2 = 6

[Dziki Czart]

  Kopniak wyszedł chyba mocniej, niż planowała. Pajęcza Łapa aż przysiadła... ale wstała! A teraz chyba znowu próbowała posłać ją na ziemię, odbierając nieco równowagi. To wszystko zaczynało jej się wydawać nieco monotematyczne. Skoro przednie łapy terminatora znowu znalazły się na niej, spróbowała podnieść własne i chwycić nimi front Pająk trochę jak w uścisku, po czym całym ciężarem ciała przewalić się z no na trawę. W zamierzeniu oczywiście tak, żeby samej znaleźć się na górze i tym samym przygnieść szylkretkę do ziemi, jak tylko dobrze zdoła.

Rolling 1d10+3: 10 +3 = 13

[Postrzępiona Sieć]

Łapy ledwo zdołały dotknąć piersi burej wojowniczki, a chwilę później szylkretowy oriental ponownie zaliczył bolesny upadek. Stęknęło, gdy uderzyło grzbietem i tyłem łba o trawę, przygniecione ciężarem mistrzyni. Na chwilę pociemniało nu w oczach. Jeno licha postura skutecznie utrudniała mu wydostanie się spod kotki, dlatego postanowiło kopnąć tylnymi łapami w jej brzuch, chcąc odrzucić ją od siebie. Czuło się żałośnie, ale zagryzło zęby, wiedząc, że musi opanować tą umiejętność.

Rolling 1d10+2: 7 +2 = 9