Księżyce: 108 Mistrz: Cyprysowa Łuska Płeć: kocur Matka: Cichy Strumyk [NPC] [*] Ojciec: Wężowy Język [NPC] [*] Partner: Promienna Mordka ♥ Trwałe urazy: niewyparzony jęzor; brak najbardziej zewnętrznego palca przedniej, prawej łapy
Olbrzymi, liliowy, cętkowany krótkowłosy oriental o zielonych oczach. Jego szorstkie futro od jakiegoś czasu niemal zawsze jest gdzieniegdzie potargane, szczególnie na jego karku, piersi i brodzie. Można powiedzieć, że sylwetkę ma wręcz idealną - nie jest ani za gruby, ani za chudy. Jego długie łapy są widocznie umięśnione, widać to szczególnie kiedy się napręży. Ma odgryziony najbardziej zewnętrzny palec przedniej, prawej łapy.
Raczej nie gadatliwy - chyba że w tłumie bliskich - kocur, który każdemu pomoże. Strach nie jest mu znany - zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństw, dlatego do wszystkiego podchodzi z odrobiną ostrożności, a nie pakuje się bezmyślnie w kłopoty. Nie obchodzi go zdanie innych, ani w większości ich uczucia. To, że ktoś jest urażony jego słowami nie jest przecież jego winą! Chociaż dba o każdego, koty które coś dla niego znaczą mają więcej opieki z jego strony. Zdaje się, że przez śmierć rodziców przygasł emocjonalnie i jest zagubiony bardziej niż kiedykolwiek przedtem.
Całkiem smukła, zgrabna i wysoka koteczka, ale z pewnością nie najzgrabniejsza i najwyższa w klanie - po prostu poprawnie przeciętna. Jej krótkie i nieco szorstkie futerko zdrowo błyszczy i niemal w całości wygląda tak, jakby dosłownie przed chwilą córka Deszczowej Chmury wytarzała się w jasnym popiele - włącznie z nosem. Tylko na wąskiej piersi kotki wyrosło kilkanaście białych włosków, które utworzyły tam małą, nieforemną łatkę. Pysk Szarówki zachowuje rozsądne, nieprzykuwające uwagi proporcje. Ciekawe są natomiast jej oczy, ponieważ jedno z nich (lewe) przybrało odcień chłodnej bladej żółci, wydając się przez to wręcz białe, z kolei drugie (prawe) jest intensywnie niebieskie. Jej wywinięte wąsy chętnie tańczą, gdy zagra im lekko chociażby polny wiaterek. Ogon ma natomiast gruby i gęsty, nieco podobny do drucianej szczotki.
Wojowniczka klanu Cienia, jakich wiele, a przynajmniej tak sama o sobie myśli, nie dostrzegając zbytnio posiadanych zalet. Na pewno jest poprawna - rozmowna, ale nie gadatliwa, skrupulatna przy wykonywaniu powierzonych jej obowiązków, ale nie przesadnie ambitna, nie najbardziej asertywna na świecie i nie nazbyt uległa. Po prostu przeciętna. Nie zapada rozmówcom w pamięć na długo, jednak nauczyła się żyć w cieniu kotów o bardziej wyrazistych osobowościach. Nadal uwielbia spędzać czas poza gwarnym obozem, kiedy jej myśli zostają puszczone luźno z wiatrem, by pędzić wraz z nim w nieznane. Dawniej wyobrażała sobie, że za jej smutnym usposobieniem i zgorzkniałymi myślami stoi inny kot - taki, który tragicznie zmarł i po swojej śmierci, pełen cierpienia, postanowił w niej zamieszkać. Czas oraz zdobywane doświadczenia, zwłaszcza te z wypraw do Szepczącej Sadzawki, nieco osłabiły te fantazje, lecz mimo to w głębi duszy nadal wierzy, że odpowiedzią na wszystko jest reinkarnacja. Skoro ma cudownych rodziców, co jeść oraz gdzie spać, to nie ma przecież żadnych racjonalnych powodów do czucia się tak źle w swoim życiu... Takim to sposobem Szara Kora uparcie odsuwa od siebie najprostsze (a zarazem najlepsze) wyjaśnienie, dlaczego ma zawsze zgaszoną barwę głosu, rzadko kiedy czuje coś ponad obojętność, a w jej oczach brakuje zdrowego blasku...
Gorzka i Aroniowa Łapa, Krew
Jeszcze dla porządku poproszę o rangę GK dla Kałużowego Kroku.
Zapomniałam o frajerze na, Hehe, śmierć.
Podobieństwo do Promiennej Mordki zniknęło tak szybko, jak się pojawiło bowiem z początkowej drobnej, niezapowiadającej imponujących gabarytów budowy, zostało tyle, co nic... Geny Wężowego Błysku zdecydowanie przeważyły i niemal na pierwszy, przelotny rzut oka, rozwiązane zostają wątpliwości, czyim synem jest Płomyk. Z drobnego, wiotkiego kocięcia przeistoczył się we wprost ogromnego, wysokiego jak drzewko, choć nadal trzcinowatego i wątłego kocurka. Oprócz okazałego wzrostu, po ojcu odziedziczył budowę kota orientalnego wraz z wszystkimi dla niej charakterystycznymi cechami. Jest nazbyt szczupły, pozbawiony mięśni, nieco kościsty, o długim tułowiu i równie długich, patykowatych i może ciut chwiejnych (to z ekscytacji!) lapach. Giętki, szczupły grzbiet, pokryty białymi kępkami futra, tworzącymi koliste kształty na rudym tle. Ogon jakby przydługi, biczowaty i cienki, podrygujący wiecznie z radości. Pyszczek Płomyka jest trójkątny i szczupły, o widocznie zaznaczonych kościach policzkowych i z lekka garbatym, szarym nosie. Klinowata głowa. Uszy, charakterystyczne dla kotów orientalnych, są ogromne, trójkątnawe, jakby ukradzione nietoperzowi. Oczy ma duże, skośne, przywołujące skojarzenie z kształtem migdała, z upływem czasu wybarwione na żywą barwę świeżej trawy, wiecznie błyszczą, ukazując radość i zainteresowanie ich właściciela. Natura postanowiła spłatać mu figla, jakby wygląd Płomyka nie był już dość osobliwy i obdarzyć go umaszczeniem rudy karpati. Jest trochę jak jego rodzeństwo - ale w odwróconej kombinacji (odwrócony point)! Jego krótkie, przylegające płasko do ciała i lśniące, rude futro na pysku, ogonie i łapach przybiera mlecznobiałą barwę, co Płomyk osobiście uważa za coś wyjątkowego, odróżniającego go od reszty kociąt. Często pokryte kurzem, pyłem, czym Płomyk nieszczególnie się przejmuje, wręcz przeciwnie - są one mile widziane! Co jeszcze w nim charakterystycznego? Wystająca z pyszczka końcówka bladoróżowego języka i uśmiech, tak szeroki, że wydawać by się mogło, że wykracza poza ramy pyszczka kocura. Płomyk porusza się, choć trudno określić czy zgrabnie, czy bardziej niezgrabnie (chyba jednak to drugie...), ukazując pełnię energii i gotowości do podboju świata, jakby lekko unosząc się nad ziemią, podskakując.
Gdyby umieścić radość w ciele kota to za całą pewnością byłby to Płomyk, jest on bowiem chodzącą definicją, uosobieniem tej emocji. Do życia podchodzi z ogromną dozą entuzjazmu. Prostolinijny, można czytać z niego jak z otwartej książki. Jest otwarty, może aż nadto otwarty, altruista o tak ogromnym sercu, że pomieściłby w nim każdego kota i zapewne jeszcze więcej. Zawsze pozytywny, łagodny i pewnie znów w nadmiarze przyjacielski, gdyby tylko mógł, z całą pewnością zaprzyjaźniłby się nawet z psem czy drzewem stojącym na drodze. Gadulstwo to następna cecha charakteryzująca Płomyka - nie ma siły, której udałoby się zamknąć mu pyszczek! Bywa wścibski - przecież łączy się to z ciekawością, prawda? A zaciekawiony otaczającym go światem jest bardzo, więc i bywa, że zdarzy mu się wcisnąć nos w nieswoje sprawy, ale nie ma wcale złych intencji! Posiadanie tak ogromnego serca jednak ma swoje wady - Płomyczkowi zdarza się być dość naiwnym, przecież nie byłby w stanie oskarżyć kogoś o nie do końca dobre zamiary! Nie jest pamiętliwy, szybko zapomina o sprawionych przykrościach, a i on sam za wszelką cenę unika sprawienia komuś takowej. Jest ogromnym pacyfistą, o wizji świata pełnego pokoju i piękna. Najwyraźniej klanowe matki, z którymi to spędził tyle czasu wszczepiły mu wrażliwość i chęć niesienia dobra. To właśnie jest celem Płomyka - niesienie dobra! A także próby uczynienia świata lepszym, przyjaźniejszym miejscem, co wychodzi mu z różnym skutkiem... Idealista, zakochany w idei utopijnego świata. Marzyciel, wiecznie z głową w chmurach, może przez to nieco oderwany od otaczającej zewsząd szarej rzeczywistości. Odważny, ale absolutnie nie butny, stroni od konfliktów i walk za wszelką cenę. Właściwie to zamiast polowań, chętnie łapałby małe gryzonie tylko po to, by przyjrzeć się temu, jakie piękne, maleńkie istoty chodzą po świecie... Nie jest leniwy, jednak nie ma ambicji do maniakalnego stawania się najlepszym, nie lubi wykonywać zadań, do których został przymuszony. Brak mu asertywności - jest zapatrzony w innych, szczególnie starszych od siebie wojowników. Stara się być grzeczny, bo przecież zasad się nie łamie, chyba że świat zza granic obozu sam go do siebie przywoła, jak tu odmówić światu, który sam uchyla mu drzwi do swoich jakże ciekawych tajemnic, jest tyle miejsc do odkrycia i kotów do poznania! W dużym skrócie: może i nie będzie z niego najsilniejszego wojownika w całym lesie czy też najpotężniejszej Gwiazdy, za to jego celem jest budowanie lepszego świata - takiego, w którym każdy czuje się kochany i zrozumiany, a wszystko dookoła mieni się w jasnych barwach!
Jak się spojrzy na kocię to, to można pomyśleć, że jej rodzice w ogóle jej nie karmili. Wychudzone to takie, z futrem przyklejonym do ciała, małe i jakby wiatr miał połamać kości. Z daleka widać, że Różyczka jest kotką delikatną w swoich kształtach. Jest niziutka o krótkim, rudokolorowym futrze. Posiada ciemniejsze, tygrysie pręgi, a i też matka natura obdarzyła ją kilkoma białymi znaczeniami. Na swojej delikatnie rozjaśnionej klatce piersiowej znajduje się plamka w kształcie małego diamencika, a na pyszczku rozlewa się nieregularna biel, od noska do policzków. Biel ta nie rozlewa się na szyję! Obecnie ma oczy jasnoszare, w przyszłości się wybarwią na kolor brązowo-bursztynowy. Już teraz na mordce młodej gromniaczki można zobaczyć delikatny strach oraz jakby smutek.
Różyczka to kociak bezproblemowy, kociak, na którego się patrzy po raz pierwszy i wręcz się chce, aby to podobny się trafił w miocie. Jednak jest to na pierwszy rzut oka, ponieważ Różyczka jest bardzo, aż za bardzo delikatna. Jest kotem płaczliwym i niestabilnym, kotem, który szybko się poddaje. Uważa, że wszystko czego dotknie może się zamienić w pył, przez co za dużo nie zwiedza obozu, dużo śpi w kociarni. Być może w przyszłości to się zmieni, jednak jak na razie; Różyczka jest tak samo delikatna, jak jej imienniczka. Dodatkowo pozbawiona kolcy.
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Nadzwyczaj piękny, obdarzony niespotykaną, nieprzeciętną, wyszukaną, wytworną, dworską wręcz urodą. Powabny, subtelny, wysublimowany. Delikatny i nieuchwytny jak nimfa, senne marzenie. Drobny kościec, idealna, harmonijnie zbudowana, proporcjonalna i smukła sylwetka, wzrost nad wyraz - dopasowany. Wąskie ramiona, szczupły, pociągły, wyciągnięty grzbiet i odpowiednio długie, cienkie łapy. Pysk zaś - och, jakże urodziwy z całą swą szlachetnością królewskiego profilu, finezyjnie zarysowanymi kośćmi jarzmowymi i żuchwą, prostym nosem ze zdawać by się mogło, parą przyozdabiających całą rzeźbę, wspaniałą konstrukcję, perfekcyjnie osadzonych ślepiów, o nieziemskim (piekielnym czy też niebiańskim) spojrzeniu. Oczach barwy jadeitu, arystokratycznego seledynu z widocznymi, prześwitującymi, wplecionymi w nie błękitnymi wstęgami. Cały artyzm ukryty jest jednak w Książęcej szacie - znakomitej, a zjawiskowej jak płótno przyozdobione, jak rozgwieżdżone niebo, przyprószone licznymi, doskonale ukształtowanymi, zmyślnymi znaczeniami, rozetami, cętkami. Utrzymane w jasnych tonach, zawsze czyste i schludne, barwy Snow/Seal mink, krótkie, gładko przylegające do ciała, jedwabiście miękkie, lśniące, o oleistym połysku, sprawiające wrażenie, jakby mieniło się w świetle. Ociekający wprost naturalną gracją, w każdym wykonywanym przez siebie ruchu, to znaczy, z małymi odstępstwami w wyjątkowych przypadkach. Chodząca (równie idealnie), istna doskonałość o ojcowskiej, egzotycznej urodzie i matczynym wdzięku. Kryształ pośród szkieł (jeśliby porównywać do reszty Wichrzaków - i nie tylko!)...
Kryształ pośród szkieł…. I kula pośród kół wszak pełen jest pychy. I chorobliwego wręcz samouwielbienia. Książę jest arogancki, Książę jest egocentryczny, Książę jest do cna egoistyczny, Książę chodzi z wysoko podniesionym czołem i… wszystkim innym, wszak tak bardzo jest z siebie dumny. Zakochany w sobie i a ma do tego cały ogrom powodów. Wymaga specjalnego traktowania, a w Klanowej codzienności jakby brak mu było aspiracji - niezaangażowany, wpatrzony gdzieś daleko w mit o swym wspaniałym pochodzeniu - źródle jego jeszcze wspanialszej urody. Dba wyłącznie o sobie i nie dba o Klanowe konwenanse, odrzuca je, nijak nie próbuje zrozumieć - jedni powiedzieliby, że jest zwyczajnie leniwy… i może po części mieliby racje, lecz czas ten wolałby wykorzystać na podziwianie samego siebie. Wszystko mu się należy, on zaś podarował światu dar nader cenny - siebie samego. Gardzi zdecydowaną większością Klanowych szaraków, wprost nimi gardząc (nie cierpi przeciętności! nijakiej w jego własnym blasku), adresatami jednak jego wściekłej i wręcz fanatycznej zazdrości - jest rodzeństwo. Ścisłej: ci o, niemalże równej jego własnej, egzotycznej urodzie. Nikt nie może być lepszym czy, co gorsza, ‚ładniejszym’ od niego, o czym Książę zdaje się sumiennie przypominać. Poza ogromem (zbytniej) pewności siebie, cechuje go również upór do pozazdroszczenia (choć motywy jego są dość… wątpliwe). Niewdzięczny (chyba że samemu sobie…), kłamliwy, unikający odpowiedzialności i niebezpieczeństw (chyba że w zasięgu wzroku znajdzie się równie piękny, niesamowity rywal) i chciwy zysku, pragnący podziwu jak niczego innego w świecie. Bywa okrutny, z całą pewnością mściwy i pamiętliwy, jeśliby mu coś zarzucić, jeśli odnieść się do jego persony bezpośrednio. Warto zaznaczyć: niepozbawiony pierwiastka złośliwości i a rzucający szpilkami w innych, jeśli z nim zadrzeć. Nie fatyguje się nadmiernie, przemoc - która pozornie jest mu nie w smak, staje się niekiedy jedynym rozwiązaniem na obronę swych racji i wychwalanie wielkiej urody. Otaczający się pięknem, lecz takim, jakie nie zdołałoby dorównać jego właśnie urodzie. Najbardziej jednak preferuje swe własne, godne towarzystwo. Gdy zaś coś zbliży się do jego (nieosiągalnego przecież!) poziomu - reaguje pełen pasji, zawistną zazdrością, tracąc przy tym zmysły, głowę, resztki godności i pozostawione pierwsze subtelne wrażenie. Wybraniec o krwi szlachetnie błękitnej, barwie nieznanej przeciętnym mieszkańcom pobliskich leśnych gęstwin - tak zwykły o sobie mówić. Świat dla niego, nie on dla świata - chyba, że chodzącym wytworem najwyższej sztuki misternej natury - i zwycięzca… wszystkiego, loterii genetycznej już na wstępie. Nie czaruje krasną mową, mówi za to tak, jak jest. Nie gra idealnego wszak ideał osiągnął w zastanej swej, stałej formie i gotów jest głosić to wszem wobec całemu światu. Nie dostosowuje się do świata, świat skrojony ma być pod niego. Wygląd pięknej nimfy i gdyby tylko nie ten bluźnierczy, cięty język…. może i cos królewskiego by z tego było, ale z pustego i Salomon nie naleje… Ot, najprawdziwszy, z krwi i kości (nietutejszej, przeciętniakom nieznanej!) książę - dziedzic (nie bez powodu na świecie pojawił się jako pierwszy!), arystokrata. Taki, któremu słoma i inne leśny porosty z korony nieco wystają. Również rożki - acz o stępionych wierzchołkach. Najpiękniejszy, najlepszy, wyjątkowy, podziwiany i gdyby przymknąć oko na narcystyczne usposobienie - idealny wręcz…
Płomienna Łapa [KG], Psia Łapa [KC], Czart [NŚ]
jakoś mnie denerwuje ta szarość, a i tak nim nie wrócę, więc:
Księżyce: 108 Mistrz: Cyprysowa Łuska Płeć: kocur Matka: Cichy Strumyk [NPC] [*] Ojciec: Wężowy Język [NPC] [*] Partner: Promienna Mordka ♥ Trwałe urazy: niewyparzony jęzor; brak najbardziej zewnętrznego palca przedniej, prawej łapy
Olbrzymi, liliowy, cętkowany krótkowłosy oriental o zielonych oczach. Jego szorstkie futro od jakiegoś czasu niemal zawsze jest gdzieniegdzie potargane, szczególnie na jego karku, piersi i brodzie. Można powiedzieć, że sylwetkę ma wręcz idealną - nie jest ani za gruby, ani za chudy. Jego długie łapy są widocznie umięśnione, widać to szczególnie kiedy się napręży. Ma odgryziony najbardziej zewnętrzny palec przedniej, prawej łapy.
Raczej nie gadatliwy - chyba że w tłumie bliskich - kocur, który każdemu pomoże. Strach nie jest mu znany - zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństw, dlatego do wszystkiego podchodzi z odrobiną ostrożności, a nie pakuje się bezmyślnie w kłopoty. Nie obchodzi go zdanie innych, ani w większości ich uczucia. To, że ktoś jest urażony jego słowami nie jest przecież jego winą! Chociaż dba o każdego, koty które coś dla niego znaczą mają więcej opieki z jego strony. Zdaje się, że przez śmierć rodziców przygasł emocjonalnie i jest zagubiony bardziej niż kiedykolwiek przedtem.
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 75 Mistrz: Polny Chwast (Gwiazda) Płeć: Kocur Matka: Ostry Kwiat Ojciec: Polny Chwast (Gwiazda) Trwałe urazy: oderwane 2/3 lewego ucha, oderwana część prawego ucha, ślady po psich zębach na szyi, podłużna rana przechodząca po prawej stronie nosa, ślady zębów na barku, ślady zębów wokół pyska, blizna po rozcięciu na czubku głowy
Księżyce: 108 Mistrz: Cyprysowa Łuska Płeć: kocur Matka: Cichy Strumyk [NPC] [*] Ojciec: Wężowy Język [NPC] [*] Partner: Promienna Mordka ♥ Trwałe urazy: niewyparzony jęzor; brak najbardziej zewnętrznego palca przedniej, prawej łapy
Olbrzymi, liliowy, cętkowany krótkowłosy oriental o zielonych oczach. Jego szorstkie futro od jakiegoś czasu niemal zawsze jest gdzieniegdzie potargane, szczególnie na jego karku, piersi i brodzie. Można powiedzieć, że sylwetkę ma wręcz idealną - nie jest ani za gruby, ani za chudy. Jego długie łapy są widocznie umięśnione, widać to szczególnie kiedy się napręży. Ma odgryziony najbardziej zewnętrzny palec przedniej, prawej łapy.
Raczej nie gadatliwy - chyba że w tłumie bliskich - kocur, który każdemu pomoże. Strach nie jest mu znany - zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństw, dlatego do wszystkiego podchodzi z odrobiną ostrożności, a nie pakuje się bezmyślnie w kłopoty. Nie obchodzi go zdanie innych, ani w większości ich uczucia. To, że ktoś jest urażony jego słowami nie jest przecież jego winą! Chociaż dba o każdego, koty które coś dla niego znaczą mają więcej opieki z jego strony. Zdaje się, że przez śmierć rodziców przygasł emocjonalnie i jest zagubiony bardziej niż kiedykolwiek przedtem.
Księżyce: 126 Mistrz: Lśniąca Sadzawka Płeć: Kocur Matka: Lśniąca Sadzawka Ojciec: Skorpion Trwałe urazy: niewielki ślad po lisich zębach na lewym policzku
Medyk, po swojej matce, odziedziczył białe, długie i lśniące futro; widoczne jest to przede wszystkim na jego puchatych policzkach, ponadprzeciętnie owłosionym wnętrzu w uszach i ogonie. Kocur posiada trójkątny pysk i skośne oczy w dwóch kolorach – prawe jest w odcieniach błękitu, natomiast lewe przybrało słoneczną barwę. Jego wąsy są białe, a nos różowy, pudrowy. Jest smukły i słabo umięśniony.
Kocur jest cierpliwy, uprzejmy i spokojny. Medyk jest nieobeznany w żartach, natomiast często się uśmiecha. Rzadko kiedy kogoś skreśla, dopiero wtedy, gdy ktoś mocno mu podpadnie; stara się być wobec każdego wyrozumiały. Wyzbył się już mówienia samej prawdy; nie oznacza to jednak, że kłamanie sprawia mu przyjemność, bo jest wręcz odwrotnie. Zdaje sobie niemniej sprawę, że niekiedy należy sobie darować szczerości, zwłaszcza w zawodzie medyka.
![[Obrazek: VDeFTXy.png]](https://i.imgur.com/VDeFTXy.png)
![[Obrazek: komisz4.png]](https://i.ibb.co/JdgpDm0/komisz4.png)
![[Obrazek: C9NaquQ.png]](https://i.imgur.com/C9NaquQ.png)
![[Obrazek: or02RsS.png]](https://i.imgur.com/or02RsS.png)
![[Obrazek: jcou1hQ.png]](https://i.imgur.com/jcou1hQ.png)
![[Obrazek: BMkQOBs.png]](https://imgur.com/BMkQOBs.png)
![[Obrazek: YykUSwC.png]](https://imgur.com/YykUSwC.png)
![[Obrazek: labondz.gif]](https://sig.grumpybumpers.com/host/labondz.gif)