Zaloguj się

Śliwkowa Pestka · 16.11.2020 02:12

Śliwka z przejęciem wsłuchiwała się w to co przytrafiło się jej matce i...Nie mogła uwierzyć w to co ją spotkało. Najpierw dwunożni poważnie ją zranili, a później inni jej pomogli i przetrzymywali tak długo z dala od rodziny, klanu, domu...To wszystko brzmiało przerażająco i boleśnie; jednak Śliwkę pocieszał fakt, że jej ukochana mama i mistrzyni była już bezpieczna; była w domu! Ominęło ją wiele okropnych rzeczy, którym Śliwka musiała stawić czoło sama, gdyż coraz więcej bliskich jej kotów po prostu odchodziło. Teraz najwyraźniej los się do niej uśmiechnął zwracając jej Kosową Pieśń. Nim zdążyła się odezwać, przyszła Ćmi Zmierzch zawołana przez Ciemną Mordkę, której to czarno-biała skinęła życzliwie łebkiem z wesołym uśmiechem, który nie mógł zejść z jej mordki nawet gdy Kos opowiadała jej tak straszne rzeczy. Cieszyła się z jej widoku, ciepła, dotyku, obecności...Cieszyła się, że wróciła żywa! Że znowu była obok i, że mogła wtulić się w jej bok, spleść ogony...Co z resztą dalej robiła nie chcąc odstąpić matki ani na krok. Gdy Ćma oznajmiła, że Kos wraca, Śliwka zamruczała wesoło i liznęła matkę w ucho.
xx— Chodź, pewnie jesteś wykończona, a...ja niedawno wymieniłam mech w Olchowych Kłączach. Jak tylko wejdziemy do obozu coś zjemy i...i porozmawiamy! Zawołam Mrozika i... — zaświergotała wręcz, nieco odsuwając się od kotki, jednak nie rozplotła jeszcze ich gonów i...Cóż, nie zamierzała! Uśmiechnęła się szczerze i przymrużyła oliwkowe ślepia gdy zerknęła prosto na mordkę kocicy.
xx— Wróćmy do domu. — wymruczała i gdy Ćma zrobiła krok do tyłu, ona zrobiła krok w przód, zachęcając Kos by ruszyła w stronę obozu, bo...Oh, na pewno Czerwona Gwiazda nie będzie miała obiekcji przed ponownym przyjęciem Kos do klanu tak jak i nie miała ich Ćma. Podczas gdy trójka kocic wracała, Śliwkowa Pestka nie mogła powstrzymać się od mruczenia, a jej krok był lekki jak letni wiaterek smagający kocie futro - nigdy, ale to nigdy nie byłą tak szczęśliwa...Zdawało się, że...jej świat na nowo zaczynał się układać.
Potrzebowała tego wszystkiego by na nowo zacząć żyć; zdecydowanie!

[zt?]

Kosowa Pieśń · 16.11.2020 03:11

Z szmaragdowych ślepi sączyły się pojedyncze łezki, ale bez wątpienia były to łzy szczęścia i wzruszenia. Jej pyszczek wyrażał zadowolenie, ułożywszy się w drżący, ciepły uśmiech, a po ciele kotki rozchodziła się niesamowita energia, chcąca rozsadzić ją od środka, jakby znów była kocięciem, czy terminatorką.
Wracasz do domu. Wracasz z nami do domu.
Zrobiła to. Wyrwała się z zamknięcia u dwunogów, zamknęła niepokoje swojego życia, nauczyła się czegoś o sobie i była gotowa na kolejne księżyce życia w Klanie. Jako wojowniczka, mistrzyni, matka i babcia. Wracała do swojego rytmu życia i nie mogła czuć się lepiej.
Chyba nie musiała nic mówić, dwie kocice z pewnością mogły czytać z niej jak z otwartej księgi, odczuwać jej radość i gotowość. Wstała razem ze Śliweczką, cały czas trzymając ją za ogon, na moment tylko wychyliła się, by móc otrzeć się pyszczkiem o pyszczek zastępczyni, po tym geście jednak całkowicie przylgnęła do boku córki, nie zamierzając się odklejać. Chciała tak przejść całą drogę do obozu, czując ciepło Śliwki przy boku, mogąc patrzeć na pełne gracji ruchy kuzynki, wypełniając płuca zapachem Rzecznych terenów. Wizja śniadania i rozmowy brzmiała kusząco i choć chciała zapytać Śliwkę, czemu tylko Mrozika miałaby zawołać, intuicja podpowiadała jej, że powinna poczekać z pytaniami, aż będzie w obozie. Jeszcze przez chwilę nie chciała szykować się na najgorsze, chciała wchłaniać radość i miłość jakie ją otoczyły, chciała być stabilna i szczęśliwa. Gdzieś podświadomie już wiedziała co ją czeka, ale tak samo nieuświadomiona była jej siła, którą w sobie miała i która miała jej pomóc nie upadać. Nie tym razem. Tym razem będzie silna, bo była potrzebna i w końcu miała być oparciem, a nie potrzebującym opieki kłębkiem nieszczęścia.
Wracały więc. Spokojne, szczęśliwe, oblane szarym blaskiem poranka trzy kocice z jednej Rzecznej rodziny.
Witaj w domu.

//zt

Concord · 08.01.2021 01:46

Nozdrza Concorda rozszerzyły się, gdy do jego nosa uderzył znajomy zapach. Zapach jego starego domu, jego starych wspomnień i jego starej rodziny. To oznaczało, że doszedł na granicę Klanu Rzeki! Chyba trochę za daleko się zapuścił. Pieszczoch przystanął w miejscu i wąchając powietrze wypatrywał. Najchętniej porozmawiałby z jakąś znajomą mordką... Może nawet z rodziną?
Ruszył dalej wzdłuż granicy wiedząc, żeby raczej nie próbować się zagłębiać w terytorium. Raczej nie znało go dużo kotów, a jego pierwotny zapach zaszedł zapachem pieszczoszka dwunożnych. Nie miał ochoty na zadrapany pysk lub bok, o nie, nie dziś.
Gdy doszedł już w jakieś “sensowne” miejsce, usiadł. Miał dwa plany: plan pierwszy był taki, że jak ktoś zacznie go gonić lub zachce walczyć, to ucieka ile sił w jego długich łapach. Drugi zaś brzmiał tak, że gdy spotka znajomą mordkę i jeżeli znajoma mordka zechce trochę porozmawiać, to Concord porozmawia. Usiadł z wprawioną elegancją i owinął puszysty ogon wokół białych, zmarzniętych łapek, aby je ogrzać.
//Płotkowy Potok

Płotkowy Potok · 16.01.2021 01:15

Udało jej się wyciągnąć kogoś z rodzeństwa na patrol, a dokładniej Amura! Jako że spora część jej rodzeństwa albo wyparowała, albo się pochorowała, to kotka chciała jak najwięcej czasu z nimi spędzić. W końcu nie wiadomo kiedy znów stanie się coś przykrego...
Szła wraz z siostro-bratem przy granicy, co jakiś czas zatrzymując się, by poprawić oznaczenia zapachowe. Rozmawiali o pierdołach, takich jak, gdzie ptaki znikają na zimę. Kotka nie łapała się w tym całym temacie przyjaciół, również niezbyt rozumiała, dlaczego jej brat używa zaimków ono, ale wciąż próbowała go zrozumieć, nie tworząc niezręcznych momentów.
Niestety to musiało poczekać, ponieważ na tle białego śniegu siedziała niedaleko jakaś śnieżnobiała postać, idealnie wtapiając się w tło. Kotka nie spodziewała się żadnych samotników w okolicy, szczególnie o tej porze. Tak więc podeszła ostrożnie bliżej, by powiedzieć obcemu, że znajduje się zbyt blisko granicy. Gdyby była sama, chętnie by z nim porozmawiała, ale nie chciała zajmować czasu Amurowi. Chociaż z każdym krokiem coraz bardziej rozpoznawała tę morkę, a dopiero gdy ujrzała dwa różne oczka, rozpoznała na kogo patrzy.
- KAAARP - Krzyknęła głośno z wyraźną radością w głosie. To, że obcy okazał się karpiem, wszystko zmieniło. Patrol chwilę poczeka, o wiele ważniejszy był jej kochany braciszek! Podbiegła szybko do niego, chciała go przewrócić na puszysty śnieg i wtulić się w jego miękkie futro, ale... Karp był delikatny i wolała przypadkiem go nie uszkodzić. Tak więc stanęła przed nim i otarła się czule swoim policzkiem, o jego. Pachniał inaczej, w bardzo specyficzny sposób, ale to nie robiło wrażenia na burej kotce. W końcu to był jej Karp!
- Gdzieś ty zniknął? Nawet nie wiesz, jak tęskniłam! - dodała z wyraźną czułością głosie. Następnie zadowolona zrobiła dwa kroki w tył, by zrobić również Amurowi miejsce na przywitanie, jeżeli oczywiście chciał! Jej kochany śnieżnobiały braciszek, powrócił do domu!

Amurowa Łapa · 27.01.2021 19:07

Wyjątkowo zostało wybrane na patrol, ale nie byle jaki patrol! Patrol z jego własną siostrą - Płotką. Jedyna stu procentowa kotka (bo Amur także czuło się czymś w rodzaju płci żeńskiej) w miocie. Reszta to bracia, z którymi i tak kontaktu zbytnio nie miało, jak szczerze z wszystkimi... A ta przechadzka po terenach Klanu Rzeki była wyjątkową sytuacją podczas, której ma możliwość zbliżyć się do jednego z członków rodziny. Siostra była już wojownikiem z czego rudzielec jej bardzo zazdrościł! Ona nie chorowała tak jak ono, ona szybko przyswajała wiedzę, a Amurzysko? Szkoda czasem gadać. Starało się na swój sposób dorównywać rówieśnikom z wyższą rangą niż zwykły terminator, ale no... Nawet takie młodsze koty (w tym nieprzyjemna Bawełniana Łapa) się z niego naśmiewały. A ono tego nie rozumiało co tu jest do śmiechu.
Wesoło kroczyło przez zaspy śniegu patrząc dosłownie na wszystko, co minutę zmieniało kierunek zainteresowania. To czasem wgapiało się na pobliski krzak albo wysoko na łyse gałęzie drzew pomiędzy, którymi przelatywały pojedyncze ptaki. Uwielbiało nasłuchiwać się naturze i obserwując ją uważnie, może w sposób jaki ono to robiło nie było uważane, ale ważne, że miało z tego frajdę! Dodatkowo z Płocią rozmawiało o skrzydlatych kolegach, z dużą checią zaczęło się na ten temat bardzo rozgadywać. Miało duże pole do popisu - w wolnych chwilach przyglądało się tej zwierzynie z zaciekawieniem. Jak w sumie wszystkim, co nie było kotami.
Zagapiając się na minutę nie dostrzegło jak rzeczniaczka na chwilę się odłączyła idąc w zupełnie inną stronę. Gdy chciało coś dopowiedzieć dopiero to zauważyło, szylkretka stała obok kogoś innego. Kogoś kogo kojarzyło z dzieciństwa. Postawiło uszy na sztorc obracając je w stronę dwójki kocisk, podeszło do nich mierząc przybysza od dołu do góry. Śnieżnobiałe futerko kamuflujące się idealnie w aktualną porę i rzadkie dwukolorowe oczęta. Świadczyło to tylko o jednym. Karp! Karp, Karp to był jego brat, który nieszczęśliwie zaginął, a teraz? Stoi przed nim, cały zdrowy bez żadnych poobijanych części ciała. Pochyliło się nad niższym (mimo to Karpik wcale nie był taki niski, ale nadal nie dorównywał swojemu rudawemu rodzeństwu) i powąchał jego sierść marszcząc delikatnie różowy nos.
— Dziwnie pachniesz — stwierdziło niezadowolone tym faktem. — Może przez to... To coś na szyi? Pomóc ci to zdjąć? — zauważył "to dziwne coś" owinięte wokół karpiowej szyi, przypominało obrożę pieszczochów dwunożnych, taką jaką opisywała Wydmowy Wiatr. Nie chciało jednak podsuwać takich przypuszczeń, co jakby obraziło to kocura? No właśnie, a urazić braciszka nie miało zamiaru.

Concord · 28.01.2021 16:00

Po chwili pieszczoch zauważył dwójkę kocich postaci. Po chwili usłyszał swoje klanowe imię. Klanowe imię! A nieznaczne sekundy później szylkretowa kotka otarła się swym policzkiem o jego, co odwzajemnił. Do jego uszu dotarło pytanie, gdzie był. Sekundę czy dwie stał, po czym uświadomił sobie, kim są koty. Amur i Płotka! Mordka Concorda rozszerzyła się w uśmiechu na widok rodzeństwa. Następnie usłyszał pytanie Amurowej Łapy.

— Świetnie was widzieć! — odparł kocur, nadal z tym samym uśmiechem. — Zgubiłem się, a potem przygalnęli mnie dwunożni. Ale wszystko ze mną w porządku! I dziękuję Amul, ale nie potrzeba pomocy. Aktualnie lubię do oblóżkę — potrząsnął delikatnie szyją, a dzwoneczek na obroży zadzwonił cichutko. Z srebrnej ozdoby przekierował żółto-niebieski wzrok na rodzeństwo. — Stęskniłem się za wami, baldzo! A co słychać w Klanie Rzeki? Co się ostatnio działo? I, o! Jak ma się mama? I leszta lodzeństwa?. — Jego oczy rozszerzyły się z zaciekawieniem. Był ciekawy co go ominęło!

Płotkowy Potok · 03.02.2021 19:33

- ...dwunożni? - Zapytała zdezorientowana. Dwunożni i karp to... to nie brzmiało jak coś fajnego. Mogli mu zrobić krzywdę! Poza tym kotkę zastanawiało, czemu to coś na jego szyi białego brata się oblóżką i... czemu tym bardziej mu się podoba. Przecież żaden kot nie chciałby mieć czegoś twardego dookoła szyi. To niebezpieczne i upierdliwe! Wzdrygnęła się lekko na cichy dźwięk dzwoneczka. Jeszcze wydaje dźwięki? Jak jej brat jeszcze nie oszalał? - Na pewno w porządku? Słyszałam, że dwunodzy robią dziwne rzeczy kotom - dodała zmartwiona i zdezorientowana. Nie mogło być okej. Jej brat był przetrzymywany u tych dziwnych łysych istot i było u niego w porządku. Nie słyszała dużo o dwunogach, ale po opisie, który dostała na treningu, nie mogły być to normalne stworzenia. Co jak zrobiły coś w głowę karpiowi? O nie...
- Reszta rodzeństwa... Pstrąg zniknął, Śliza dalej nie ma, Ciernika też... Zostaliśmy tylko my i Węgorz. A mama ma się dobrze... chyba. Mało z nią rozmawiam, odkąd zostałam wojownikiem - Brakowało jej tych wspaniałych relacji rodzinnych, które tak pięknie rozkwitały w kociarni. Może spotkanie karpia było znakiem, by jednak pójść do mamusi i pogadać trochę o życiu, wyżalić się i takie tam. W końcu mama była jedyną kotką w rodzinie burej, a ploteczki z braćmi były... meh. Zaraz by się zaczęli śmiać, a szczególnie Węgorz. Plus mama ma trochę księżyców i jest mądra. Tak więc następny cel - odnowienie relacji rodzinnych!

Concord · 05.03.2021 14:54

Concord przytaknął delikatnie i uśmiechnął się życzliwie. Czuł się dobrze odkąd żył z dwunożnymi, może nawet trochę lepiej niż w Klanie Rzeki...? Poznał już trochę kotów na osiedlu istot o dwóch nogach i nawet mu t odpowiadało. — Oczywiście! I może poniektórzy, ale moi są naplawdę dobrzy! — zaśmiał się. Oczywiście, warto było i uważać, ale w murach domu był bezpieczny, to było najważniejsze. Uśmiech na białej mordce zmniejszył się, gdy usłyszał o zniknięciu kolejnego brata i braku powrotu reszty. Było to naprawdę przykre, że rodzina im zaczyna ginąć. W sumie, on sam zaginął i potem wylądował u dwunożnych. Oh, przeszła mu przez głowę jeszcze jedna myśl. —A jak życie klanowe? Jakieś zmiany? — dawny Rzeczniak był szczerze ciekawy jak to tam teraz wygląda. Zmiany w stołach klanu? A może jest jakaś bardzo rozpoznawalna mordka? Ugniótł lekko łapkami powierzchnię, aby wygodniej mu się siedziało.

Chmurna Łapa · 23.09.2021 12:11

***

Po dosyć długim okresie chorowania, Chmurka nie mogła się doczekać wyjścia z obozu, tak o, na spacer. Czasem bywała przypisana do patroli, ale to jednak nie to samo. Na patrolu zawsze musiała iść dalej i nie raz ktoś się na nią denerwował, jak jej uwagę przyciągał jakiś motylek, czy ładny liść. A tak na spacerze mogła zatrzymywać się kiedy tylko chciała, bez żadnych problemów! Czasem czuła się trochę nieswojo, w końcu nie umiała walczyć i takie samotne spacerki były sporym ryzykiem, ale strach ten przebijała wizja znalezienia ładnych rzeczy, których od tak dawna nie zbierała. Tęskniła za wyprawami na kolorowe kamyczki, czy kwiatki, a jakoś ostatnio nie umiała tak po prostu wpaść na Pożara, który w sumie był jedynym kotem, którego by mogła na taką wyprawę wyciągnąć.
Dotarła podczas swojego radosnego spaceru do Jeżynowego Zagajnika, gdzie może i nie było zbyt słonecznie - co właściwie nie było niczym niezwykłym, bo ostatnio pogoda nie dopisywała - ale czuła, że z pewnością znajdzie tutaj coś wartego uwagi. Przechodząc dosyć nieostrożnie między krzewami przepłoszyła parę ptaków, które najwyraźniej lubiły to miejsce. Lepiej dla niej - zauważyła spadające niedaleko piórko i wyskoczyła do przodu, by je złapać. Znajdowała się praktycznie na granicy, jednak kompletnie się tym nie przejmowała. Podniosła szaro-białe piórko w zęby, po czym ostrożnie położyła je sobie na wyciągniętej do przodu łapce, którą z kolei powoli podniosła, by w końcu ułożyć pióro na swojej głowie, praktycznie za uchem. Nie przypominała sobie, dlaczego, ale odkąd była mała lubiła wplatać sobie kwiatki i piórka w futro za uszami. Zapomniała już kompletnie, że to Czereśnia po raz pierwszy pokazała jej tą niezwykłą formę sztuki. Nie znaczyło to jednak, że nie było to dla niej ważne, zwyczajnie nie widziała szylkretki już od bardzo długiego czasu, więc jej wspomnienie zacierało się w pamięci Chmurnej Łapy. Nieco przykre.

Cardan · 23.09.2021 13:16

Początkowa radość i ekscytacja, z którą przemierzał nowe tereny na których przyszło mu żyć z każdym dniem przeradzała się w coraz większą frustrację. Gdzie niby są te wielkie, legendarne klany i w jaki niby sposób są takie wielkie, skoro kręcił się tu już od paru wschodów słońca - a może nawet więcej, stracił rachubę - a nie spotkał ani jednego ich przedstawiciela! Parę samotników, niektórzy bardziej mili, niektórzy mniej, stanowczo nie zaspokajali jego oczekiwań i ciekawości. Zaczynał coraz bardziej podejrzewać, czy te całe klany to nie przypadkiem jedna wielka bujda.
Całe szczęście jednak jego wątpliwości miały się rozwiać, bo nie załamywał się i wędrował dalej, aż jego oczy natrafiły na wyjątkowo urodziwe miejsce. Już z daleka musiał przekreślić jego potencjał, bowiem było zbyt odsłonięte na wiatr i deszcz, aby zrobić z niego legowisko, ale nic nie stało przecież na przeszkodzie, aby przychodzić tu raz na czas nacieszyć oko! Przynajmniej tak mu się wpierw zdawało, bo zaraz w Zagajniku pojawiła się jakaś kotka - brońcie Gwiezdni - właścicielka włości! Natychmiast przyspieszył do żwawego truchtu i zatrzymał się kawałek od niej, rzucając jej nieśmiały uśmiech na zachętę. - Dzień dobry, droga nieznajoma - przywitał się miło. Nie mógłby zachować się inaczej widząc piórko wetknięte za ucho białej. To prawie jak wielki, neonowy znak jestem mądra i warta uwagi. Nikt, kto lubi piórka nie może być niemądry. - To... em, to twoje miejsce? Nie żeby coś, ale trochę śmierdzi tu rybą. Jeśli pozwolisz mi tu czasem przychodzić, pomogę ci i zapachnie tu kwiatami. To dużo ładniejszy zapach, zaręczam - zobowiązał się od razu. Liczył, że nieznajoma nie uzna tego za obrazę. Nie chciał sugerować, że to ona wydziela nieprzyjemny zapach, nic z tych rzeczy. Nawet gdyby chciał ją obrazić, nie zrobiłby tego z czysto ekonomicznych względów. Przecież w życiu nie zgodziłaby się przyjmować go w gościnę raz na czas, jeśli od razu wyskoczyłby do niej z wyzwiskami!

Chmurna Łapa · 23.09.2021 14:00

Chmurka nie spodziewała się towarzystwa, ale jednocześnie nie była zaskoczona, gdy usłyszała czyjeś ciche kroki. Obróciła głowę w kierunku nadchodzącego nieznajomego, patrząc na niego z błyskiem zainteresowania w oczach. Pierwszy spacer od dawna i spotyka kogoś nowego! I to nie byle jakiego, bo jego futerko było całkiem niezwykłe. Nieznajomy był również duży, szczególnie w porównaniu do drobnej terminatorki. Zdecydowanie nigdy wcześniej go nie widziała, co tylko zostało potwierdzone przez to, że nie pachniał żadnym z klanów.
- Dzień dobry! - uśmiechnęła się. Zaciekawiło ją, czemu nieznajomy przywitał się aż tak miło, tak formalnie, nigdy nikt się z nią tak nie przywitał. Brzmiało to nieco śmiesznie. - Jestem Chmurka, już nie muszę być nieznajoma, o. A ty jak masz na imię? - przedstawiła się grzecznie, jak to przystało gdy rozmawia się z kimś nowym.
Przechyliła lekko głowę, zaskoczona pytaniem. Delikatnie, tak żeby piórko nie spadło. Jej miejsce? Oh, że w sensie jak legowisko?
- Nie, to nie moje miejsce. A czuć tu rybą, bo to tereny Klanu Rzeki, więc lepiej się trochę cofnij, bo jak jakiś wojownik cię zobaczy tak blisko, to może być niemiło. - położyła nieco uszy po sobie w przepraszającym geście, sama robiąc kilka kroków w stronę terenów niczyich, oddalając się odrobinę od Jeżynowego Zagajnika i skinieniem głowy zachęcając nieznajomego do zrobienia tego samego. - Ale racja, kwiatki pachną o wiele ładniej, niż ryby, ale da się przyzwyczaić do zapachu ryb. - przyznała. Jej, oczywiście, zapach ryb nie przeszkadzał, w końcu od małego zawsze go czuła, ale zdecydowanie preferowała zapach kwiatów. Było w nich coś takiego... lekkiego, delikatnego, uspokajającego. No i ryby były do jedzenia, a kwiatki do podziwiania głównie, więc to kompletnie dwie różne rzeczy.

Cardan · 26.09.2021 14:32

Miłe ciepło rozlało się w jego wnętrzu, gdy zobaczył jej uśmiech. Był taki ładny! Wreszcie ktoś, kto uśmiecha się bez większej przyczyny. Jaka miła odmiana od warczenia na niego, podważania jego zdania i innych, niepotrzebnych nikomu wymysłów. - Pasuje ci. Sama się tak nazwałaś? - spytał. Może imię nie było zbyt kreatywne, ale jakby się zastanowić, w tym tkwiła jego urokliwość. W końcu kotka faktycznie wyglądała, jakby otuliła ją jakaś chmura, a kto nie chciałby mieć imienia - ani tym bardziej wyglądu - po czymś takim. On na pewno by chciał. - Ja jestem Cardan. To nie znaczy nic, bo z wyglądu nie przypominam niczego - przyznał. - Chyba, że przychodzi ci na myśl do czego jestem podobny. Mogę zmienić imię, byle lepiej pasowało! To nie problem, już parę razy je zmieniałem - dodał. Wątpił w to, w końcu spędził bardzo wiele czasu na zastanawianiu się, po czym mógłby dostać imię i mimo jego wybujałej fantazji nic nie przyszło mu do głowy, ale może Chmurka wpadnie na coś dobrego? Zawsze warto było spytać.
Cofnął głowę i lekko wybałuszył oczy. Klan Rzeki? - Nie gadaj! - sapnął z ekscytacją i rozejrzał się wokół, jakby szukając innych klanowiczów witających go z otwartymi łapami. Jego ekscytacja szybko jednak przygasła po jej następnych słowach. Znów skierował na nią spojrzenie, wyraźnie rozczarowany. - Nie mogę się do was zbliżać? A to niby czemu? Nic wam przecież nie zrobię - spytał, przestępując z nogi na nogę. To nie miało sensu! Po co szukał tych wszystkich klanów, skoro nie mógł nawet tu być. Mimo tego, cofnął się posłusznie parę kroków, aż rybny zapach nieco stracił na sile. - Cóż, oferta nadal aktualna. Przyniosę moje najbardziej pachnące kwiaty, a w zamian pozwolisz mi tu przychodzić. Nikomu nie powiem, nic złego się nie stanie. Obiecuję! - zapewnił. Nie kłamał - nie zamierzał przecież podbić terenów, odwiedzając czasem jakieś ładne miejsce. To nawet brzmiało idiotycznie. - Mogę udowodnić. Na przykład... na przykład będę ci dawać moją obrożę za każdym razem, gdy będę tu przychodzić. Jeśli zachowam się jakoś niebezpiecznie, to mi jej nie oddasz. Wierz mi, jest bardzo cenna i ładna. To prezent od Dwunogów - powiedział, nachylając się kusząco w jej stronę. Co prawda nie miał jej na sobie bo już dawno nie był Pieszczochem, ale nie zmieniało to faktu, jak wiele dla niego znaczyła. Musiałby być głupcem, aby w taki idiotyczny sposób ją stracić.

Chmurna Łapa · 27.09.2021 01:20

- Oh nie, moi rodzice mnie tak nazwali. Ale dziękuję! - uśmiechnęła się znowu. Jej imię podobało jej się, było takie lekkie i miłe, jak ona sama. Oczywiście, bywały też takie chmury, które nie były ładne, białe i puchate, ale o takich wolała nie myśleć. - Nie jestem dobra w wymyślaniu, wybacz. Ale bardzo ładnie brzmi! A czemu zmieniałeś imię? - przechyliła nieco głowę. W klanach zmiana imienia była czymś szczególnym, ważnym, ale Cardan nie był członkiem żadnego klanu. Chmurka nie miała więc pojęcia, czy miał jakieś tradycje, czy tak o sobie zmienił imię, bo mu się tak podobało. A nawet jeśli, to po co? Czy imię nie miało być czasem czymś, po czym dało się kojarzyć kota, jeśli się go nie widziało, albo zapomniało wyglądu?
- Oh, o ile nie przekroczysz granicy, to nikt ci nie będzie robił problemów, nie martw się! Po prostu niektóre koty potrafią być... drażliwe. - przy tym słowie położyła nieco uszy po sobie. Wiedziała, że w klanie były koty, które bez wahania sprałyby kogokolwiek, kogo uznałyby za zagrożenie. Nie wiedziała, które, ale wiedziała, że były. - Bo widzisz, my w klanach mamy Kodeks Wojownika, to takie zasady, których się musimy trzymać i jedną z tych zasad jest bronić granic, jeśli ktoś je przekroczy. A niektóre koty nie są miłe i nie interesują ich twoje zamiary. - spojrzała przepraszająco na Cardana. Ona nie była niebezpieczna, nikogo by w życiu nie skrzywdziła, ale nie mogła obiecać, że jej klanowicze też tacy byli. Na wspomnienie obroży przyjrzała mu się, ale nie zauważyła żadnej. Przechyliła więc głowę w drugą stronę. - Ale możesz sobie znaleźć jakieś ładne miejsce w okolicy, nikt cię nie powinien zaczepiać, jeśli nie będzie za blisko granicy. I mogłabym cię nawet odwiedzać! I mógłbyś mi kiedyś pokazać skąd te swoje kwiaty zbierasz, o. - jej oczy zabłyszczały na myśl o posiadaniu kolejnego kompana do zbierania ładnych rzeczy. Z Pożarem już dawno nie robiła sobie żadnych wycieczek i trochę jej tego brakowało, ale nie chciała mu przeszkadzać, bo chyba był często zajęty i w ogóle. W końcu był wojownikiem. - Mieszkałeś u Dwunogów? Jak tam jest? - przechyliła głowę w drugą stronę, wyraźnie zainteresowana. Wiedziała, że klanowe koty nie patrzyły przychylnie na Pieszczoszków, ale jej jakoś niekoniecznie to przeszkadzało. Była zwyczajnie zbyt miła i ciekawska, żeby robiło jej to jakikolwiek problem. - Ale nie chciałabym twojej obroży, nie mogłabym ci czegoś tak po prostu zabrać. - położyła uszy po sobie. Skoro mówił, że jest cenna, to Chmurka nie chciała mu jej odbierać. Tak się zwyczajnie nie robi i tyle.

Karasiowa Ość · 28.11.2021 23:34

Karasiowa Ość nie powinna zapuszczać się w okolice granic klanowych, bo nachodziły ją wtedy niebezpieczne myśli. Co prawda nie takie jak jeszcze parę księżyców temu, gdy patrzyła w stronę Grzmiącej Ścieżki, ale wciąż niepokojące. Miała swoje bezpieczne, przede wszystkim - wygodne, miejsce w Klanie Rzeki. Życie samotnika wcale takie kolorowe nie było żeby od razu do niego tęsknić. Jasne, nie musiała się przejmować czy spotka Łabędzia i czy nie będzie niezręcznie, nie musiała przejmować się czy Kosowa Pieśń weźmie ją za pasożyta, ale w zamian za to miała nowy stos codziennych zmartwień, takich, rzecz by można, poważniejszych niż groźba niezręcznego kontaktu wzrokowego.
A jednak tego dnia, zamiast grzecznie udać się na polowanie i udowodnić, że zasługuje na swoje miejsce w klanie, zawędrowała na granice, za którymi kusiła bezpańska przestrzeń. Nie przekroczyła jednak niewidzialnej bariery, usiadła po Rzecznej stronie, owinęła łapy ogonem i westchnęła ciężko, patrząc przed siebie. Jakieś dwa księżyce temu siedziała tak po drugiej stronie i czekała na nadejście patrolu, by wrócić do Klanu. Na co czekała teraz?

Rosa. · 29.11.2021 00:10

xxDzień był chłodny i wilgotny, a przez korony drzew było widać płynące po niebie szare chmury. Kremowofutra szła przez zagajnik, nasłuchując uważnie otoczenia oraz rozglądając się. Okolica wydawała się być spokojna, jednak samotniczka pozostawała czujna. Być może uda jej się coś tutaj upolować? Otworzyła lekko mordkę, aby lepiej posmakować powietrze, jednak zamiast zapachu zwierzyny wyczuła coś innego. Obcy kot. Serce Rosy przyspieszyło nieznacznie, gdy ta zatrzymała się, próbując zlokalizować kierunek, z którego docierała woń. Nieznajomy znajdował się gdzieś przed nią, zapewne nie daleko. Co się wydarzy, gdy już go napotka? Czy będzie pokojowo nastawiony? Co wyniknie z tego spotkania? Te pytania i wiele innych krążyło w głowie kremowej kotki, gdy ta zaczęła zbliżać się do obcego kota. Z każdym krokiem jego zapach nasilał się, aż w pewnym momencie Rosa zmarszczyła nos, czując intensywną woń należącą do więcej niż jednego kota. W pobliżu musiało znajdować się jakieś znaczone terytorium, a przynajmniej na takie wyjaśnienie wpadła kremowofutra. Mijając kolejne drzewo, oczom samotniczki ukazała się niebiesko-biała postać siedząca wśród krzewów. Rosa zatrzymała się, zawijając końcówkę nisko trzymanego ogona. Ze dwie lisie długości przed nią znajdowała się dość drobna kotka, w którą wbiła wzrok.