Bobrowa Tama

[Spalająca Gwiazda]

Cynamonowy był rzeczniakiem, więc brodzenie w wodzie nie robiło mu problemu. Może i nie było to najmilsze uczucie, w szczególności o tej porze sezonu, ale i tak kochał to uczucie zanurzenia się w wodzie. Później się wysuszy, nic mu nie będzie. Nasłuchiwał uważnie i w tej samej chwili do jego świadomości doszły dwie rzeczy. Pierwszą był plusk ryby, a drugą, wyłapaną wzrokiem było brązowe futro przy brzegu. Mógł zapolować, lub iść do znaleziska. Zwierzyna na pewno często nie będzie się tu trafiać... A co jeśli to jakieś ciało? Ktoś, kto potrzebuje pomocy? O futro obija się woda... Ktoś martwy? Powtórka z rozrywki, tak jak na ostatnim łowieniu? Złapie co innego, ma dużo czasu. Zaczął przedzierać się do znaleziska. Był niezmiernie ciekawy, cóż takiego przyniosła wylewająca rzeka. Śledził to wzrokiem i starał się jak najszybciej rozróżnić kształty, mogącego go jakkolwiek naprowadzić do rozpoznania celu.

[Płonące Niebo]

Paprociowa Łapa zaczął powoli iść przez częściowo zalany teren w stronę brązowego futra leżącego na mieliźnie i obijającego się o kupkę żwiru. Terminator na pewno miał w pamięci sytuację, gdy wraz z Płotkowym Pluskiem znaleźli ciało wojowniczki z Klanu Gromu. Na pewno myślał, że mógł to być kolejny kot, ale gdy podszedł bliżej to dostrzegł, że mokre truchło było mniejsze od kota i na pewno nie było kocięciem. Było podłużne, z jaśniejszą szyją, piersią oraz brzuchem. Paprociowa Łapa mógł w martwym zwierzęciu rozpoznać utopioną łasicę. Miała uchylony pyszczek i zmrużone oczy oraz dryfowała w płytkiej wodzie całkowicie bez ruchu. Musiała nie poradzić sobie w głębszej niż zazwyczaj rzece, która zalała okoliczne tereny.

[Spalająca Gwiazda]

No i dotarł do ciała... Jednak nie było to coś, czego by się spodziewał. Ni to kocię potrzebujące pomocy, ni to martwy trup, którego potrzeba zaciągnąć na granicę. Westchnął widząc łasicę i zawrócił. Nie będzie jej przecież brał do obozu, wątpił nawet, czy ta nadaje się do jedzenia. Kiedy indziej ją pochowa, teraz ma misję. Liczył na jakieś ciekawe znalezisko, a trafił na truchło. Cóż, czas zapolować. Wrócił na swoje wcześniejsze miejsce i uważnym wzrokiem zaczął przeczesywać wodę, chcąc trafić na coś do polowania.

[Płonące Niebo]

Paprociowa Łapa zostawił ciało łasicy na mieliźnie i wrócił próbować zapolować. Nie wyczuł żadnej zwierzyny, ani gryzoni ani ptaków, jakby wszystko, co żywe, unikało zalanego terenu w okolicach Bobrowej Tamy. W końcu jednak usłyszał głośny plusk. Gdy spojrzał w lewo, dostrzegł grzbiet młodego szczupaka, który właśnie przepływał niedaleko resztek tamy. Natomiast na prawo od kocura pływał przy brzegu karaś. To już od terminatora zależało, czy chce połasić się na drobniejszą ale łatwiejszą zwierzynę, czy też woli utarczkę z silniejszym i groźniejszym, ale większym szczupakiem, który może przysporzyć mu problemów.

[Spalająca Gwiazda]

Przeczesywał wodę wzrokiem niezbyt długo, gdyż po chwili jego wzrok wyłapał dwa okazy zwierzyny wodnej. Pierwszą był młody szczupak. Piękny okaz, ojciec z całą pewnością pękałby z dumy... To jednak wydawało mu się być zbyt niebezpieczne. Szczupaki były dość silne... Pamiętał, jak zdobył jednego z nich na polowaniu z Płotką. Ten wydał się mu większy i silniejszy... Lepiej nie ryzykować. Nie jest głupi. Drugim okazem był karp, i do niego się skierował. Jak powinien polować? Wręcz brodził w wodzie, omal nie pływał. Czy powinien zaatakować już teraz czy spróbować ją przywołać do siebie? Zniżył łapę do takiej wysokości, aby była ona na poziomie karpia i czekał cicho, wlepiać w niego wzrok. Zaczeka, później wyciągnie pazury i zaatakuje. Teraz musi czekać. Cierpliwie. W ciszy i bezruchu.

[Płonące Niebo]

Ryba, która była karasiem, a nie karpiem, pływała sobie spokojnie w płytkiej wodzie rozlewiska, jakie zrobiło się w okolicach Bobrowej Tamy. Najprawdopodobniej poszukiwała jakiego pożywienia.
Paprociowa Łapa zdecydował się zapolować na nią, a nie na dużo większego i bardziej niebezpiecznego szczupaka, dlatego też zbliżył się do brzegu i uniósł łapę, próbując wyczekać moment, w którym karaś podpłynie bliżej i będzie mógł go złowić. Niestety, cień kota padający na wodę zaalarmował rybę o niecnych planach kocura i ta odpłynęła kawałek dalej, nie chcąc przez to podpłynąć do niego. Wciąż jednak, na szczęście, ją widział, więc być może miał jeszcze szansę ją złowić.

[Spalająca Gwiazda]

Tak się cynamonowy zawieruszył w myślach, tworząc własne teorie, jak to by jego walka ze szczupakiem wyglądała, że zapomniał o wielu rzeczach. Po pierwsze, zmylił nazewnictwo ryby, a po drugie... Zapomniał o jednej zasadzie. Nie rzucanie cienia. Zdarza się. Ryba zauważyła kocura i uciekła, jednak on nie uznał jej za straconą. Zdobędzie ją. A przynajmniej się postara. Skoczył za nią, wysuwając przednie łapy uzbrojone w pazury. Wlepiał wzrok w jej ciało. Co prawda woda mogła go opóźnić, ale on też nie marnował sił i starał się jak tylko mógł.

[Płonące Niebo]

Niestety. Paprociowa Łapa skoczył w wodę za rybą, ale ta, widząc skaczącego w jej stronę kota, szybko czmychnęła w odmęty rzeki i tyle była widziała. Terminator wpadł do płytkiej wody, czując pod łapami mulisty grunt i trochę zatopionej roślinności, a sama tafla sięgała mu prawie po brodę, mocząc jego długie futro. Będzie musiał poszukać innej zdobyczy.


lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 45-3=42

[Spalająca Gwiazda]

No i jego genialna, pierwsza zdobycz uciekła zbyt szybko, a co za tym idzie, on jedynie wpadł do wody, zamiast skończyć z pełnymi łapami. Westchnął cicho, podniósł się z błotnistego, mało przyjemnego dnia i zaczął brodzić dalej, nie poddając się tak łatwo. Złowi coś jeszcze, nie ważne jak długo będzie szukał. Rozglądał się na boki, możliwe jak najciszej chodząc po mulistym dnie. Był cierpliwy, nawet nad wyraz w jego przypadku.

[Płonące Niebo]

Paprociowa Łapa zaczął brodzić w otaczającym go rozlewisku, przebierając wolno w mulistej, zimnej wodzie. Pora Nagich Drzew dopiero się kończyła, więc kocur czuł zimno przenikające przez jego długie, mokre futro na tyle wyraźnie, że było to aż nieprzyjemne.
Po chwili dostrzegł niewielką rybę, płotkę, pływającą blisko powierzchni jakieś dwie lisie długości od niego. Ta jednak szybko wyczuła brodzącego w jej kierunku w wodzie kota i zaczęła w popłochu uciekać, by jak najszybciej oddalić się od Paprociowej Łapy.


lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 45/42

[Spalająca Gwiazda]

Było mu zimno. Czy zachoruje? Wszystko było możliwe, a on nie chciał sprawiać problemów dla medyków. I tak to wszystko było okropnie pogmatwane. Ociepli się odpowiednio, to powinno wystarczyć. Najpierw polowanie, później leczenie. Tuż po chwili, po paru pluskach wody, wyczuł, że coś się zbliża. A bardziej oddala. Płotka uciekała od niego przez wodę. Jak miło. Jego przyjaciółka. Czy powinien się bawić w łowienie i zachęcanie ryby ogonem w wodzie? A może powinien skoczyć jak ostatnio. Zaufał losowi i skoczył na płotkę, agresywnie wyciągając przednie łapy do przodu z wysuniętymi pazurami. Użył całej siły w tylne łapy. Nie celował zbyt wysoko, a tak idealnie, aby tylko capnąć płotkę.

[Płonące Niebo]

Terminator, w dalszym ciągu brodząc w rozlewisku które zrobiło się na terenach Klanu Rzeki, skoczył na uciekającą przed nim płotkę, ale ta zwinnie uniknęła kocura. Woda była skuteczną przeszkodą ograniczającą szybkie ruchy cynamonowego rzeczniaka, dlatego też ryba sprawnie zalawirowała między jego łapami i znowu rzucił się do ucieczki, płynąc w stronę właściwego koryta rzeki, tam, gdzie woda była głębsza. Paprociowa Łapa wciąż mógł próbować ją złapać, ale lepiej, żeby się pospieszył, bo płotka zaraz zniknie mu z oczu na dobre.



lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 45/42-2=40

[Spalająca Gwiazda]

Płotka, niestety, była zbyt zwinna i uniknęła morderczych łap kocura. Jego druga zwierzyna wymyka mu się spod łap. Mógł co prawda ponownie wszcząć pościg, jednak czy był taki sens? Woda dalej była głębsza, a on, pomimo bycia rzeczniakiem, nie umiał pływać. gdyby tylko Brudna Stopa go nauczyła... Nie znosił tego, że czegoś nie wie. Może być ciężej mu polować na takich terenach. Warknął niezadowolony i puścił zwierzę wolno, a sam zwrócił się na płytsze, może i w ogóle lądowe tereny, aby zapolować na właśnie taką zwierzynę. W końcu na ziemi jest o wiele prościej polować, prawda?

[Płonące Niebo]

Paprociowa Łapa zostawił rybę w spokoju, pozwalając jej odpłynąć. Zamiast tego zdecydował się wrócić na brzeg by stamtąd poszukać czegoś innego... nie wszystko jednak poszło tak, jakby sobie tego terminator zażyczył. Gdy był już blisko brzegu poczuł, jak jego łapy zaczynają się powoli zapadać w mule między żwirem. Coraz trudniej było mu się poruszać, aż doszło do sytuacji, że nie był w stanie wyciągnąć z bagniska obu tylnych łap, które ugrzęzły. Paprociowa Łapa stał po klatkę piersiową w zimnej wodzie i to wszystko wyglądało naprawdę, naprawdę kiepsko. Musiał się jakoś oswobodzić.



lvl: 3 | S: 9 | Zr: 7 | Sz: 9 | Zm: 7 | HP: 75 | W: 45/40-1=39

[Spalająca Gwiazda]

Ach, gdyby tylko mógł przewidywać przyszłość... Nie podobało mu się to, jak szedł i co robił. Z początku sądził, że chodzenie po mule będzie ciężkie, jednak się tym nie przejął. To normalne, że jest ciężej, prawda? Zaraz jednak sprawy zaczęły się komplikować... A przedzieranie się przez muł było coraz trudniejsze. Aż w końcu tylne łapy skutecznie ugrzęzły mu w błocie. To nie może tak wyglądać. Oj nie, trzeba się wydostać. Tylko jak? Klatką piersiową sterczał w zimnej wodzie, co nie pomagało mu w niczym... Zatrzymał się. Spokojnie, musi się uspokoić. To nie może tak wyglądać. Zaczął powoli, z lekkim zdenerwowaniem rozglądać się po okolicy. Szukał stałego gruntu, może patyka czy innego krzewu, którego mógłby się złapać, podczas wychodzenia na stały teren. Nie znał się, jak wyjść z żałosnej sytuacji. Działał na instynkt, wiedzę z opowieści... Czy to wystarczy?