Zboże jest małym kotem. Ba, wręcz jednym z najmniejszych. Ewidentnie wdało się w mamę ze swoją wielkością, bo pomimo swojego wieku wciąż wygląda jak taki ledwo co terminatorski podrostek. A jakby tego brakowało to jej drugą właściwością jest to, że jest długie i wąskie. Długie kościste łapy na długim tułowiu, z długim ogonem który wiecznie sterczy do góry. Pewnie gdyby nie jej intensywnie rude krótkie futro, pokryte tygrysimi pręgami, to by łatwo po prostu rozpłynęło się w powietrzu od swojej mikrości.
Za to mordę ma dość zwykłą, z takimi o typowymi bursztynowymi oczami, różowym nosem i białymi wąsami. Pewną dozę ciekawości do wyglądu Zboża dodaje brak lewego ucha. Kiedyś było uszczerbione, ale ostatecznie Zboże miało pecha by stracić je zupełnie. Gdzieś pod futrem schowana jest cała gama blizn, które Zboże zawdzięcza samotnikom mieszkającym na osiedlu dwunogów, ale nie są to blizny na tyle duże, by dało się je łatwo zauważyć. Ot, w paru miejscach jej futro jest odrobinę mniej gęste, to tyle.
Ktoś mógłby pomyśleć, że sekretnym planem na życie Zboża jest sprawianie kłopotów. Nie jest to prawdą, bo ono nie planuje tych kłopotów, co nie zmienia faktu, że te kłopoty jakby się jej trzymały. Wszędzie łazi, wszędzie szuka, jest głośne i gadatliwe, a w jej głowie roi się tysiące myśli na minutę. Ale tych wszystkich myśli nie wypowiada, o nie. Trzyma je dla siebie, bo trochę ich za dużo by to wszystko powiedzieć. Z tego co myśli wylewa się na świat tylko co nieco, sprawiając niekiedy wrażenie, jakby przeskoczyło od jednej myśli do drugiej znienacka, ale to nieprawda, po prostu rozmówca nie miał dostępu do jej całego toku myślowego. Mimo tego zewnętrznie miłego obrazu jaki Zboże kreuje, ma ono tendencje do kłamania by zyskać na swoim. Ma też tendencje do wybuchów złości i kumulowania w sobie wszystkiego co najgorsze. Stara się nie pokazywać światu tego wszystkiego tylko dlatego, że żyje w przekonaniu, że więcej zyska wciąż udając nieco głupie i urocze Zboże, jakim było dawniej.
Pochmurny Sen || Poczerniała Łapa, Polna Łapa, Rosiczka
Zboże stwierdziło, że w sumie to nie ma zamiaru iść na jakość, tylko pójdzie na ilość. No bo nawet miernotą ktoś się pożywi, nie? Czy coś w tym stylu, a na pewno lepiej będzie to wyglądać jak przyniesie więcej niż mniej zwierzyny. No i kto wie kiedy coś się stanie, co zmusi je do przerwania polowania? Trzeba chwytać szanse póki biega!
Upewniło się że trzyma odpowiednią pozycję i jest pod wiatr i ruszyło powoli przed siebie, ostrożnie przenosząc ciężar ciała na tylne łapy. Szło ekstremalnie ostrożnie, by na nic nie stanąć, nie złamać żadnej gałązki, nie wydać żadnego dźwięku, by przypadkiem nie spłoszyć gryzonia. A jak będzie już blisko to się upora z tą sprawą jednym skokiem i wszystko będzie cacy.
MYDRESSISONFIRE
⭑ ⭑ ⭑ ⭑ andIhurlmyself,Ihealmyself,Idragmyself xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxlikearugintherain andmySAINTsheisdancing aseverystepIchoosetotakebeginsto begins to set the world aflame
Szybko wyrzuciła z pamięci karpia, gdy przed oczami pojawił jej się skowronek. Płynnie przeszła z truchtu do pozycji łowieckiej. Ruszyła nieco po łuku, biorąc poprawkę na wiatr i tymczasowe położenie ptaszka - chciała w miarę możliwości mieć na pierwszym planie jego ogon, a nie absurdalnie dobre oczka. Chyba był czymś zajęty, więc nie powinien się nadmiernie odwracać, nie? Zaspy śnieżne nie dawały takiej osłony jak by sobie życzyła, więc po prostu zamierała jak szary posążek, ilekroć skrzydlaty spoglądał w jej stronę. I tak kroczek po kroczku się zbliżała do nieco bardziej odsłoniętego kawałka gruntu, by wreszcie wyskoczyć z wyciągniętymi pazurami w stronę skowronka, chcąc szybko skończyć jego żywot.
Mistrz: Życie Płeć: kocur Matka: Okoniowy Ogon [*] Ojciec: Gilowe Gardlo [*] Partner: brak
Niebieski oriental, pręgowany klasycznie, o bardzo blado zielonych oczach i szarym nosku. Co do sylwetki, nadzwyczaj szczupły i wysoki.
Debil generalnie
Kornik [KG], Ślimaczek [S] i trupy
Nic dziwnego, że Zbożu udało się podejść do ryjówki i w odpowiednim momencie zabić ją. Zwierzątko w którymś momencie zorientowało się o obecności drapieżnika, jednak było zbyt powolne i zbyt słabe, by rzucić się do ucieczki. Chyba... Przygotowało się na śmierć, bo nawet nie wydobyło z siebie żadnego dźwięku.
+5exp
Skowronek, choć większy i silniejszy niż ryjówka, która wpadła w łapy Zboża, również nie zdołał umknąć doświadczonej wojowniczce. Karaś robiła wszystko na tyle ostrożnie, że niewykryta zbliżyła się do ptaszyny i zabiła ją jednym, szybkim ruchem. Zwierzątko zmarło niczego nieświadome i... Może to dobrze?
+10exp
Zboże jest małym kotem. Ba, wręcz jednym z najmniejszych. Ewidentnie wdało się w mamę ze swoją wielkością, bo pomimo swojego wieku wciąż wygląda jak taki ledwo co terminatorski podrostek. A jakby tego brakowało to jej drugą właściwością jest to, że jest długie i wąskie. Długie kościste łapy na długim tułowiu, z długim ogonem który wiecznie sterczy do góry. Pewnie gdyby nie jej intensywnie rude krótkie futro, pokryte tygrysimi pręgami, to by łatwo po prostu rozpłynęło się w powietrzu od swojej mikrości.
Za to mordę ma dość zwykłą, z takimi o typowymi bursztynowymi oczami, różowym nosem i białymi wąsami. Pewną dozę ciekawości do wyglądu Zboża dodaje brak lewego ucha. Kiedyś było uszczerbione, ale ostatecznie Zboże miało pecha by stracić je zupełnie. Gdzieś pod futrem schowana jest cała gama blizn, które Zboże zawdzięcza samotnikom mieszkającym na osiedlu dwunogów, ale nie są to blizny na tyle duże, by dało się je łatwo zauważyć. Ot, w paru miejscach jej futro jest odrobinę mniej gęste, to tyle.
Ktoś mógłby pomyśleć, że sekretnym planem na życie Zboża jest sprawianie kłopotów. Nie jest to prawdą, bo ono nie planuje tych kłopotów, co nie zmienia faktu, że te kłopoty jakby się jej trzymały. Wszędzie łazi, wszędzie szuka, jest głośne i gadatliwe, a w jej głowie roi się tysiące myśli na minutę. Ale tych wszystkich myśli nie wypowiada, o nie. Trzyma je dla siebie, bo trochę ich za dużo by to wszystko powiedzieć. Z tego co myśli wylewa się na świat tylko co nieco, sprawiając niekiedy wrażenie, jakby przeskoczyło od jednej myśli do drugiej znienacka, ale to nieprawda, po prostu rozmówca nie miał dostępu do jej całego toku myślowego. Mimo tego zewnętrznie miłego obrazu jaki Zboże kreuje, ma ono tendencje do kłamania by zyskać na swoim. Ma też tendencje do wybuchów złości i kumulowania w sobie wszystkiego co najgorsze. Stara się nie pokazywać światu tego wszystkiego tylko dlatego, że żyje w przekonaniu, że więcej zyska wciąż udając nieco głupie i urocze Zboże, jakim było dawniej.
Pochmurny Sen || Poczerniała Łapa, Polna Łapa, Rosiczka
Zboże uśmiechało się zadowolone truchtając z drugą zwierzyną do miejsca gdzie zakopało poprzednią. Szybko zakopało marną zdobycz i wróciło do szukania kolejnych tropów. Dobra passa! Bardzo się to Zbożu podobało i nie chciało stracić tego szczęścia, więc szybciutko przybrało pozycję łowiecką i idąc pod wiatr probowało wyniuchać kolejną zwierzynę.
MYDRESSISONFIRE
⭑ ⭑ ⭑ ⭑ andIhurlmyself,Ihealmyself,Idragmyself xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxlikearugintherain andmySAINTsheisdancing aseverystepIchoosetotakebeginsto begins to set the world aflame
No i fajnie, poszło szybko i bezproblemowo. Popielata wojowniczka znalazła sobie jakąś przybrzeżną brzozę i zakopała koło niej skowronka, nieco płytko, bo zmarzniętą ziemię niewygodnie się kopało, ale nadrobiła hałdą śniegu. A następnie ruszyła dalej swoją poprzednią, przybrzeżną trasą, znowu skupiona na wypatrywaniu jakiś żywych organizmów w okolicy.
Mistrz: Życie Płeć: kocur Matka: Okoniowy Ogon [*] Ojciec: Gilowe Gardlo [*] Partner: brak
Niebieski oriental, pręgowany klasycznie, o bardzo blado zielonych oczach i szarym nosku. Co do sylwetki, nadzwyczaj szczupły i wysoki.
Debil generalnie
Kornik [KG], Ślimaczek [S] i trupy
Tym razem zamiast zwierzyny, Zbożu wpadło pod łapy coś całkowicie innego. Mógł zauważyć to już z daleka, głównie ze względu na czerwień i ciemną zieleń, która wyróżniała się na tle białego śniegu. Gdyby podeszło bliżej tej wysokiej rośliny, mogłoby zauważyć lśniące, grube i ostro zakończone liście. Gdzieś pomiędzy nimi pojawiały się małe, czerwone jagody. Wyglądały apetycznie i Zboże może spróbować je zebrać, a potem nawet zjeść. Doznania byłyby nieziemskie!
Karasiowej Ości szybko rzucił się w oczy kolejny piszczek. Tym razem nie było to stworzenie latające, ale równie małe, co poprzednie. Ciemny, wyjątkowo niewielki rzęsorek kopał w ziemi, tuż przy brzegu Grzmiącej Rzeki. Zwierzątko wygląda niepozornie, ale wojowniczka powinna uważać, jeśli chce na nie zapolować!
Zboże jest małym kotem. Ba, wręcz jednym z najmniejszych. Ewidentnie wdało się w mamę ze swoją wielkością, bo pomimo swojego wieku wciąż wygląda jak taki ledwo co terminatorski podrostek. A jakby tego brakowało to jej drugą właściwością jest to, że jest długie i wąskie. Długie kościste łapy na długim tułowiu, z długim ogonem który wiecznie sterczy do góry. Pewnie gdyby nie jej intensywnie rude krótkie futro, pokryte tygrysimi pręgami, to by łatwo po prostu rozpłynęło się w powietrzu od swojej mikrości.
Za to mordę ma dość zwykłą, z takimi o typowymi bursztynowymi oczami, różowym nosem i białymi wąsami. Pewną dozę ciekawości do wyglądu Zboża dodaje brak lewego ucha. Kiedyś było uszczerbione, ale ostatecznie Zboże miało pecha by stracić je zupełnie. Gdzieś pod futrem schowana jest cała gama blizn, które Zboże zawdzięcza samotnikom mieszkającym na osiedlu dwunogów, ale nie są to blizny na tyle duże, by dało się je łatwo zauważyć. Ot, w paru miejscach jej futro jest odrobinę mniej gęste, to tyle.
Ktoś mógłby pomyśleć, że sekretnym planem na życie Zboża jest sprawianie kłopotów. Nie jest to prawdą, bo ono nie planuje tych kłopotów, co nie zmienia faktu, że te kłopoty jakby się jej trzymały. Wszędzie łazi, wszędzie szuka, jest głośne i gadatliwe, a w jej głowie roi się tysiące myśli na minutę. Ale tych wszystkich myśli nie wypowiada, o nie. Trzyma je dla siebie, bo trochę ich za dużo by to wszystko powiedzieć. Z tego co myśli wylewa się na świat tylko co nieco, sprawiając niekiedy wrażenie, jakby przeskoczyło od jednej myśli do drugiej znienacka, ale to nieprawda, po prostu rozmówca nie miał dostępu do jej całego toku myślowego. Mimo tego zewnętrznie miłego obrazu jaki Zboże kreuje, ma ono tendencje do kłamania by zyskać na swoim. Ma też tendencje do wybuchów złości i kumulowania w sobie wszystkiego co najgorsze. Stara się nie pokazywać światu tego wszystkiego tylko dlatego, że żyje w przekonaniu, że więcej zyska wciąż udając nieco głupie i urocze Zboże, jakim było dawniej.
Pochmurny Sen || Poczerniała Łapa, Polna Łapa, Rosiczka
Zboże kojarzyło ten krzak, bo w końcu nie był to pierwszy raz gdy chodzi po terenach i patrzy na krzaki i roślinki. Co prawda nie pamiętało jak to się nazywa, ale kojarzyło, że to może być użyte w jakichś celach medycznych. Chyba. Tak jej się wydawało. Możliwe, że się myliło? Ale no w każdym razie nie zamierzało tego jeść. ALE skoro już to znalazło to chociaż spróbuje to zebrać? I zaniesie medykom! Może w sumie mogłoby poszukać przy okazji jakichś innych ziół, i się na coś przydać w tej kwestii? Wtedy Barwna Woda może w końcu coś Zbożu powie, na przykład że to co przyniosło jest użyteczne, albo wręcz odwrotnie, trujące i nie tykaj.
Znalazło jakiś listek, w który mogłoby zapakować jagody i bardzo ostrożnie, by żadnej nie połknąć, zaczęło je na ten listek zbierać. Jak je zbierze to zabierze na miejsce, gdzie trzymało resztę rzeczy i tam na spokojnie to sobie zachomikuje.
MYDRESSISONFIRE
⭑ ⭑ ⭑ ⭑ andIhurlmyself,Ihealmyself,Idragmyself xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxlikearugintherain andmySAINTsheisdancing aseverystepIchoosetotakebeginsto begins to set the world aflame
Karasiowa Ość nie widziała rzęsorka po raz pierwszy w życiu, już nieco życia miała za sobą, ale problem w tym, że za nic nie miała pojęcia co za lampka ostrzegawcza jej się zapaliła z tyłu głowy. Rzęsorki zwykle znajdowała na stosie zwierzyny, więc była pewna, że to nie kwestia potencjalnej niejadalności. Ale czego? Wyglądał jak zwykły gryzoń. Więc oststecznie tak też postanowiła do niego podejść. Jak do zwykłego gryzonia - z ciężarem przeniesionym na tylne łapy. Korzystając z tego, że był zajęty kopaniem, wzięła na spokojnie poprawkę na kierunek wiatru i ruszyła w pozycji łowieckiej. O dwa susy od piszczki, wyskoczyła z wyciągniętymi pazurami, licząc na łatwy łup.
Mistrz: Życie Płeć: kocur Matka: Okoniowy Ogon [*] Ojciec: Gilowe Gardlo [*] Partner: brak
Niebieski oriental, pręgowany klasycznie, o bardzo blado zielonych oczach i szarym nosku. Co do sylwetki, nadzwyczaj szczupły i wysoki.
Debil generalnie
Kornik [KG], Ślimaczek [S] i trupy
Zboże zbierało jagody bardzo ostrożnie. Bardzo się przy tym starało, jednak ostatecznie udało mu się zebrać tylko dwie. Duża część była zmarznięta albo w jakiś sposób uszkodzona, a takowych lepiej nie zbierać. Połknięcie takiego owocu byłoby tragiczne w skutkach. Mimo to, może Barwna Woda ucieszy się z trucizny, którą przyniesie mu Zbożowa Łapa? +2 jagody ostrokrzew
+6 medexp
Mimo tego, że rzęsorek zauważył Karasiową Ość dość szybko, nie doszło do żadnego nieszczęścia. Zwierzątko natychmiast rzuciło się do ucieczki, korzystając z tego, że łowczyni nie podeszła zbyt blisko niego. Nie było szansy na pościg. Gryzoń szybko zniknął gdzieś między śniegami i tyle go było widać!
Zboże jest małym kotem. Ba, wręcz jednym z najmniejszych. Ewidentnie wdało się w mamę ze swoją wielkością, bo pomimo swojego wieku wciąż wygląda jak taki ledwo co terminatorski podrostek. A jakby tego brakowało to jej drugą właściwością jest to, że jest długie i wąskie. Długie kościste łapy na długim tułowiu, z długim ogonem który wiecznie sterczy do góry. Pewnie gdyby nie jej intensywnie rude krótkie futro, pokryte tygrysimi pręgami, to by łatwo po prostu rozpłynęło się w powietrzu od swojej mikrości.
Za to mordę ma dość zwykłą, z takimi o typowymi bursztynowymi oczami, różowym nosem i białymi wąsami. Pewną dozę ciekawości do wyglądu Zboża dodaje brak lewego ucha. Kiedyś było uszczerbione, ale ostatecznie Zboże miało pecha by stracić je zupełnie. Gdzieś pod futrem schowana jest cała gama blizn, które Zboże zawdzięcza samotnikom mieszkającym na osiedlu dwunogów, ale nie są to blizny na tyle duże, by dało się je łatwo zauważyć. Ot, w paru miejscach jej futro jest odrobinę mniej gęste, to tyle.
Ktoś mógłby pomyśleć, że sekretnym planem na życie Zboża jest sprawianie kłopotów. Nie jest to prawdą, bo ono nie planuje tych kłopotów, co nie zmienia faktu, że te kłopoty jakby się jej trzymały. Wszędzie łazi, wszędzie szuka, jest głośne i gadatliwe, a w jej głowie roi się tysiące myśli na minutę. Ale tych wszystkich myśli nie wypowiada, o nie. Trzyma je dla siebie, bo trochę ich za dużo by to wszystko powiedzieć. Z tego co myśli wylewa się na świat tylko co nieco, sprawiając niekiedy wrażenie, jakby przeskoczyło od jednej myśli do drugiej znienacka, ale to nieprawda, po prostu rozmówca nie miał dostępu do jej całego toku myślowego. Mimo tego zewnętrznie miłego obrazu jaki Zboże kreuje, ma ono tendencje do kłamania by zyskać na swoim. Ma też tendencje do wybuchów złości i kumulowania w sobie wszystkiego co najgorsze. Stara się nie pokazywać światu tego wszystkiego tylko dlatego, że żyje w przekonaniu, że więcej zyska wciąż udając nieco głupie i urocze Zboże, jakim było dawniej.
Pochmurny Sen || Poczerniała Łapa, Polna Łapa, Rosiczka
Nie podobało się Zbożu, że tak trudno było zbierać te cholerne jagody ale było uparte i zbierało póki miało więcej niż jedną. Co było absurdalnie małą ilością, ale lepiej to niż wcale, nie? Trochę niezadowolone, trochę zdziwione tym jak źle poszło odniosło swoją zdobycz tam, gdzie miało resztę rzeczy schowanych. Może później poszuka też pajęczyny? Wiedziało, że to zawsze jest przydatne, więc może... Ale to później.
Wróciło do polowania. Ustawiło się pod wiatr i przyjmując pozycję łowiecką powoli zaczęło szukać kolejnej zwierzyny, którą mogłoby złowić.
MYDRESSISONFIRE
⭑ ⭑ ⭑ ⭑ andIhurlmyself,Ihealmyself,Idragmyself xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxlikearugintherain andmySAINTsheisdancing aseverystepIchoosetotakebeginsto begins to set the world aflame
To nie był dobry dzień dla Ości. Piszczka uciekła zostawiając szarą kotkę z niczym. Ryba wcześniej też uciekła, no tragedia. Ale przynajmniej Zboże było świadkiem, że próbowała coś upolować. Póki co jednak, zamiast się poddać, ruszyła truchtem wzdłuż rzeki, szukając śladów obecności innych zwierzątek.
Mistrz: Życie Płeć: kocur Matka: Okoniowy Ogon [*] Ojciec: Gilowe Gardlo [*] Partner: brak
Niebieski oriental, pręgowany klasycznie, o bardzo blado zielonych oczach i szarym nosku. Co do sylwetki, nadzwyczaj szczupły i wysoki.
Debil generalnie
Kornik [KG], Ślimaczek [S] i trupy
Zboże szukało kolejnej zwierzyny, jednak szybko przed jej oczami wyrósł kolejny krzak, ten sam co jeszcze przed chwilą. ten był jednak w zdecydowanie lepszym stanie i... Może dałoby się zerwać z niego jeszcze trochę tych czerwonych, smakowitych jagód? Pytanie tylko, czy rude chce tracić na to czas, czy woli poszukać zwierzyny, po którą tutaj przyszło.
Czyżby polowanie zamieniło się w zbieraniu ziół? Ah! Najwidoczniej tak. Karasiowa Ość była w tej samej sytuacji, co Zbożowa Łapa. Zauważyła przed sobą wysoki krzew o czerwonych owocach. Skryte one były wśród ostrych, lśniących liści, ale... Koteczka nie powinna mieć problemu z ich zebraniem, oczywiście tylko jeśli będzie tego chciała.
Zboże jest małym kotem. Ba, wręcz jednym z najmniejszych. Ewidentnie wdało się w mamę ze swoją wielkością, bo pomimo swojego wieku wciąż wygląda jak taki ledwo co terminatorski podrostek. A jakby tego brakowało to jej drugą właściwością jest to, że jest długie i wąskie. Długie kościste łapy na długim tułowiu, z długim ogonem który wiecznie sterczy do góry. Pewnie gdyby nie jej intensywnie rude krótkie futro, pokryte tygrysimi pręgami, to by łatwo po prostu rozpłynęło się w powietrzu od swojej mikrości.
Za to mordę ma dość zwykłą, z takimi o typowymi bursztynowymi oczami, różowym nosem i białymi wąsami. Pewną dozę ciekawości do wyglądu Zboża dodaje brak lewego ucha. Kiedyś było uszczerbione, ale ostatecznie Zboże miało pecha by stracić je zupełnie. Gdzieś pod futrem schowana jest cała gama blizn, które Zboże zawdzięcza samotnikom mieszkającym na osiedlu dwunogów, ale nie są to blizny na tyle duże, by dało się je łatwo zauważyć. Ot, w paru miejscach jej futro jest odrobinę mniej gęste, to tyle.
Ktoś mógłby pomyśleć, że sekretnym planem na życie Zboża jest sprawianie kłopotów. Nie jest to prawdą, bo ono nie planuje tych kłopotów, co nie zmienia faktu, że te kłopoty jakby się jej trzymały. Wszędzie łazi, wszędzie szuka, jest głośne i gadatliwe, a w jej głowie roi się tysiące myśli na minutę. Ale tych wszystkich myśli nie wypowiada, o nie. Trzyma je dla siebie, bo trochę ich za dużo by to wszystko powiedzieć. Z tego co myśli wylewa się na świat tylko co nieco, sprawiając niekiedy wrażenie, jakby przeskoczyło od jednej myśli do drugiej znienacka, ale to nieprawda, po prostu rozmówca nie miał dostępu do jej całego toku myślowego. Mimo tego zewnętrznie miłego obrazu jaki Zboże kreuje, ma ono tendencje do kłamania by zyskać na swoim. Ma też tendencje do wybuchów złości i kumulowania w sobie wszystkiego co najgorsze. Stara się nie pokazywać światu tego wszystkiego tylko dlatego, że żyje w przekonaniu, że więcej zyska wciąż udając nieco głupie i urocze Zboże, jakim było dawniej.
Pochmurny Sen || Poczerniała Łapa, Polna Łapa, Rosiczka
Zboże zrobiło skrzywioną minę na widok krzaka w wyraźnie lepszym stanie niż poprzedni. To ono się męczyło z tamtym dziadostwem tylko po to by takie lepsze rzeczy stały kawałek obok?! Nie, nie, nie, nie będzie się już męczyć z krzaczyskami, nie miało najmniejszej ochoty, szczególnie że nie do końca wiedziało, na co by się te owoce miały przydać. Najpierw je zaniesie Barwnej Wodzie i się dowie, a jak się dowie to wróci nazbierać więcej albo wcale nie wróci tylko sobie daruje.
Zamiast zbierać minęło krzak, dalej szukając zwierzyny.
MYDRESSISONFIRE
⭑ ⭑ ⭑ ⭑ andIhurlmyself,Ihealmyself,Idragmyself xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxlikearugintherain andmySAINTsheisdancing aseverystepIchoosetotakebeginsto begins to set the world aflame
Och, gdyby tylko Karasiowa Ość wiedziała, że starczy zjeść jedną czy dwie jagódki żeby zrezygnować z istnienia w tym świecie to zwróciłaby na krzaczek większą uwagę. Ale była tylko prostym kotem, dla którego zielsko stanowiło jedynie element tła, w momencie gdy szukała zwierzyny. Nie zatrzymywała się więc, tropiła dalej.
Mistrz: Życie Płeć: kocur Matka: Okoniowy Ogon [*] Ojciec: Gilowe Gardlo [*] Partner: brak
Niebieski oriental, pręgowany klasycznie, o bardzo blado zielonych oczach i szarym nosku. Co do sylwetki, nadzwyczaj szczupły i wysoki.
Debil generalnie
Kornik [KG], Ślimaczek [S] i trupy
Zostawiło krzak za sobą i choć wciąż nie dostrzegało żadnej zwierzyny, znalazło coś, co na pewno mogło je zainteresować. Gdy tylko wiatr zawiał mocniej, do nosa Zbożowej Łapy dotarł nieprzyjemny odór należący do... Zapewne szczura. Trop nie był mocny, jednak widocznie prowadził gdzieś, bowiem na ziemi kot mógł spostrzec ślady małych stópek. Wychodzi na to, że gdzieś tutaj zapewne jest grupka małych, denerwujących gryzoni. Czy pójście w bój samotnie będzie dobrym pomysłem?
U Karasiowej Ości było zdecydowanie spokojniej. Kocica minęła ostrokrzew i zaledwie kilka kroków wystarczyło, by natrafić na kreci kopiec. Może kret jest gdzieś blisko i warto na niego chwilę zaczekać? Na pewno pomoże jej to również zregenerować energię, którą do tej pory straciła. Lada moment może jej się ona bardzo przydać!
![[Obrazek: E01yWJC.png]](https://cdn.discordapp.com/attachments/1107260099627589673/1107260585197969449/E01yWJC.png)
![[Obrazek: XvBhnlJ.png]](https://i.imgur.com/XvBhnlJ.png)