Samotna Wierzba

[Jaskółka!]

Szczęście i dobrobyt zostały zesłane na samotniczkę, po tak długim czasie niepowodzeń, nie ma co. Ledwie zakopała jednego królika, a tu proszę - kolejny. Grzechem byłoby nie skorzystać. Bez zastanowienia więc poprawiła pozycję łowiecką, upewniając się, że dalej brzuch ma blisko ziemi, ale nie na tyle, by po niej szurać i zrównała głowę oraz ogon z linia grzbietu. Sprawdziła też, czy idzie pod wiatr i ściszyła oddech, by ruszyć przed siebie, rzecz jasna patrząc pod łapy, aby na nic nie nadepnąć i uszaka nie spłoszyć.
Jeśli dalej wszystko szło jak po maśle i zdołała się do ofiary zbliżyć, wykonała sus w jej stronę i spróbowała ukrócić życie uszaka kilkoma kłapnięciami zębów, bo wiedziała, że nie ma na tyle siły, by zrobić to od razu.

[Mysia Łapa.]

Łut szczęścia... i zaraz równie szybko jakiekolwiek nadzieje i oczekiwania Jaskółki zostały sprowadzone do parteru. O ile skradała się do królika dobrze, ten zdawał się być nerwowy, jakby świadom tego, że chwilę temu drapieżnik tu obecny zarżnął kogoś z jego rodziny. Odwrócił się mordką w kierunku, z którego szła kocica - i widząc parę błękitnych ślepi w trawie nie musiał się długo zastanowić, aby dać nogi za pas i zniknąć samotniczce z oczu niemal natychmiast.

madka | lvl: 2 | S: 5 | Zr: 8 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 39-2=36/45 | prz: 0/1

[Jaskółka!]

Cóż... nie można mieć wszystkiego, prawda? Jeden królik schwytany, to drugi musiał dać dyla, tak dla zachowania równowagi we wszechświecie, czy coś tam. Czy to jednak powstrzymało Jaskółkę przed dalszym polowaniem? Skądże. Ruszyła nieugięta (w przeciwieństwie do swoich łap, hehe) pod wiatr i liczyła na to, że może ponownie los się do niej uśmiechnie... wcześniej lub później.

[Mysia Łapa.]

Przynajmniej kolejna potencjalna zdobycz napatoczyła się pod łapy srebrnej kocicy wyjątkowo szybko. Królik zwiał, ale wystarczyło przejść się kawałek dalej aby namierzyć w trawie ruch. Stworzenie mniejsze od królika, ale hej, nie ma co narzekać. Zwierzyna to zwierzyna. Jaskółka w trawach dwie lisie długości od siebie mogła namierzyć drobną myszkę, również szukającą pożywienia.

madka | lvl: 2 | S: 5 | Zr: 8 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 36/45 | prz: 0/1

[Jaskółka!]

Zwierzyna to zwierzyna, dokładnie! Kiedy więc Jaskółka namierzyła myszkę, uśmiechnęła się. Nie było to to samo co królik, ale hej, to było cokolwiek, prawda? Niewiele więc myśląc poprawiła pozycję łowiecką, uginając łapy tak, aby brzuch był blisko ziemi, ale nie na tyle by po niej szurać i zrównała głowę i ogon z linią grzbietu. Następnie upewniła się, że stoi pod wiatr i ruszyła przed siebie, przenosząc uprzednio ciężar ciała na tylne łapy. Patrzyła też, czy nic nie znajduje się na ziemi, aby na to nie nadepnąć i nie spłoszyć myszki.
Jeśli jej się udało zbliżyć, będąc w odpowiedniej odległości spróbowała skoczyć na gryzonia i go przygnieść do ziemi, by bez problemu pozbawić go życia. Jeśli jej się nie uda... cóż, to wtedy będzie myśleć co dalej.

[Mysia Łapa.]

Pech chciał, że jednak jakaś sucha gałązka zaplątała się w tylnych kończynach Jaskółki. Zdarza się każdemu, nie wszystko można ujrzeć na pierwszy rzut oka i nie wszystkiego można uniknąć. Mysz została zaalarmowana o obecności drapieżnika i dała drapaka z miejsca zdarzenia równie szybko, jak się tutaj pojawiła.

madka | lvl: 2 | S: 5 | Zr: 8 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 36-2=34/45 | prz: 0/1

[Jaskółka!]

Nie ma że dobrze, albo że niedobrze, dlatego ta przeklęta gałązka nie wyplewiła z Jaskółki chęci dalszego polowania. Myszka uciekła - spoko, zdarza się, trzeba szukać dalej, bo dzieci muszą mieć co jeść, nawet jeśli prawdopodobnie polowały dla siebie i jadły w trakcie dnia.
W związku z tym, kocica upewniła się, że idzie pod wiatr i na ugiętych łapach ruszyła przed siebie, licząc na to, że naprawdę uda jej się schwytać cokolwiek.

[Persefona]

***

Rozejrzała się na boki, nim przekroczyła ulicę. Zachowywała ostrożność, by nie narażać się niepotrzebnie na utratę zdrowia lub nawet życia w tak głupi sposób. Przemknęła lekkim, sprężystym krokiem na drugą stronę rozgrzanej słońcem Grzmiącej Ścieżki, a gdy znalazła się już na drugiej stronie... wzięła głęboki wdech i rozejrzała się. Wiedziała, kogo szukała. W pamięci miała rozmyty obraz na wpół ślepej, na wpół głuchej, starej, samotniczej zielarki, która witała ich na tych ziemiach. Jeżeli wciąż żyła, być może będzie w stanie pomóc jej z obitymi kośćmi - im bardziej emocje opadały i wracała jasność umysłu, tym bardziej uświadamiała sobie ból, jaki rozpływał się pod jej skórą, boleśnie dając jej znać, że nie obejdzie się bez pomocy medyka.
Ostatnie, czego chciała, to zniżenie się do poziomu błagania własnej córki o pomoc, gdy wciąż miała na sobie zapach miasta, a imię Persefony wciąż było jej bliższe niż Zawilcowej Skórki.
Zatrzymała się w okolicy Samotnej Wierzby, zdając sobie sprawę, że chyba jest już zbyt daleko. W tej okolicy nie utrzymywał się ani zapach ziół, ani świeży trop innych kotów. Pozostawało jej więc zawrócić i ruszyć z powrotem w stronę ujścia Grzmiącej Rzeki do Topiołków i mieć nadzieję, że dostrzeże jakieś ukryte legowisko starej zielarki lub jakiegoś samotnika, który wskaże jej do niego drogę.

[Tonące Słońce]

To był jeden z tych dni, w które wybierał się na spacer. Nigdzie daleko, nie jakoś specjalnie mocno przejęty tym, co dzieje się dookoła niego, ale mimo wszystko chciał nieco rozprostować łapy i przekonać się, czy w okolicy nie pojawił się nikt nowy, czy może przypadkiem Czosnek nie wróciła, czy nie znajdzie gdzieś córki Jaskółki, która najwyraźniej musiała odejść i jak podejrzewał, w niezbyt przyjemny sposób. Nie wydawało mu się, by ta zechciała się gdzieś przenieść. Takie teoretycznie było życie, ale mimo wszystko Toń czuł się teraz dość samotny, nic zatem dziwnego, że kiedy tylko dostrzegł kocicę w okolicach drzewa, ruszył w jej stronę dość prędko, choć wyglądał wtedy zapewne dość śmiesznie. Nie zamierzał się tym jednak przejmować, bo to nie miało aż tak wielkiego znaczenia, a przynajmniej tak mu się wydawało. Nie wiedział zupełnie, czego powinien spodziewać się po nieznajomej, ale też nie chciał z tego powodu uciekać, czy też panikować w najmniejszy sposób. W końcu przeżył już naprawdę wiele, spotkał wiele kotów i zdawał sobie sprawę z tego, że nie wszystkie były szczególnie przyjaźnie nastawione, jednakże nadal chciał probować i robił to uparcie.
- Dzień dobry - powiedział, zbliżając się do niej powoli. Zwolnił nieco, by przypadkiem nie sprawiać wrażenia, że chce jej coś zrobić, że chce zaatakować albo postąpić w jakiś sposób, który byłby dla niej przykry. Nie wiedział, czego dokładnie tutaj szukała i czy czegoś potrzebowała, ale najczęściej, gdy koty tutaj trafiały, to szukały Krzywuchy, a tej przecież już od tak dawna z nimi nie było... Toń wiedział, że wieść nie miała raczej jak się rozejść, nic zatem dziwnego, że spotykał się ze zdziwieniem i niepewnością, kiedy ostatecznie informował o tym, co się stało. Uśmiechnął się, łagodnie spoglądając na nieznajomą i czekając na to, co ta ma do powiedzenia. Nie przedstawiał się jeszcze, bo nie miał pojęcia, czy kocica zechce z nim w ogóle dyskutować.

[Persefona]

Rozglądała się w poszukiwaniu... tak naprawdę sama nie do końca wiedziała, czego tak dokładnie szukała. W końcu nie znajdzie na pewno nory, która będzie dokładnie oznaczona informacją "tu jest zielarz, który ci pomoże". Miała wrażenie, że obity bark boli ją coraz bardziej z każdym kolejnym krokiem i z każdą przebytą lisią długością coraz widoczniej kulała. Im dłużej szła, tym bardziej miała wrażenie, że to wszystko mija się z celem. Okazało się jednak, że ktoś był w okolicy - i ten ktoś zmierzał właśnie w jej kierunku. Uniosła nieznacznie sztywny kikut ogona w odruchowym geście, który mógł być jednocześnie powitaniem, jak i ostrzeżeniem dla zbliżającego się kocura. Obserwowała go uważnie spod czarnych, gęstych rzęs i milczała, dopóki się nie odezwał.
- Dzień dobrry - odpowiedziała na powitanie, przedłużając "r" w cichy świst. - Poszukuję... zielarrki, która zdaje się mieszkała gdzieś w tych okolicach - powiedziała, nie zamierzając tracić czasu i wykorzystać fakt, że w końcu udało jej się kogoś spotkać. Kocur wyglądał na miejscowego, pomimo swojej... osobliwej aparycji; wykręcone uszy i oderwany ogon z całą pewnością nie były częstym widokiem wśród klanowych kotów, nawet jeżeli sama zmagała się z podobną niepełnosprawnością.
- Zaatakowano mnie przy grranicy.

Rana 1? 2?? stopnia: lekkie obicie boku
nie wiem, czy moje oczekiwanie liczy się tak, jak normalne czekanie na medyka, więc możliwe, że już wskoczyło na drugi stopień |D

[Tonące Słońce]

Toń obserwował kocicę z uwagą, ale nie zachowywał się, jakby to miało mieć jakieś wielkie znaczenie. Nie chciał na nią naciskać, nie chciał się zachowywać, jakby bez rozmowy z nią nie był w stanie w ogóle przeżyć, bo podobne zachowania wydawały mu się co najmniej dziwne. Czekał zatem, aż ta się odezwie, a później nieznacznie uniósł brwi i uśmiechnął się do niej raczej smutno, po czym pokręcił lekko głową na znak, że nic z tego. Zastanawiał się, czy nie powinien zająć się rozpropagowaniem informacji, że Krzywucha już po prostu nie żyje, ale nie bardzo wiedział, jak ma to zrobić. Samotników nie było aż tak wielu i nie sądził, by mimo wszystko chcieli przenosić informację z miejsca w miejsce, by chcieli opowiadać o wszystkim, co usłyszeli i co widzieli, chociaż akurat ta wieść była dla nich co najmniej istotna, bez niej raczej nie byli w stanie żyć poprawnie, a przynajmniej tak się Toni wydawało.
- Krzywucha nie żyje od dłuższego czasu - powiedział więc w końcu, dość prosto, bo nie było sensu tego przedłużać. - Być może będę w stanie jakoś pomóc. Nie widzę żadnych wyraźnych ran, więc podejrzewam, że chodzi o jakieś... hm, stłuczenia? - dodał zaraz, by po pobieżnych oględzinach, spojrzeć w oczy kocicy. Nie był nią w żaden sposób oczarowany ani zszokowany jej obecnością, traktował ją dokładnie tak samo, jak każdego innego kota, który pojawiał się w tej okolicy.

[Persefona]

- Och.
Nie takiej odpowiedzi się spodziewała. Zmarszczyła brwi, niezadowolona z faktu, że jej plan się nie powiódł i będzie zmuszona do tego, by szukać pomocy u medyków z klanów. Wolała tego uniknąć, mimo wszystko, jednak wyglądało na to, że będzie do tego zmuszona... bądź też nie. Nadstawiła poszarpanych uszu na wieść o tym, że kocur mógł spróbować jej pomóc.
- Jeżeli możesz, byłabym wdzięczna - zaświergotała, przymrużając lekko powieki. - Tak, to stłuczenie barrku. Nic wielkiego, acz byłam już rranna wystarrczająco wiele rrazy, by wiedzieć, że to konkrretne stłuczenie nie rrozejdzie się samo po kościach - dodała, na sam koniec poruszając asymetrycznymi wąsikami. Kocur był... intrygujący. Miał bardzo egzotyczny wygląd, a mimo to nie dość, że był miejscowym samotnikiem, to dodatkowo znał się na ziołach - a przynajmniej to sugerował. Zbiegły pieszczoch? Zamrugała nagle, uświadamiając sobie coś niezwykle istotnego.
- Ach, gdzież moje manierry. Nazywam się Perrsefona - przedstawiła się, decydując się na pozostanie przy swoim pozaklanowym aliasie.

[Tonące Słońce]

Przekrzywił lekko głowę, ale nic już nie powiedział, bo i też nie miał tutaj akurat nic do dodania. Było, jak było, tak się złożyło, że Krzywucha odeszła i po prostu, najnormalniej w świecie, nic nie było w stanie wrócić jej życia, sił, zdrowia. Pozostali bez medyka i musieli jakoś sobie radzić, a raczej, on próbował jakoś sobie radzić, co nie zawsze było takie łatwe i czuł się obecnie nieco, cóż tu dużo mówić, zagubiony, ale postanowił spróbować swoich sił.
- Hm, jeśli dobrze kojarzę, potrzebowałbym do tego nawłoci. Mógłbym też dać ci mak, jeśli bardzo boli, ale obu tych medykamentów musiałbym poszukać, bo żadnego z nich nie mam w swoim legowisku - powiedział ostrożnie, starając się jak najlepiej i najuważniej przeszukać swoją pamięć. Nie znał dokładnie wszystkich leków, nie wiedział, że równie dobrze mógłby znaleźć stokrotkę albo jakubka, bo akurat ta wiedza nie została mu nigdy odsłonięta, więc teraz zastanawiał się i dość mocno kłopotał tym, czy udałoby mu się tak prędko odszukać zioła, jakich w tej dokładnie chwili potrzebował. Pajęczyna nie zdałaby się tutaj na nic, o tym był przekonany, a skoro kocica twierdziła, iż jest świadoma tego, jak mocną odniosła ranę, nie zamierzał z nią na pewno dyskutować.
- Hm? Och, miło mi. Tonące Słońce - odparł zaraz, wyrwany z zamyślenia i uśmiechnął się ponownie do kocicy. Koncentrował się jednak bardziej na tym, by znaleźć jakieś właściwe rozwiązanie, odpowiednie wyjście z sytuacji, w której właśnie się znajdowali. Mógł jeszcze spróbować zajrzeć do nory Krzywuchy, bo być może tam zostały jakieś zioła, które by rozpoznał, ale było to raczej dość ryzykowane działanie.

[Persefona]

Widziała niepewność i zagubienie w oczach zielarza i zastanawiała się, czy powierzenie swojego zdrowia w jego łapy było mądrą decyzją... z drugiej strony jednak obecnie nie miała innego wyjścia niż po prostu ufać, że coś wymyśli. Na jego słowa nadstawiła poszarpanych uszu... i nic. Zmarszczyła lekko brwi, a na wspomnienie o maku pokręciła przecząco głową. Ból nie był problemem, przynajmniej nie był nim na razie; z pewnością jednak zostanie nim, jeżeli zioła nie wspomogą jej poturbowanego barku. Zasępiła się w zamyśleniu, próbując sobie przypomnieć, czy w istocie jedyną rośliną, jakiej używała Lśniąca Sadzawka, była nawłoć.
- A stokrrotka? - spytała po dłuższej chwili zastanowienia, łącząc ze sobą dwie kropki. - Wydaje mi się, że to liśćmi stokrrotki nacierra się starrcom stawy. Stokrrotki bądź rrumianku - dodała. Nie była zupełnie pewna tego, co mówi, jednak w jej głosie nie dało się usłyszeć zwątpienia, a jedynie sugestię. Wydawało jej się, że potrafiła dopasować odpowiedni kształt liścia do rośliny, ale im dłużej o tym myślała, tym mniej była pewna co do swojej umiejętności rozpoznawania roślin. Z zamyślenia jednak wyrwało ją imię, które usłyszała. Czyżby gdzieś je już słyszała? Nie była w stanie połączyć go jednak z żadnym wydarzeniem ani kotem, który mógł o nim wspominać.
- To dość nietypowe imię. Przypomina mi o Słonej Wodzie, daleko stąd; było na niej miejsce, w którrym co noc tonęło słońce - odparła... i nagle dostrzegła, w jaki sposób mogła połączyć te kropki. Na dłuższą chwilę z jej strony zapadło pełne zastanowienia milczenie, które w końcu przerwała pytaniem. - Należałeś do klanu, Tonące Słońce?

[Tonące Słońce]

Toń zamyślił się nad jej słowami. Nie wiedział wszystkiego, ale próbował przypomnieć sobie tę łąkę, którą pokazał mu Łosoś, starając się dopatrzeć tam roślin, o których kocica mówiła i wkrótce odkrył, że faktycznie były tam i stokrotki, i rumianek. Nie miał jednak absolutnej pewności, że zioła te służyły dokładnie do tego, o czym rozmawiali. Problem polegał również na tym, że nie posiadał ich w swojej norze, do której i tak było daleko, więc ostatecznie zdecydował, że najpierw spróbuje sprawdzić, czy w legowisku Krzywuchy nie zachowały się jeszcze jakieś medykamenty, którymi mógłby się posłużyć. Jeśli nie, pozostawało mu wyruszyć na poszukiwania albo pomóc kocicy w dotarciu do Klanowych medyków, co może nie było aż tak doskonałym pomysłem, ale lepszym, niż czekanie. Wyjaśnił zatem, co zamierza zrobić w pierwszej kolejności, przyjmując do wiadomości, że nie chce spożywać maku, a następnie zastrzygł lekko uszami.
- Wielka Słona Woda, tak, pamiętam ją. I stamtąd właśnie pochodzi moje imię - powiedział i uśmiechnął się na wspomnienie dawnych czasów. Wtedy wierzył jeszcze w różne, nieco szalone rzeczy, w lepszy świat, w miłość, w to, że każdy dla każdego może być dobry. Był naiwnym kocięciem, nie kimś więcej i może powinien tego wszystkiego żałować, ale tak nie było. Potrząsnął nieznacznie łbem, starając się pozbyć tych myśli. - Tak, dawniej byłem członkiem Klanu - przyznał, gdyż nie było to dla niego nic strasznego, nic, co powodowałoby, iż czułby jakąś ujmę na honorze. Niektórzy pewnie powiedzieliby, że go po prostu nie miał, ale tak naprawdę po prostu się na tym nie skupiał.