Grzmiąca Ścieżka

[Pszeniczny Kłos]

XXXZ chwili na chwilę jego rozmówca zaczynał mówić więcej i więcej. Czyli zmierzali w dobrym kierunku. Niezmiernie go to cieszyło, choć też trochę... martwiło? Zwłaszcza, po jeno słowach. Wygląda na to, że samotnik miał kiedyś swój dom, koty, z którymi mógł dzielić posiłek i wspólne chwile. A teraz tego zabrakło. Był ciekaw, co się stało, ale pomimo tego, że nie był najostrzejszym pazurem w łapie, to wiedział, że pytanie o to byłoby nietaktowne i wręcz okrutne.
XXX— Teraz już jem w towarzystwie, twoim — odbił uwagę z uśmiechem. — Podróżuje z córką, wracamy do Klanu Wichru. Prawie zawsze jemy razem, ale akurat nie była głodna i poszła się przejść — wyjaśnia. Byli już właściwie o krok, pewnie jeszcze dziś dotrą pod granicę, ale Kolczasta Łapa stawała się coraz bardziej niespokojna, w miarę jak ich droga się skracała.
XXX— Mieszkasz w pobliżu? Może moglibyśmy kiedyś, wiesz, tak rzeczywiście zjeść razem — zagaduje, na tym etapie byli już przecież dobrymi znajomymi!

[Śreżoga]

Skłamałoby, twierdząc, że rozmowa z nieznajomym nie sprawia im żadnej przyjemności, ale nie może też powiedzieć, że głos w głowie wspominający stale o niebezpieczeństwie cichnie. Kiwa głową raz i drugi, gdy kocur wyjaśnia swoją sytuację.

— Nie mieszkam blisko. Na wschód od tego miejsca — nie chce wdawać się w szczegóły. Zgliszcza Nowego Świtu to ciche sanktuarium, a Śreżoga to jedyny pozostający w pobliżu kapłan, który otrzymał niższe święcenia.

[Pszeniczny Kłos]

XXXPszeniczny Kłos niestety nie zdaje sobie sprawy, jak wiele dzieje się teraz we wnętrzu rozmówcy. Oczywiście jest świadomy tego, że coś na pewno - po jego wypowiedziach i zachowaniu, ale to był jedynie czubek zakopanego w ziemi kamienia. Myślisz sobie, że jest mały, a gdy próbujesz go wykopać, okazuje się, że jest większy od ciebie.
XXX— Nigdy tam nie byłem — przyznaje, spoglądając w wymienionym kierunku. Nie pyta o dokładne położenie jeno legowiska, żeby mogło czuć się bezpiecznie. Było prawdopodobnie samo i zdane tylko na siebie. Pewnie legowisko stanowiło jedyny bezpieczny kąt. Nie tak jak w klanie, gdzie kilka razy dziennie grupa kotów sprawdzała okolice i pozbywała się wszelkich zagrożeń.
XXX— Co mogę także powiedzieć o bardzo wielu miejscach, haha. Przekraczanie Grzmiącej Ścieżki jest niebezpieczne, podejrzewam, że nieczęsto jesteś akurat po tej stronie, co? — pyta, chcąc ustalić miejsce, w którym mogliby się spotkać następnym razem. W końcu nie usłyszał odmowy! Przypomina sobie o leżącej między łapami kuropatwie i odrywa kawałek mięsa.

[Śreżoga]

— Och. Nie ma po co — jeśli nie jest się upiorem, który wraca tam, gdzie jego miejsce. — Nic tam właściwie nie ma. Pusto i głucho.

I to właściwie prawda. Gdyby Śreżoga było innym kotem, ich rozkochana dusza odmalowywałaby na miejscu strawionych przez płomień resztek obozu Nowego Świtu piękno, którym kiedyś była mozaika kwiatów, wapiennych skał i kryjących się w nich jaskiń; ale, ponieważ jest sobą, widzi tylko ten jeden dzień, widzi tylko ogień, czuje zapach trawionych przez płomienie róż.

— Kiedyś zdarzało mi się to częściej, niż teraz — stwierdza zgodnie z prawdą. Chce spędzić ostatnie księżyce tam, gdzie spędziło pierwsze.

[Pszeniczny Kłos]

XXXPusto i głucho. Może brzmiało to trochę smutno, ale z drugiej strony nie przyciągało turystów! Czyli odpowiednie miejsce na kryjówkę, koło której nie będą się kręcić obcy. Pszeniczny Kłos, postawiony w podobnej sytuacji co samotnik, zdecydowanie osiedliłby się bliżej klanów, żeby mieć towarzystwo.
XXX— Brzmi na całkiem spokojne miejsce — kiwa głową. — Kojarzysz Wrzosowisko nieopodal Borsuczych Pagórków? — przypomina sobie ostatni raz, kiedy rzeczywiście znalazł się po drugiej stronie. Wtedy, kiedy zaginęła Nietoperzowe Niebo i szukali z partnerką śladów po niej.
XXX— Możemy się tam spotkać za... hm, trzy dni na wspólny posiłek. Przyniosę nam coś. Powiedz mi tylko, czy wiesz może, o jakiej porze dnia najmniej potworów przebiega po Grzmiącej Ścieżce?

[Śreżoga]

Właściwie to racja, pozostałości Nowego Świtu są miejscem spokojnym. Cichym. Nie zapuszczają się na nie nawet większe drapieżniki, tylko duchy.

— Borsuczych Pagórków? — unosi brew. Nie zna tej nazwy, nie zna wielu, wielu nazw, które dla kotów wokół nie są dziwne ani niezrozumiałe. Chwilowo nie odpowiada na propozycję spotkania, zastanawia się nad jego pytaniem. — One nie są przewidywalne. Robią, co tylko im się podoba. Ale w nocy, tak podejrzewam, śpią. Nie ma ich wówczas wiele.

[Pszeniczny Kłos]

XXX — Tak, są po drugiej stronie. I to podwójnie, haha. Po drugiej stronie Grzmiącej Ścieżki i Grzmiącej Rzeki, na wysokości terenów Klanu Wichru — stara się wyjaśnić umiejscowienie wspomnianych terenów. Wydawały mu się tak w połowie drogi pomiędzy obozem Klanu Wichru a legowiskiem szylkreta.
XXX— Rozumiem, w takim wypadku noc będzie najlepszą porą. Ze swoją łapą niestety nie zdołam zbyt szybko przejść, więc wolę poczekać, aż będzie względnie bezpiecznie — nosem wskazuje na podłużną bliznę na udzie. Dziwną i nienaturalną, wykonaną łapami dwunogów. Uratowali mu wtedy życie, ale nie byli w stanie przywrócić mu dawnej sprawności. Nie rozpaczał nad swoją stratą, ważne że wyszedł z tego cało. No prawie, bo brakowało mu także większej części ogona. To była jednak mała cena za możliwość ponownego spotkania się z rodziną. Wierzył także, że jeszcze będzie biegać jak dawniej, potrzebował do tego tylko trochę czasu.

[Śreżoga]

Z namysłem kiwa głową. Nie orientuje się w pełni, gdzie znajdzie Wrzosowiska, ale to niestotne; ma kilka dni na to, by ich szukać, ograniczają ich wyłącznie obolałe łapy. O ile, oczywiście, w ogóle postanowi je odwiedzić; jeśli zaszyje się na terenach Nowego Świtu, Pszeniczny Kłos ich nie odnajdzie.

— Zrozumiałe — mówi. Czuje niejakie wyrzuty sumienia na myśl o tym, że będzie chodził tak daleko z tą swoją okaleczoną łapą tylko po to, by Śreżoga go wystawiło.

[Pszeniczny Kłos]

XXX— To świetnie, jesteśmy umówieni! — oznajmił ucieszony. Nawet przez myśl mu nie przeszło, że mógł zostać wystawiony. Przecież tak dobrze im się rozmawiało! Liliowy był pełen optymizmu, że to był właśnie początek przepięknej przyjaźni. Takiej, dla której należy trochę narazić swoje życie, ale zdecydowanie wartej.
XXX— Lubisz coś konkretnego? Ptaki, może gryzonie? Od siebie najbardziej polecam króliki. Nie bez powodu Wichrzacy są znani z ich łapania — można by pomyśleć, że w swoim stanie Pszeniczny Kłos mógłby co najwyżej pomarzyć o złapaniu piszczki, ale kocur był przekonany, że to nie będzie dla niego problem. Wystarczyło się tylko wystarczająco cicho podkraść! I wtedy królik nawet nie zauważy, kiedy nastanie jego koniec. Żadne bieganie wymagane.

[Śreżoga]

  No tak. Śreżoga też nie chciałoby go wystawić. Naprawdę chciałoby móc z kimś pomówić, zaprzyjaźnić się, znaleźć kogoś, kto ukoiłby ich rozpacz, ich niepokój. Mieć w życiu kogokolwiek poza sobą, swoim chorym, oszalałym mózgiem.

   — Och? — unosi brew, zainteresowane zdolnościami Wichrzaków; sława łapaczy zajęcy nie dotarła do ich uszu. — Nie sądzę. Jem wszystko.

[Pszeniczny Kłos]

XXX— Klan Rzeki na przykład znany jest z łowienia ryb i tego, że potrafią bardzo dobrze pływać. Nie wiem jak z Gromem i Cieniem. Pamiętam, że Gromiacy mają dość piaszczyste tereny, a Cieniści podmokłe, więc pewnie ich dieta też ma jakiś główny element. Jak tylko spotkam kogoś z tych klanów, to na pewno dopytam — opowiada dalej, widząc zainteresowanie tematem klanów. Powiedziało, że czasem przychodzi na tę stronę Grzmiącej Ścieżki, ale chyba nie zdołało jeszcze za dobrze poznać różnych zwyczajów swoich dalszych sąsiadów.
XXX — No, a tereny Klanu Wichru to w większości polany, łąki, otwarta przestrzeń, więc zajęcy i królików u nas co niemiara. Za młodu widziałem nawet owce, ale takiej zwierzyny to chyba i całym klanem byśmy nie upolowali, haha — kontynuuje, w międzyczasie dojadając resztki kuropatwy.

[Śreżoga]

  Piaszczyste tereny nie brzmią ciekawie, milsze zdają się być te podmokłe. Za to Wichrowe - polany, łąki, otwarta przestrzeń - wzbudzają w Śreżodze jakieś wspomnienia. Powietrze, wiatr. Nieskończoność przestrzeni, wolność, nieposkromienie świata. — Tam, gdzie byłom podczas mojej podróży, za młodu... — decyduje się podzielić wspomnieniem — widziałom piękną równinę obrosłą wysoką, twardą trawą. Pośrodku niej wyrastało wzgórze, piękne, łagodne wzgórze, u jego stóp płynęła zielona rzeka. Mieszkały tam jakieś koty, mówiły w sposób, który wydawał mi się niecodzienny, inny od tego, który słyszymy tutaj. Powiedziały mi, że we wzgórzu ukryta jest nora, coś na kształt pieczary, a w jej środku żyje olbrzymi jaszczur.

[Pszeniczny Kłos]

XXX Wojownik nie spodziewał się takiego nagłego otwarcia się ze strony rozmówcy. Była to bardzo dobra wieść, ale nadal - niespodziewana.
XXX— Hm, w jaki sposób niecodzienny? Spotkałem kilka kotów, które żyją na osiedlu, albo nawet z dwunogami i powiem ci, czasem ciężko było mi zrozumieć o czym mówią, haha. No w drugą stronę to pewnie działało tak samo — skomentował, w połowie uświadamiając sobie, że to co dla niego mogło być normalnym codziennym zwrotem, będzie brzmieć dziwnie dla kota wychowanego w innym miejscu.
XXX— Jaszczur? I nie przeszkadzał im? — zainteresował się, przechylając lekko łeb. Pamiętał, jak za młodu jaszczury panoszyły się po terenach Czterech Klanów i stanowiły niemałe zagrożenie. Mieszkać z takim tuż obok wydawało się być dość ryzykowne.

[Śreżoga]

  Namyśla się przez chwilę, po czym cytuje, modulując głos. — Nie certolże się tak sakramencko, nieznajomy! — dziwne to były koty, ale miłe. Dobre koty. Konrad i Gustaw bawili się wśród nich przednio. Starzy, kochani Konrad i Gustaw.

  — Nie — kręci łbem. — Legenda głosiła, że jaszczur śpi. Ale podobno, kiedy się obudzi, nadejdzie prawdziwy koniec świata.

[Pszeniczny Kłos]

XXX Małymi kroczkami szli do przodu. Nie było powodów się spieszyć. Mieli przecież jeszcze wiele czasu. Może nie koniecznie w tej chwili, ale skoro mieszkali w pobliżu, to nic nie stało na przeszkodzie, żeby się spotykać do czasu do czasu. Znaczy, była jednak konkretna przeszkoda w postaci Grzmiącej Ścieżki, ale Pszeniczny Kłos był przekonany, że jakoś sobie z tym poradzą. Przecież nawet Potwory musiały kiedyś spać.
XXX— Hahaha, rzeczywiście nietypowo! Zrozumiałem tylko "nie", "tak" i "nieznajomy" — poruszył wąsami w rozbawieniu. Nie był w stanie nawet powtórzyć w głowie wypowiedzianych przez jeno pozostałych słów. — To musiała być wybitna przygoda, żeby złapać z nimi wspólny język. Jak ci poszło? — zainteresował się żywo. Na jego miejscu, chyba zacząłby się porozumiewać w pewnym momencie na migi, jeżeli ich mowa aż tak się różniła!
XXX— Oh, w takim razie miejmy nadzieję, że nigdy się nie obudzi — skomentował. Czy wierzył w istnienie rzekomego jaszczura? Oczywiście, po co mieliby kłamać w tej sprawie? Może w jakiś sposób pilnowali, żeby gadzina się nie wybudziła? Albo chcieli wiedziec kiedy to się stanie? Mogli przecież wybrać inne miejsce do mieszkania, niż takim nietypowym sąsiadem.