Księżyce: 114 Płeć: amab Matka: tsunami Ojciec: czarnowron Trwałe urazy: zespół Kilifenera, co wiąże się z zakrzepicą i bezpłodnością
smukłej budowy krótkowłosy szylkret o
niemal szkarłatnych oczach
Właściwie to nie wiadomo, co siedzi Śreżodze w głowie. Ono też nie wie. Łatwo popada w ekstremalne stany emocjonalne; zdarza się mu doświadczać derealizacji i ma problemy z nawiązywaniem poprawnych relacji. Odczuwa stałą potrzebę zaznaczania swojej obecności wszędzie, gdzie się znajduje, co czyni poprzez figlarstwa i odgrywanie ról.
Przez chwilę po udanym łowie próbuje wyrównać oddech, po czym zwala się na ziemię ze zdobyczą. Pożera kreta kilkoma zachłannymi kęsami i przez parę chwil myśli tylko o jedzeniu, ma w głowie wspaniałą, cudowną pustkę. Potem, gdy kończy, podnosi się i rusza na dalsze polowanie. Musi czymś zająć umysł.
last night I dreamt that somebody loved me no hope, no harm, just another false alarm
Po skończonym posiłku Śreżoga wyrusza dalej. Po chwili poszukiwań może dostrzec...kolejny kopczyk. Analogiczna sytuacja; ziemia na nim wyraźnie się porusza, a uderzenia serca później wynurza się spod niej przybrudzony ziemią nosek. Najwyraźniej Śreżoga natrafiło na miejsce zamieszkania całej kreciej rodziny...
Księżyce: 114 Płeć: amab Matka: tsunami Ojciec: czarnowron Trwałe urazy: zespół Kilifenera, co wiąże się z zakrzepicą i bezpłodnością
smukłej budowy krótkowłosy szylkret o
niemal szkarłatnych oczach
Właściwie to nie wiadomo, co siedzi Śreżodze w głowie. Ono też nie wie. Łatwo popada w ekstremalne stany emocjonalne; zdarza się mu doświadczać derealizacji i ma problemy z nawiązywaniem poprawnych relacji. Odczuwa stałą potrzebę zaznaczania swojej obecności wszędzie, gdzie się znajduje, co czyni poprzez figlarstwa i odgrywanie ról.
Przez chwilę przygląda się drgającemu kopczykowi, identycznemu jak ten, który przed chwilą zmiotło z powierzchni ziemi. Czyżby zmęczony umysł plątał im figle? Po krótkim zastanowieniu omija kreta i rusza dalej.
last night I dreamt that somebody loved me no hope, no harm, just another false alarm
Śreżoga postanawia zignorować kreta i ruszyć dalej. Dalej natomiast...nie napotyka żadnej zwierzyny, zauważa i słyszy natomiast kogoś. Na ogrodzeniu otaczającym Siedlisko Koni nieco niezgrabnie porusza się młoda, świeżo wchodząca w dorosłość pieszczoszka. Starając się utrzymać balans dzwoni dzwoneczkiem zawieszonym na różowej obroży, robiąc przy okazji raban na pół okolicy. W końcu jednak hałas ustaje; krótkowłosa, nieco przysadzista czarna szylkretka usadawia się wygodniej na płocie tyłem do Śreżogi, z zaciekawieniem rozglądając się po okolicy.
Księżyce: 114 Płeć: amab Matka: tsunami Ojciec: czarnowron Trwałe urazy: zespół Kilifenera, co wiąże się z zakrzepicą i bezpłodnością
smukłej budowy krótkowłosy szylkret o
niemal szkarłatnych oczach
Właściwie to nie wiadomo, co siedzi Śreżodze w głowie. Ono też nie wie. Łatwo popada w ekstremalne stany emocjonalne; zdarza się mu doświadczać derealizacji i ma problemy z nawiązywaniem poprawnych relacji. Odczuwa stałą potrzebę zaznaczania swojej obecności wszędzie, gdzie się znajduje, co czyni poprzez figlarstwa i odgrywanie ról.
Śreżoga słyszy rumor dzwoneczka, przytula uszy do czaszki, przymyka oczy. Nie myśli o tym, kto powoduje hałas, nie zastanawia się nad nim na tyle, by przyszło im do głowy, że ich dalsza droga – przeciśnięcie się przez sztachety, szeroki łuk po Siedlisku – przechodzi prosto pod oczyma sprawczyni całego zamieszania.
last night I dreamt that somebody loved me no hope, no harm, just another false alarm
Śreżoga faktycznie wybiera najgorszą możliwą trasę, jeśli chce uniknąć konfrontacji. Koteczka otwiera szerzej oczy widząc przebiegającego pod jej nosem szylkreta - tak podobnego kolorem do niej! - i decyduje się zeskoczyć z płotu. Dzwoneczek dzwoni przy tym raz, drugi, a chwilę po nim Śreżoga może usłyszeć za sobą jeszcze inny, niewiele niższy dźwięk. – HEEJKA!! – z szerokim uśmiechem drepcze za kotem. Znajomości były bardzo cenne, a ona była tutaj pierwszy raz! A że zostawiła swoich ludzi wcaaale nie tak daleko, to nawet jeśli ten okaże się niezbyt przyjaźnie nastawiony z caluteńką pewnością ją usłyszą... – Jestem Milka! A ty? Kim jesteś, szukasz czegoś?
Księżyce: 114 Płeć: amab Matka: tsunami Ojciec: czarnowron Trwałe urazy: zespół Kilifenera, co wiąże się z zakrzepicą i bezpłodnością
smukłej budowy krótkowłosy szylkret o
niemal szkarłatnych oczach
Właściwie to nie wiadomo, co siedzi Śreżodze w głowie. Ono też nie wie. Łatwo popada w ekstremalne stany emocjonalne; zdarza się mu doświadczać derealizacji i ma problemy z nawiązywaniem poprawnych relacji. Odczuwa stałą potrzebę zaznaczania swojej obecności wszędzie, gdzie się znajduje, co czyni poprzez figlarstwa i odgrywanie ról.
Przygryza bladą wargę, aż odpływa z niej cała krew. Bicie dzwoneczka i piskliwy głos Milki huczą im w pstrokatych uszach. Nie zatrzymuje się, nie odwraca się w stronę nieznajomej, nie zbliża do niej.
— Nieprzyjacielem! — odpowiada, minimalnie podnosząc głos. Choć nadal stoi odwrócone tyłem do niej, pozwala sobie rzucić pojedyncze, krótkie spojrzenie za siebie. Oszacowuje, jak blisko jest kocica. — Nie podchodź. To przyniesie ci pecha.
last night I dreamt that somebody loved me no hope, no harm, just another false alarm
– Tak się z pewnością nie nazywasz! – chichocze, nie tracąc za bardzo pewności siebie. Najwyraźniej ma przed sobą takiego z kategorii średnio przyjemnych... nieszczególnie jednak robi sobie coś z jego groźby, trochę niejasnej. Jakiego pecha? Nieco zwalnia, jednak nadal podąża za szylkretem. – Słyszałam, że tu-gdzieś-niedaleko mieszkają duże grupy kotów...ale nie takich zwykłych kotów! OGROMNYCH! Jedzących kości! Jesteś jednym z nich? Chociaż nie wyglądasz na takiego, jak z tych opowieści, jeśli mam być szczera.
Jednocześnie obraca się do tyłu, przekonana, że wyłapie stąd wzrokiem swoich ludzi, ostoję bezpieczeństwa, i dopiero wtedy orientuje się, że chyba zostawiła ich dalej niż jej się wydawało. Dopiero teraz wytraca część pewności siebie, zdając sobie sprawę, że w sumie to w sytuacji kryzysowej jest zdana tylko na siebie. Ojej.
Księżyce: 114 Płeć: amab Matka: tsunami Ojciec: czarnowron Trwałe urazy: zespół Kilifenera, co wiąże się z zakrzepicą i bezpłodnością
smukłej budowy krótkowłosy szylkret o
niemal szkarłatnych oczach
Właściwie to nie wiadomo, co siedzi Śreżodze w głowie. Ono też nie wie. Łatwo popada w ekstremalne stany emocjonalne; zdarza się mu doświadczać derealizacji i ma problemy z nawiązywaniem poprawnych relacji. Odczuwa stałą potrzebę zaznaczania swojej obecności wszędzie, gdzie się znajduje, co czyni poprzez figlarstwa i odgrywanie ról.
— To niewiele zmienia — odpowiada, przygarbiając się i wtulając pstrokaty ogon między podkulone łapy. Pochyla łeb, przymyka czerwone ślepia. — Idziesz śladami wroga.
Odwraca się ku niej na chwilę, szczerze zaskoczone, po czym natychmiast, gwałtownym szarpnięciem, wraca do poprzedniej pozycji. — Nie wiem o kościach, ja tylko je czasem grzebię — mówi.— I nie, nie jestem z grupy. Ani tej, ani żadnej.
Na chwilę zatrzymuje się, a potem rozpędza i rzuca do przodu susem na tyle potężnym, na ile obolałe łapy pozwalają.
last night I dreamt that somebody loved me no hope, no harm, just another false alarm
– Gadasz od rzeczy – stwierdza tylko, falując długim ogonem. Szybko zaczyna nurzyć ją cała ta rozmowa - a bardziej monolog, bo kot nie oferuje jej nic więcej poza wynurzeniami odnośnie rzekomego pecha i podążania ścieżką wroga. Dodatkowo faktycznie nie jest członkiem legendarnych klanów. Sprawia jedynie wrażenie nieco oderwanego od rzeczywistości, a Milka dochodzi do wniosku, że choćby niewiadomo jak ciągała je za język, niczego ciekawego się nie dowie. W takim razie nic tu po niej, nie zamierza gonić nieznajomego kota. O ile ono nie zmieni nagle zdania, również obraca się i z uniesionym ogonem odchodzi poszukać swoich ukochanych ludzi. Znacznie istotniejsza kwestia, bo zaczyna się już nieco stresować.
Księżyce: 114 Płeć: amab Matka: tsunami Ojciec: czarnowron Trwałe urazy: zespół Kilifenera, co wiąże się z zakrzepicą i bezpłodnością
smukłej budowy krótkowłosy szylkret o
niemal szkarłatnych oczach
Właściwie to nie wiadomo, co siedzi Śreżodze w głowie. Ono też nie wie. Łatwo popada w ekstremalne stany emocjonalne; zdarza się mu doświadczać derealizacji i ma problemy z nawiązywaniem poprawnych relacji. Odczuwa stałą potrzebę zaznaczania swojej obecności wszędzie, gdzie się znajduje, co czyni poprzez figlarstwa i odgrywanie ról.
Nieznajoma ich zostawia. Oddycha z ulgą, rusza na dalsze łowy. Wytęża zmysły, rozgląda się wokół, próbuje przyjąć w siebie wszystkie zapachy, smaki, odgłosy lasu i okolicy.
last night I dreamt that somebody loved me no hope, no harm, just another false alarm
ziuuuuuŚreżoga zostaje samo, a drażniący odgłos Milkowego dzwoneczka po chwili zostaje jedynie wspomnieniem. Po chwili spaceru napotyka coś innego. Duży ptak o połyskującej zielono-niebieskiej głowie, białej obroży i pięknemu prążkowanemu ubarwieniu. Śreżoga ewidentnie ma przed sobą bażanta. Ten zajęty jest dziobaniem w ziemi, choć nie traci ani przez chwilę na czujności; po kilku dziobnięciach unosi głowę i rozgląda się dookoła niespokojnie.
Księżyce: 114 Płeć: amab Matka: tsunami Ojciec: czarnowron Trwałe urazy: zespół Kilifenera, co wiąże się z zakrzepicą i bezpłodnością
smukłej budowy krótkowłosy szylkret o
niemal szkarłatnych oczach
Właściwie to nie wiadomo, co siedzi Śreżodze w głowie. Ono też nie wie. Łatwo popada w ekstremalne stany emocjonalne; zdarza się mu doświadczać derealizacji i ma problemy z nawiązywaniem poprawnych relacji. Odczuwa stałą potrzebę zaznaczania swojej obecności wszędzie, gdzie się znajduje, co czyni poprzez figlarstwa i odgrywanie ról.
Przez całkiem długą chwilę stoi i idiotycznie gapi się w ptaka pustym wzrokiem. Jeszcze nie zaspokoiło głodu.
Powoli, z wysiłkiem, przyjmuje pozycję łowiecką i rusza przed siebie, zastygając w bezruchu i korzystając z żałosnych kryjówek, które oferują okolice Siedliska Koni.
last night I dreamt that somebody loved me no hope, no harm, just another false alarm
Skradanie kończy się dla Śreżogi sukcesem; mimo niewielu kryjówek w okolicy Siedliska udaje mu się przechytrzyć ptaka. Kolorowy bażant w próbie samoobrony zdąża jedynie delikatnie trzepnąć kota skrzydłem w brodę, nabijając niewielkiego siniaka. Niewielkie poświęcenie za taki rarytas!
xxxxPoruszyła niepewnie uszami. Szła tuż za Kokosanką, gdy wracali razem do Gospodarstwa, w którym spali od paru dni, kiedy on nagle poprosił, by się odwróciła, bo musiał siku. No okej, spoko! Odwróciła się... i się okazało, że za nią była sikorka. Malutka, taka drobna, żółciutka. Strzyga oczarowana jej wyglądem podziwiała ją tylko przez chwilę, zaraz przypominając sobie, że teraz była... leśnym kotem. DUŻYM niebezpieczeństwem, drapieżnikiem dla takich słodkich sikorek. Nie potrafiła polować tak, jak Kokosanka, właściwie, to nie potrafiła wcale. Nie chciała być jednak cały czas zależna od, pf, mężczyzny, a więc niewiele myśląc zaplanowała NAPAŚĆ na sikorkę. Nie znając jednak pozycji łowieckiej czy jakichkolwiek zasad, ta szybko poruszyła skrzydłami i zaczęła uciekać... a Strzyga biegła zaraz za nią. Nie odpuści sobie przecież zdobyczy! xxxxI już, już widziała ptaszka w swoich łapach, gdy nagle na coś... wpadła. Przewróciła się, robiąc fikołka tuż obok przeszkody. Podniosła głowę oszołomiona. - No co ty! Już ją miałam, a ty co, stoisz jak KOŁEK. Teraz nie mam śniadania! - oburzona krzyknęła, spoglądając na jegomościa.
