Trening Pustułczej Łapy

[Pustułczy Wrzask]

Udało się! Żurawina się zgodziła. Połączenie dwóch ulubionych technik kotki zdawało się możliwie świetnym pomysłem. Dobrze że Jaskółka wyraziła na to zgodę, bo lepsze to niż te całe nudne powtórki. I równie dobrze że Pustułka nie zamierza się topić.
Walka w wodzie? Czas start!
Ruszyła jak wielka burza, albowiem bez zbędnego przygotowania postarała się podpłynąć pod brzuch mentorki, i wtedy się w niego wgryźć. Nie myślało nawet o scenariuszach w których mistrzyni uderza j tylnymi łapami w głowę gdy ta próbuje ugryźć jej brzuch. No, ale trudno, teraz gdy próbuje to zrobić jest stanowczo za późno by myśleć o konsekwencjach. Zostało tylko marzyć że tego dnia rzeka spłynie krwią Jaskółek.

[Jaskółczy Śpiew]

Gdy rudo - czarna zanurzyła się i rzuciła w jej stronę, Żurawina zdała sobie sprawę, że ma kilka uderzeń serca na defensywę. Dała radę prześlizgnąć się nad terminatorką, co jednak nie ocaliło jej przed Pustułczymi kłami - capnęły ją za futro i wyrwały kilka kłaków. Ucieczka wojowniczki zdała się na tyle, że teraz znalazła się za przeciwniczką - i że podczas niej pacnęła lekko łapą w ucho kotki.

[Pustułczy Wrzask]

Nie widziała Jaskółki- ale zdawała sobie sprawę z kłaków futra które wypluła. Poczuła też jak coś trzepie ją w ucho. Aha, czyli jest za nią. Sprytne.
Ale za mało działające.
Kotka odwróciła się, bijąc łapami wodę, by się nie utopić. Spojrzała wprost w oczy Żurawiny.
I skoczyła na jej pysk. Miała ustalony cel: zapisać się na ciele mistrzyni, zostawić na nim ślad.
Chciała urwać jej ucho. To jedno z widoczniejszych, a za razem mało przeszkadzających znamień.
Chyba. Bo Pustułka nigdy nie miała urwanego ucha, i raczej wolałaby tego uniknąć. Bo to może być nieprzyjemne. Ale trudno. Jeśli jej się to uda, to najwyżej ta się na nią obrazi.

[Jaskółczy Śpiew]

Straciła orientację, gdy tylko w jej stronę wystrzeliło rudo - czarne ciało. Już samo to byłoby problematyczne, jednak co gorsza to ciało wymachiwało pazurami. Jednak, na szczęście dla Jaskółki, buraska zdołała się na oślep uchylić, tak, że żadna część ciała nie popłynęła z nurtem rzeki. Jedyną rzeczą, która się wydarzyła, był cios w pysk, który co prawda nie zabarwił wody na krwistą czerwień - za to Pustułka na uderzenie serca zbiła Jaskółczą z pantałyku. Po upływie tego czasu Żurawina zanurzyła się pod wodę i pomknęła w stronę rudo - czarnej. Jej planem było trzasnąć ją w dół brzucha. Ale czy to się uda? Mogło się przecież zdarzyć, że kotki już tam nie będzie, gdy wojowniczka dopłynie. Pożyjemy, zobaczymy.

[Pustułczy Wrzask]

Trafiła, ale nie pazurami. Bywa. Ale za to jej wielkie cielsko trzasnęło jej mentorkę. To dobrze. Jednak nasza bohaterka nie mogła teraz zluzować- musiała jeszcze bardziej spiąć mięśnie, po raz kolejny zadać atak wojowniczce. Ale.. ta zapewne będzie chciała atakować ją. Odpowiedzialne było by teraz zrobić unik. Jednak czy Ptaszyna jest chociaż trochę odpowiedzialna? Nie wydaje mi się. A poza tym najlepszą obroną jest atak. Więc Pustułka zaatakuje.
Zauważyła nadpływającą Jaskółkę. Nabrała powietrza w pysk, położyła łapy przed siebie i wyjęła pazury. Jeśli wszystko pójdzie po jej myśli i mentorka sama się na nie nadzieje. No, chyba że je ominie i zaatakuje Pustułkę z boku. Tego nie przemyślała.

[Jaskółczy Śpiew]

Gwiezdny Klanie!!!
Gdy Żurawina ujrzała wyciągnięte przed terminatorkę pazury, przez dosłownie uderzenie serca była o krok od skrajnej paniki. Jednak jakimś cudem udało się jej zanurzyć głębiej - i po raz kolejny ucierpiała tylko skóra. Zadrapania nie bolały za bardzo, jednakże były odczuwalne. Zwłaszcza, że Żurawina płynęła szybko. Wynurzyła się z wody i spróbowała wbić się w jej powierzchnię. Wyciągnęła przed siebie łapy, zamierzając rąbnąć swoją terminatorkę od góry.
- Nigdy się nie poddajesz, co? - zawołała jeszcze na chwilę przed tym, jak przebiła powierzchnię.

[Pustułczy Wrzask]

Było tak blisko. Ale się nie udało. Mentorka przepłynęła pod nią. I wyskoczyła. Teraz skoczy na nią od góry, nie miała raczej innego wyjścia. Ale był problem. Zaczynało brakować jej powietrza. Więc zapewne tym razem będzie skazana na unik. Postara się wybić w powietrze, zanim to kocica wbije ją w wodę. Ale.. bawiła się świetnie. Nigdy nie sądziła że treningi z Jasku będą kiedykolwiek takie ciekawe i przyjemne. No bo czyja mentorka zabrała go na wodne walki? O, właśnie. Może i pręguska nie była taka jak inni, ale.. była lepsza. No, przynajmniej Pustułka bardzo ją polubiła. Była niby wymagająca, ale nie surowa. Jednym słowem- idealna mistrzyni.

[Jaskółczy Śpiew]

Tymczasem mistrzyni idealna nie dała rady wbić jej w wodę. Wyskok z wody olbrzymiej terminatorki spowodował tyle, że obydwie po prostu się ze sobą zderzyły, a bura z powrotem znalazła się tam, skąd próbowała zaatakować drugą. Żurawina wpadła grzbietem do wody, a Pustułka miała tylko kilka uderzeń serca na zaczerpnięcie tchu. Kilka, gdyż przeciwniczka wpadła na nowy pomysł i popłynęła, jak najszybciej się dało, w kierunku rudo - czarnej, zamierzając trafić ją w bok.

[Pustułczy Wrzask]

Au.
Boleśnie zderzyła się z mistrzynią, jednak zdążyła nabrać wystarczająco dużo powietrza, by móc ponownie zanurzyć się w chłodnej, rozbujanej tafli wody. Czuła jak oczy ją pieką od przeszywających gałki kropel. Jak jej futro robi się ciężkie od wody. A mięśnie napinały się do walki. Była gotowa.
Wypięła pazury, dostatecznie by być przygotowanym do ataku. Usłyszała jednak jak mentorka do niej podpływa. Postarała się szybko odwrócić, i namierzyć burą postać. Niemal słyszała jak serce stuka jej pierś, i jak wszystko jest dla niej widoczne. Jej ogon drgał nerwowo. Burito.

[Jaskółczy Śpiew]

I faktycznie, defensywa Pustułki po raz kolejny zadziałała: wojowniczka zdołała tym razem wyłącznie zderzyć się łbem z klatką piersiową terminatorki. Zaraz po tym incydencie ostro skręciła i wynurzyła się z wody. Tam z kolei zdecydowała się powtórzyć manewr z atakiem z góry. Spróbowała idealnie wymierzyć chwilę, w której rudo - czarna znajdzie się pod nią, i wówczas runęła na nią całym ciężarem ciała.

[Pustułczy Wrzask]

Kotka była wyczerpana. Trudno było jej wytrzymać pod wodą więc wynurzyła łeb i zaczęła nabierać łapczywie powietrze. Młóciła wodę łapami płynąc rozpaczliwym pieskiem. Resztkami sił wyskoczyła na brzeg, i wbiła spojrzenie w łapy. Jest głupia. Dlaczego nie wytrzymała? Przecież jest masywna, ma silne mięśnie, szpony.. idealnie dobrane pod walkę. Więc czemu tak szybko się męczy? Przecież ciężko ćwiczy. Czy z takim podejściem zostanie wojowniczką? Przejechała łapą po kamieniu na brzegu rzeki. Co się z nią dzieje? Przecież dotychczas mogła bić się z innymi bez przerwy. A TERAZ? Nie potrafi chwilę powalczyć.

[Jaskółczy Śpiew]

Wypłynięcie kotki Jaskółka zauważyła dopiero po chwili. Wynurzyła się i kilkoma uderzeniami łap dopłynęła do brzegu. Wygrzebała się na brzeg, otrzepała z wody i spojrzała na terminatorkę. Nie obwiniała jej, nie oczekiwała też wyjaśnień. Po prostu zauważyła, iż nie ma jej już w wodzie.

[Pustułczy Wrzask]

Wzięła kilka głębokich wdechów, położyła ogon na ziemi. Było jej wstyd, tak bardzo wstyd. Pozwoliła sobie na gafę, która mogła wyrządzić kolejną wielką szkodę na jej honorze. Ale nie będzie się użalać. Nie może.
-Przepraszam Jaskółczy Śpiewie, czy to może być koniec treningu na dziś? Nie mam siły już.-miauknęła z szacunkiem skłaniając łeb. Oczekiwała czegoś w typie zganienia że ucieka z walki, że jest nie szlachetna i że jest karmą dla wron. Jednakowoż powieki niemalże jej się kleiły. Więc co ona ma poradzić na swoje zmęczenie? Zostało jedynie się wyspać, ewentualnie iść po ziółka do Łososia. A po za rym to tylko skulić się u boku Brzozy.

[Jaskółczy Śpiew]

Nie miała z tym problemu. Mimo, że w jej żyłach krążyła adrenalina, a oddech był szybszy, niż zazwyczaj, to nie zamierzała zmuszać terminatorki do walki na siłę. Zauważyła też, że Pustułka ledwo utrzymuje się na łapach, a nie chciała, żeby rudo - czarna zemdlała jej pod wodą.
- Jasne - odpowiedziała swoim zwykłym, spokojnym, i niepozwalającym na wyczytanie jakichkolwiek emocji głosem. Poczekała, aż Pustułka się pozbiera, i skinęła głową w stronę drogi do obozu. - Dasz radę dojść? - zapytała pół żartem, pół serio, bo widziała, że naprawdę kotka nie jest w najlepszym stanie.

[Pustułczy Wrzask]

Kotka wstała ociężale, i wykonała kilka słabych kroków w stronę obozu. Gdy usłyszała pytanie burej zamyśliła się lekko.
-Szczerze mówiąc to nie wiem.- odparła, drapiąc łapami ziemię. Miała nadzieję na to że pójdzie do obozu i solidnie się wyśpi, bez przeszkadzania innego kota. Po prostu sobie zaśnie, i zapomni o problemach, jak gdyby nigdy ich nie było, jakby nie istniały. A potem się obudzi, już całkiem wyspana, i pogada o tej całej ucieczce z Brzozą. Ale teraz o tym nie myślała. Chciałaby tylko się położyć i zasnąć, bez żadnych snów, bez żadnego wysiłku. Po prostu ułożyć się na mchowym posłaniu, i tyle.