Miedza

[Wyjąca Wilczyca]

Entuzjazm kocura i jego dobry nastrój także jej się udzielił i na jego odpowiedź aż zakręciła się wesoło w miejscu, po czym spojrzała na niego błyszczącymi oczami, nie mogąc przestać się uśmiechać. Początkowo nie sądziła, że jej towarzyszowi spodoba się pomysł sparingu zanim przejdą do lisich sztuczek łowieckich, ale skoro ucieszył go ten pomysł, to z radością go zrealizuje.
- Tak? – zaśmiała się. - To uważaj, zaraz będziesz leżał. – z tymi słowami ruszyła zdecydowanie w stronę Strumyka, mając już w głowie pewien plan. Oczywiście i kły i pazury miała schowane, aby go nie zranić, ale jej celem stało się właśnie to, co przed chwilą powiedziała, czyli przewrócenie swego towarzysza na ziemię. Podbiegając do niego w ataku zamachnęła się przednią łapą starając się podhaczyć nią jego łapy tak, żeby stracił równowagę i upadł. Obserwowała go przy tym czujnie ciekawa czy jej ruch będzie udany.

Rolling 1d10+2: 7 +2 = 9

[Mknący Strumyk]

Mimo że teoretycznie był przygotowany do jakiegokolwiek ciosu ze strony kotki, to jej śmieszny taniec szczęścia, radości, czy podekscytowania, trochę wybił go z rytmu, przez co, marszcząc nieco brwi, zapomniał utrzymać pozycję do walki, uniósł się nieco na łapach, nawet był gotów spytać, czy na pewno walczą, czy co ona robi, ale po chwili nadeszły jej słowa, a po chwili... ona. I choć Strumyk naprawdę chciał uniknąć ataku, to jednak nie zrobił tego na czas, zbyt nieprzygotowany na jego nadejście i po prostu jedna łapa faktycznie straciła oparcie wskutek tego ataku i wylądował pyskiem na ziemi. Ale na szczęście jego umysł już się odbudował i korzystając, że jest na tej ziemi, to zdecydował się prześlizgnąć pod brzuchem kotki i ją w niego kopnąć tylnymi łapami, a co.

Rolling 1d10+1: 7 +1 = 8

[Wyjąca Wilczyca]

- Mówiłam, że będziesz leżał. – miauknęła tryumfalnie, stojąc nad nim bardzo zadowolona ze swego ruchu, ale to niestety nie trwało długo. Kocur prześliznął się pod nią i kopnął ją w brzuch tylnymi łapami, aż sapnęła przy tym i cofnęła się gwałtownie. W pierwszej chwili mogła sprawiać wrażenie, że nie spodziewała się braku delikatności z jego strony, ale gdy ponownie na niego spojrzała była wciąż tak samo uśmiechnięta i pewna siebie.
- Nieźle, moja kolej. – rzekła i ponownie na niego ruszyła, atakując tym razem od strony jego lewego boku. Usiłowała go tym razem powalić, próbując wskoczyć na jego grzbiet. Obserwowała przy tym czujnie każdy jeden ruch Strumyka zwracając uwagę zwłaszcza na jego łapy. Była ciekawa efektu swoich działań.

Rolling 1d10+2: 2 +2 = 4

[Mknący Strumyk]

- Czy upadnięcie na pysk można nazwać leżeniem? - zapytał, uśmiechając się lisio, gdy tylko podnosił się po swoim ataku i odskoczył na bok, by szybko zmniejszyć dystans, gdy ta lekko się zgięła z bólu. Czy zamierzał kopnąć ją tak mocno? Niekoniecznie. Ale z drugiej strony - był to sparing, nie ma taryfy ulgowej, chyba że naprawdę przypadkiem zrobią sobie jakąś poważniejszą krzywdę, choć miał nadzieję, że do niczego takiego nie dojdzie i mimo wszystko uda im się uważać na tyle, by nie musieć potem biegać do medyka.
Na szczęście tym razem skupił się trochę lepiej, a Wilczyca widocznie nadal triumfowała swoim poprzednim udanym atakiem, bowiem... cóż, w ogóle nie trafiła, ale na to Strumyk był przygotowany. Zrobił krok do tyłu, a następnie korzystając że są blisko siebie, podskoczył do kotki, mając w planie objąć ją łapami za szyję i sprowadzić do parteru, o.

Rolling 1d10+1: 4 +1 = 5

[Wyjąca Wilczyca]

Rzeczywiście zdołał ją objąć, ale zamiast upaść tylko trochę się pochyliła nieumyślnie dotykając przy tej okazji pyszczkiem do jego pyszczka. To było dość niespodziewane i sama mocno się speszyła mając nagle jego niebieskie oczy tuż przy własnych. Na chwilę zastygła nieruchomo w tej pozycji zastanawiając się co zrobić, zaraz jednak uśmiechnęła się delikatnie mając już pewien pomysł. Znając kocura jego samego to także na pewno nieco rozkojarzyło, więc spróbowała oprzeć się przednimi łapami mocno o jego pierś. Korzystając z tego gestu Wilczyca starała się go popchnąć w drugą stronę i tym samym przewrócić na grzbiet.
- Och, nie martw się. Tym razem zadbam, żebyś nie wstał zbyt szybko. – odparła na jego wcześniejsze pytanie.

Rolling d10+2: 2 +2 = 4

[Mknący Strumyk]

Faktyczne, nagłe pojawienie się Wilczycy zaraz przed jego oczami trochę wybiło go z rytmu, poczuł, jak robi mu się trochę gorąco, pewnie z emocji, że znalazła się tak blisko, więc mogła szybko wyprowadzić atak, tak, ale na szczęście zachował tyle trzeźwości umysłu, żeby spróbować się cofnąć. Co prawda średnio mu się udało, ale na szczęście łapy kotki nie trafiły go na tyle mocno, żeby ten się wywrócił, właściwie, tylko na uderzenie serca się zachwiał, ale na szczęście dość szybko zdecydował się sam przypuścić atak i uderzyć kotkę po uszach łapą; delikatnie oczywiście, żeby nie było!

Rolling 1d10+1: 2 +1 = 3

[Wyjąca Wilczyca]

Widocznie rozkojarzenie tą nagłą bliskością kotki jeszcze nie do końca mu przeszło, bo jego łapa leciutko zaledwie musnęła futerko na samym czubku jej ucha. Uroczo, ale chyba powinni trochę lepiej się skoncentrować, więc teraz już kotka nie komentowała sytuacji w żaden sposób. Przyjrzała się natomiast uważnie jemu oraz temu w jaki sposób był ustawiony, aby tym razem już bardziej starannie zaplanować swój atak. Wzięła zatem rozpęd i zaczęła biec ku niemu, aby w odpowiedniej chwili odbić się lekko i zwinnie łapami od ziemi. Starała się wskoczyć mu na grzbiet, aby tym sposobem przewrócić go na ziemię, miała schowane pazury i raczej nie powinno mu to wyrządzić żadnej krzywdy.

Rolling d10+2: 7 +2 = 9

[Mknący Strumyk]

Tym razem atak kotki, jego staranne dopracowanie i zwrócenie uwagi na szczegóły sprawiły, że jej atak udał się całkiem sprawnie i, oczywiście, wyszedł zgodnie z planem. Kocur nie zdołał uniknąć, nie zdołał zrobić nic, żeby uniknąć tego zaplanowanego ataku i po prostu faktycznie wylądował na ziemi z cichym sapnięciem, bo impet uderzenia był całkiem spory.
Ale, żeby nie było, że się tak łatwo poddaje, to zaczął wywijać się na boki, żeby potencjalnie odwrócić się w miarę na plecy i odepchnąć kotkę tylnymi łapami, celując w brzuch możliwie, bo jakby nie patrzeć wrażliwe miejsce.

Rolling 1d10+1: 8 +1 = 9

[Wyjąca Wilczyca]

Jej atak tym razem zakończył się sukcesem, ale niestety nie zdołała go utrzymać w miejscu i zaraz znowu została odepchnięta przez jego tylne łapy uderzające w jej brzuch. Nie był to mocny cios, ale i tak wyrwał z jej pyszczka ciche sapnięcie, zaraz jednak ponownie skoczyła na Strumyka starając się opaść na niego zanim zdąży się podnieść.
- Mówiłam, że nie pozwolę ci wstać zbyt szybko. – uśmiechnęła się z zadziornym błyskiem w oku zamierzając przytrzymać go w miejscu ciężarem własnego ciała. Oczywiście jednocześnie próbowała zachować większą czujność i uważać na jego tylne łapy gdyby znowu nimi wierzgał. Gdyby jej atak był udany po prostu leżałaby sobie na nim całkiem wygodnie z przednimi łapami opartymi o pierś kocura. A jeśli nie to po prostu będzie musiała próbować dalej.

Rolling d10+2: 7 +2 = 9

[Mknący Strumyk]

- No weeź - sapnął, gdy kotka po prostu bezceremonialnie się na nim uwaliła, nim zdołał wstać po udanym zepchnięciu jej z siebie. Szczególnie, że teraz pole manewru miał zdecydowanie mniejsze, bowiem musiał postarać się jakoś ją zrzucić, ale nie stała nad nim tak, jak jeszcze chwilę temu, tylko dosłownie leżała. Spróbował objąć ją jakoś łapami, po czym przewrócić się z nią tak, by byli chociaż na tym samym poziomie, ale możliwie jednak, by to ona teraz znalazła się na ziemi.

Rolling 1d10+1: 9 +1 = 10

[Wyjąca Wilczyca]

Zachichotała uroczo, czując się przy tych momentach radosna i zadowolona, aż oczy jej błyszczały, musiała jednak pamiętać że nadal był to sparing. Niełatwo było się skoncentrować kiedy teraz to ona leżała na ziemi, a on na niej, obejmując ją łapami i znów z pyszczkiem niemal ocierającym się o jej własny. W sumie to nawet było przyjemne tak sobie leżeć i spoglądać na niebieskie oczy kocura, ale nie zamierzała poddać się tak szybko. Dlatego też spróbowała się z nim przeturlać kolejny raz tak, żeby mieć go znowu pod sobą jednocześnie blokując jego przednie łapy własnymi, aby znowu nie utrudnił jej ruchów. Może nie był to oryginalny pomysł, ale w tej sytuacji chyba tylko tak mogła na nowo być górą.

Rolling d10+2: 7 +2 = 9

[Mknący Strumyk]

Biorąc pod uwagę sparing i to, że skupiał chyba każdy mięsień w ciele, by nie przegrać, bo trochę wstyd, to jednak też bawił się wybornie; lubił się sparingować dla zabawy, choć jako kociak nigdy nie przyznałby sobie w tym racji, bo wtedy trochę ograniczał kontakty z innymi i większość czasu spędzał u boku mamy, ale teraz? Gdy już czuł się o wiele pewniej, niż te 15 księżyców temu? Bawił się przednio!
Kotka widocznie zdecydowała się pograć w jakiś rodzaj turlania się dookoła, bo ponownie spróbowała wylądować na górze, mimo że jemu udało się ją sprowadzić na wysokość trawy, no i jeszcze odebrała mu kontrolę w przednich łapach, więc jedyne, co mu zostało, to próba zrzucenia ją, ponownie, za pomocą tylnych łap, które były w miarę wolne i po prostu celowały gdzie bądź.

Rolling 1d10+1: 1 +1 = 2

[Wyjąca Wilczyca]

Chociaż początkowo tego nie planowali kotka cieszyła się szczerze, że zdecydowała się na sparing ze Strumykiem. A jeszcze bardziej była zadowolona z tego, że i jemu najwyraźniej się to spodobało. Zabawne, bo pewnie w innej sytuacji i z kimś innym pomysł sparingu niezbyt by jej odpowiadał, ale Strumyk sprawiał, że wszystko było takie radosne i przyjemne. A może to piękna pogoda i miłe otoczenie tak na nich działały, że zaczęli turlać się ze śmiechem po miękkiej trawie niczym para uroczych kociąt? Kocur znowu próbował ją zrzucić swoimi tylnymi łapami, ale tym razem chyba coś mu nie wyszło, bo nie zdołał jej trafić i Wilczyca nadal na nim leżała. Trudno to nazwać atakiem w pełnym tego słowa znaczeniu, ale starała się go po prostu cały czas trzymać przednimi łapami i resztą swojego ciała tak, by się nie podniósł.
- Poddajesz się? – spytała z szerokim uśmiechem.

Rolling d10+2: 10 +2 = 12

[Mknący Strumyk]

Czyste zagrania się już mu skończyły. Nie był w stanie zrzucić z siebie kotki po dobroci, i mimo że dobrze się bawił, to nie mógł pozwolić, by miała ona ostatnie słowo w tej walce. Udał, że trochę rozluźnił mięśnie, a następnie skinął głową.
- No chyba nie mam wyjścia - mruknął, acz już po chwili na jego pysku pojawił się lekko podstępny uśmiech, podczas którego spróbował swojego ostatniego kopa. Miał nadzieję, że jego słowa wytrąciły nieco Wyjącą Wilczycę z bycia czujną i nie spodziewała się tego, ale no, tylko tyle mógł zrobić. Jak mu się nie udało, to cóż, dosłownie opadł pod nią z sił i oparł potylicę o ziemię, ale jakby mu się udało? Huh! Od razu skoczyłby na równe łapy i niewinnie wyszczerzył.

Rolling 1d10+1: 8 +1 = 9

[Wyjąca Wilczyca]

Wszystko wskazywało na to, że wygrała ich potyczkę i rzeczywiście straciła czujność słysząc słowa kocura. Niczego nie podejrzewając nie zauważyła jego podstępnego uśmiechu i rozluźniła chwyt, zaczynając z niego schodzić. I wtedy nagle zupełnie niespodziewanie po raz kolejny ją kopnął zrzucając zaskoczoną kotkę na ziemię. Ach tak? No skoro nie chce grać uczciwie, to ona już mu zafunduje stosowną nauczkę. Oczywiście to nie było mocno bolesne kopnięcie i nic jej nie było, ale Wilczyca zaczęła nagle udawać, że straszliwie cierpi, jęcząc, płacząc i zwijając się na ziemi jakby w okropnych boleściach. Zamierzała poczekać aż zaniepokojony jej zachowaniem Strumyk sam podejdzie bliżej, a gdyby tak się stało to poderwałaby się gwałtownie do góry próbując atakować łapą ze schowanymi pazurami jego pyszczek i go w niego uderzyć.

Rolling d10+2: 8 +2 = 10