Brzeg Czarnego Ogona

[Śreżoga]

  Śreżoga niespokojnie krąży dookoła rzeki jeszcze od nocy, jeszcze od przed-świtu Jest zdecydowanie zbyt zimno, by zanurzyć się w jej fale, jeszcze zbyt zimno - ale nie tak zimno, by nie można było iść jej brzegiem, licząc wszystkie ślady, które się pozostawia na rozmiękłej ziemi. Nie na tyle, by iść, wpatrując się w ziemię, niemal nie zauważyć Cienistego młodzieńca, prawie na niego wpaść, wzdrygnąć się odruchowo i odskoczyć na obolałych łapach o dobrych parę długości ogona w tył.

[Zimna Krew]

W istocie - nie wie, gdzie jest. Nie miał prawa wiedzieć.
Za kompas i mapę w łapach służyły mu przecież szczątki opowieści Lisiego Ognia i to, co przeklinał Ośli Jazgot. Starał się jak najlepiej zapamiętać drogę powrotną. Sam, jak w zwierciadło, jak gdyby oczekiwał na odpowiedź, wpatruje się w lodowatą rzeczną taflę. Tak długo, by dołączyła do niego druga, pozbawiona woni przynależności i domu, zbłąkana dusza.
- Czy… znajdujemy się bardzo daleko od ziem Klanów?
Wszak warto było wiedzieć, a przy okazji drobną wątpliwością rozwiać te swoje na temat pstrokatego wędrowca. W przebiegły, subtelny sposób.

[Śreżoga]

  Patrzy, wygięte i skulone, z oddali na nieznajomego. Młody. Ledwie co od ziemi odrósł. Jeszcze nie zatracił rysów kocięctwa. Za młody, żeby dotknął go pech. Musi być ostrożne. — Nie liczę tak odległości — mówi krótko, jak wąż ostrzegający sykiem przed swoją obecnością. Węże nie chcą tak naprawdę wpuszczać jadu w ciało nieostrożnego przechodnia; to ich instynkt, ich natura, ich wężowe serca.

[Zimna Krew]

Ciemne przejścia, późne pory, zakamarki.
Końce tras i brudne ulice, gdzie panował wieczny mrok. Czy powinien był strzec się tych miejsc? Czy powinien był pozostać w cieniu?
Jego wzrok wędruje po obcej postaci. Wielobarwnym fantomie. Czy i ich powinien się strzec? Kotów półkrwi, nieczystych, wyjętych spod Kodeksu? A jednak ciekawość zwycięża. Zimno nie boi się, nie lęka się więcej wolności. Nie może tego pokazać. Bo zwierzyna wyczuwa strach, tak mówiły mu inne koty.
- Lisie długości stąd... tak myślę. Szedłem dość długo. - odpowiada sobie szeptem - Kim jesteś?
Wpatruje się w brzeg, płynącą wodę oddzielającą ich od drugiego świata. Czy zdołałby dojść jeszcze dalej?
- Czy... czy istnieje tam coś więcej? Po drugiej stronie... brzegu?

[Śreżoga]

  Wzdycha westchnieniem z zatęchłych krypt, zapomnianych pieczar, zagubionych jam. Przeklętych, zaginionych miejsc. — Ja? Ja jestem nic. Nie pytam Ciebie o imię. Nie dawaj mi go, nie umiem dobrze obchodzić się z cudzymi imionami.

  Podąża wzrokiem za oczyma nieznajomego kota, w toń rzeki, która uwolniła się już od okowów lodu. Niemal uśmiecha się na dźwięk jego słów. — Tak. Tam jest cały świat.

[Zimna Krew]

- Nic. - powtarza do siebie bardziej niż w kierunku rozmówcy - Niech będzie. Ja mogę być Nikt. Nie musimy znać swoich imion. Tak będzie lepiej.
Przecież nikim dla siebie nie byli. Wędrowcy, których losy splotły się na kilka uderzeń serca. Zimna Łapa siada - nie za blisko tamtego - wpatrując się w dal wodnego bezkresu. Nigdy dotąd nie widział niczego podobnego. Nie wie, czy to piękne, czy straszne. Robi na nim wrażenie. Bo chyba to dawni wędrowcy nazywali wolnością.
- I jak tam dotrzeć? - pyta - To chyba daleko.
Może gdyby umiał pływać, gdyby był silniejszy i mocniejszy. A jednak może tak niewiele.

[Śreżoga]

  Nareszcie ktoś, kto rozumie. Kto nie pyta o rzeczy, o których mówić nie sposób. Śreżoga przez ułamek uderzenia serca krzywo uśmiecha się z ulgą.

  — Iść przed siebie — odpowiada krótko. Nie pamięta, nie mogłoby podać dokładnej drogi donikąd, zapomniało jej dawno, dawno temu.

[Zimna Krew]

Proste rozwiązania na... skomplikowane problemy. Przynajmniej w mniemaniu Zimnej Łapy droga wydawała się niemalże niemożliwa do przebycia, jednak czy mógł ufać własnemu osądowi na tyle, by wiedzieć, że się nie myli? Mówiono mu, by nie ufać nikomu, nawet sobie. Skąd mógł więc wiedzieć, w którym obliczu doszukać się prawdy?
- Byłeś tam kiedyś? - pyta w końcu - Po drugiej stronie?

[Śreżoga]

  — Tak — odpowiada, poruszając powoli ogonem, tak jak porusza się pełznąca przez leśną ściółkę żmija. — Dawno, dawno temu.

  Upływ księżyców nie zatarł wizji w ich pamięci. Pamięta, oczywiście, że pamięta, co takiego działo się za rzeką. Za wszystkimi rzekami, które płyną przez okoliczne tereny.

[Zimna Krew]

Przez dłuższą chwilę milczy, wciąż bezgłośnie wpatrując się w błękitny bezkres. Zimna Łapa nie wie jeszcze zbyt dużo o świecie, choć niezaprzeczalnie są w nim pokłady ciekawości, by lepiej go poznać. Ale jest też lęk przed wszystkim tym, o czym opowiadali Ośli Jazgot i Lisi Ogień, przed tym, co pomyślałaby o nim ojciec i nade wszystko - własna matka. Jednak tej tu nie było, jeśli w ogóle odrywała w jego życiu większą rolę. Nie mogła go widzieć, dobrze usłyszeć, w pełni poznać. Szczególnie teraz.
- I… co tam zobaczyłeś, Nic? - pyta w końcu.
Jeśli dało przekroczyć się to, co jawiło się jako nieskończone. Wciąż wpatrywał się we wprawioną w gładki ruch taflę.

[Śreżoga]

  Tak jak Nikt milczy, tak i Śreżoga trwa w nieruchomej ciszy; przygląda się rzece, ziemi, drzewom, ich pozbawionych o tej porze liści gałęziom. Nie odpowiada od razu na postawione pytanie, oddycha zimnym powietrzem.

   — Ciekawskie z Ciebie stworzenie, Nikt — stwierdza wreszcie. — Wiele rzeczy. Wodę, las, wzgórza. Ziemię czerwoną od maków i czerwoną od przelanej krwi.

[Zimna Krew]

Przekora. Momentalnie wyłapuje tę obecną w słowach i głosie Nicości. I nie ma mu tego za złe. Podskórnie czuje, że jest ona formą przełamania bariery między nimi.
Przez kilka, kilkanaście - w zadumaniu traci rachubę - uderzeń serc nie odzywa się słowem, rozmyślając nad sensem słów jego pstrokatego towarzysza.
- A ty nigdy taki nie byłeś, Nic? - pyta - Ciekawy świata?
Choroba młodego wieku, głód wrażeń, jakkolwiek to rozumieć. Nie sądził, by i tamten był tego pozbawiony. Nawet jeśli widział, wiedział i doświadczył zdecydowanie więcej od niego samego.
- Czyli nie różni się to tak bardzo od tego świata?

[Śreżoga]

  Powoli kiwa pstrokatym czerepem. — Oczywiście, że tak. Gdyby nigdy nie interesowało mnie to, czego można doznać, gdy wyjdzie się z domu i spojrzy na świat trzecim okiem... och, bardzo wiele rzeczy nie miałoby miejsca.

   Głód, potrzeba ucieczki, wanderlust, bieg przed siebie, na oślep, bo życie na wolności, choćby wymagało tułaczki przez ściernisko, lepsze jest od życia w więzieniu, a wszystko to na nic, bo kiedy wracasz do siebie...

  Oddech, weź oddech. Nie zauważa, że zaczyna chrypieć bardziej, niż zwykle. — Nic nie różni się od niczego. Nie ma nic poza tym światem.

[Zimna Krew]

- Obiecałem nie pytać... - odpowiada - Ale wiesz już, że jestem stamtąd, z Klanów. A ja nie wiem nic o tobie. Gdzie jest twój dom, Nic? Czy kiedyś go miałeś?
Nie nosi na sobie woni żadnego z Klanów. Czy kiedykolwiek padł na niego Cień, widział Rzekę, obserwował Gromu i wdychał w płuca wonie, które niósł Wicher? Kim był, skąd pochodził? I czemu tak bardzo starał się to przed nim zataić?
- Skoro wszędzie świat jest taki sam... to po co koty wędrują? - pyta - Nie po to, żeby zobaczyć to samo... to nie ma sensu, prawda?
Jeśli po sens, to czym był sens? Bo tego Zimna Łapa jeszcze nie rozumiał.

[Śreżoga]

  Waha się, nim udziela odpowiedzi na to pytanie. Koty z Klanów, przynajmniej te, które przedstawiły się jako Klanowe, często zadają pytanie o ich pochodzenie. — To miejsce żyło zbyt dawno, by o nim mówić. Mieszkam na jego grobie.

  Na całopalnym stosie ofiary dla nieznających miłosierdzia bogów.

   Mruży oczy delikatnie, ale bez antypatii. — ... o to pytaj wędrowców. Widzisz, nie ma czegoś takiego jak Gwiezdny Klan. Wszystko, co mogłoby w nim być, jest tutaj, na ziemi.