Trening Berberysowej Łapy

[Wiewiórczy Skok]

Tak, jak zaproponowała kotce dnia poprzedniego, na ceremonii, na której zostały sobie nawzajem przydzielone, czekała na nią przy wyjściu z obozu, rankiem, gdy słońce dopiero wstawało, niepewnie wpatrzona w swoje łapki, które ciasno owinęła ogonem, żeby czuć się nieco pewniej. No i, huh, porankami nadal było trochę chłodno i potrafił mocno diąć wiatr, więc, oprócz tego, żeby poczuć się pewniej, to również ten ogon służył do tego żeby było jej ciepło. Na tyle na ile mógł na to pozwolić, czy coś.
W każdym razie; stresowała się trochę. Trochę bardzo, można rzec. Ale zawsze tak miała. Za każdym razem, kiedy dostawała pod opiekę nowego terminatora stresowała się; ba, miała wrażenie, że z każdym kolejnym jej stres tylko wzrasta. Bo... Czy tym razem się uda? Czy jej terminator ukończy trening pod jej okiem? Czy nie zniknie z dnia na dzień? Jaki będzie? Czy Ćma przydzieliła jej kogoś spokojnego, czy kogoś nadaktywnego, ale kto tylko sprawiał pozory na ceremonii, bo to jednak ważne wydarzenie? Ojej. Czy się w ogóle dogadają? Czy będzie to, można rzec, przyjacielski trening, czy może będą na nie chodzić bo muszą, ale nie będą się dogadywać? Ojej, tyle pytań; tak mało odpowiedzi!