Potraktowany przykrym doświadczeniem z ostatnich połowów, Łabędź nie nastawiał się szczególnie na sukces, ale najwidoczniej obecność gapia, zamiast go speszyć i zmniejszyć szanse, zmotywowała go do działania, bo cały proces przebiegł wręcz zaskakująco gładko. Zastrzyk dla jego pewności siebie, bez wątpienia, jednak nie to teraz było ważne.
— Och, dziękuję — odpowiedział ze śmiechem. Takiego komplementu to jeszcze nikt nigdy mu nie sprawił. — Możesz, możesz. W drodze wyjątku.
Z tyłu głowy tliła mu się myśl, że to niewychowawcze podejście z jego strony może kosztować pieszczocha przykrość w przyszłości, ale może nie było co roztrząsać niewinnego, sympatycznego gestu. Nawet ktoś spoza dzikiego środowiska musiał dysponować jakimś instynktem przetrwania, prawda? I gdyby spotkał na swojej drodze kota o wrogim nastawieniu, ani nie upierałby się przy zostaniu na dłużej na jego ziemiach, ani tym bardziej nie prosiłby o jedzenie.
— Idziemy? — zachęcił, podniósłszy się z brzegu i dziarsko machnąwszy ogonem. I jeżeli nie spotkał się z obiekcjami, zrobił tak, jak obiecał — zaprowadził nieznajomego na granicę, pod Szare Brzozy, po drodze jeszcze raz przypominając o zapachach oznaczających granice, a także zauważając dzielącą ich niewielką odległość od Grzmiącej Ścieżki. Pójście w stronę Łanu Rzepaku było chyba najlepszym rozwiązaniem dla wędrującego mieszkańca Osiedla.
Należy do kotów szczupłych i raczej delikatnych, ale da się już stwierdzić, że zaczyna już wyrastać na dość wysokiego kocura. Pokrywa go krótkie, gładkie futro, na mniej więcej połowie powierzchni białe, a w pozostałej części bure. Biel widoczna jest na jego brzuchu, szyi i części pyszczka, gdzie tworzy wychodzącą kawałek ponad nos strzałkę, a także na dolnej części każdej z czterech łap. Na grzbiecie, reszcie głowy, górnych partiach boków oraz kończyn i ogonie obecna za to jest brązowa sierść, przecinana ciemniejszymi pręgami. Oczy niedawno zmieniły kolor z kocięcego błękitu na zielony.
Teraz, gdy przywódca zgodził się na jego prośbę, pieszczoch chwycił w pysk teraz już swoją rybę i mógł bez marudzenia ruszać w dalszą drogę. Grzecznie przeszedł całą drogę aż do granicy, gdzie zatrzymał się jeszcze tylko na moment, by pożegnać się ze swoim nowym znajomym. - Do widzenia, udanego dalszego połowu! – I po chwili zniknął dalej, najwyraźniej naprawdę zamierzając dotrzymać swojej części obietnicy.
Najwyraźniej nadszedł moment, w którym Łabędzi Gwiazda mógł wracać do łowienia ryb bez dalszych przeszkód – o ile oczywiście dalej chciał to robić.
+ 5 exp za "przegonienie" pieszczocha
Łabędzia Gwiazda: lvl: 10 | S: 12(24) | Zr: 11(23) | Sz: 6(13) | Zm: 7(15) | HP: 105 | W: 83/85
statystyki obniżone o ½ ze względu na wiek
— Dziękuję, bezpiecznej drogi! — pożegnał się z tym w zasadzie sympatycznym pieszczochem, który może odsunął go od zajęcia i do tego poniósł w świat złowioną przez niego rybę, ale w gruncie rzeczy wydawał się mieć wyłącznie dobre intencje. I choć na próżno mówić tutaj o jakiejś przerwie na odpoczynek zawdzięczanej temu spotkaniu (bądź co bądź, Łabędź dopiero zaczął swoje próby złowienia czegoś na stos; nie zdążył się jeszcze zmęczyć), to takie interakcje chyba też były wartościowe.
Odprowadziwszy spojrzeniem odchodzącego kocura, z delikatnym uśmiechem na pysku wrócił nad brzeg rzeki. Cóż, pora wracać do roboty, nie ma dalszego rozpraszania się... Miejmy nadzieję. Kolejne towarzystwo mogło nie być równie przyjazne.
Usiadł tak, by jego cień nie padał na taflę, zanurzył w wodzie mokrą końcówkę ogona i zastygł w oczekiwaniu.
Należy do kotów szczupłych i raczej delikatnych, ale da się już stwierdzić, że zaczyna już wyrastać na dość wysokiego kocura. Pokrywa go krótkie, gładkie futro, na mniej więcej połowie powierzchni białe, a w pozostałej części bure. Biel widoczna jest na jego brzuchu, szyi i części pyszczka, gdzie tworzy wychodzącą kawałek ponad nos strzałkę, a także na dolnej części każdej z czterech łap. Na grzbiecie, reszcie głowy, górnych partiach boków oraz kończyn i ogonie obecna za to jest brązowa sierść, przecinana ciemniejszymi pręgami. Oczy niedawno zmieniły kolor z kocięcego błękitu na zielony.
Spokój zapanował ponownie wokół kocura. Przez chwilę nie działo się zupełnie nic, jakby po tamtej jednej rybie nie zostało już nic więcej w rzece.
A potem o ogon Łabędziej Gwiazdy coś się otarło, ale mógł od razu poczuć, że coś tu nie działało tak jak powinno. To nie była podgryzająca go ryba – bystrzanka, która się o niego obiła była już martwa. Wyglądała jednak na całkiem świeżą, chociaż pewnie, żeby przyjrzeć się jej lepiej i zastanowić nad tym, co mogło się z nią stać, należałoby wyłowić ją na brzeg.
Łabędzia Gwiazda: lvl: 10 | S: 12(24) | Zr: 11(23) | Sz: 6(13) | Zm: 7(15) | HP: 105 | W: 83/85
statystyki obniżone o ½ ze względu na wiek
Definitywnie brakowało tu czegokolwiek, co Łabędź utożsamiałby ze standardowym spotkaniem z rybą. Nie trzeba było długo się przyglądać ani analizować, aby zrozumieć, że bystrzanka była martwa, a jej zetknięcie się z jego ogonem to wynik przypadku. Być może fartownego, jeżeli na brzegu ryba nadal będzie wyglądać równie świeżo...
Z łapą uzbrojoną w pazury, kocur zamachnął się na piszczkę, chcąc wyrzucić ją z wody. Walczyć o życie już nie będzie, co nie zmieniało śliskich właściwości łusek połączonych z wodą — to by dopiero było, gdyby poległ w wyławianiu zdechłej ryby. Zwłaszcza w kontraście z trumfem przy poprzedniej zdobyczy.
Szczęśliwie akurat teraz nie czekało go takie upokorzenie i rybka prędko wylądowała na trawie. Samotnie, jako że poprzednia trafiła do pieszczoszka... Jednak nadal mógł jeszcze stworzyć pokaźny stosik, racja? W tym celu poprawił się w siadzie (słońce powoli sunęło po niebie, więc cień nadal grzecznie trzymał się z dala od tafli), na powrót zamoczył końcówkę ogona i czekał niczym szary, choć dość puchaty, nieruchomy głaz.
Należy do kotów szczupłych i raczej delikatnych, ale da się już stwierdzić, że zaczyna już wyrastać na dość wysokiego kocura. Pokrywa go krótkie, gładkie futro, na mniej więcej połowie powierzchni białe, a w pozostałej części bure. Biel widoczna jest na jego brzuchu, szyi i części pyszczka, gdzie tworzy wychodzącą kawałek ponad nos strzałkę, a także na dolnej części każdej z czterech łap. Na grzbiecie, reszcie głowy, górnych partiach boków oraz kończyn i ogonie obecna za to jest brązowa sierść, przecinana ciemniejszymi pręgami. Oczy niedawno zmieniły kolor z kocięcego błękitu na zielony.
Martwa ryba może i nie była idealną zdobyczą, ale przynajmniej z łatwością wpadła na ziemię. Wyglądała na całkiem świeżą, cokolwiek się z nią wydarzyło, musiało nastąpić niedawno.
To chyba nie miał być szczęśliwy dzień Łabędziej Gwiazdy. Nim zdążyła podpłynąć do niego jakaś kolejna, tym razem być może żywa ryba, jego uwagę przyciągnął znów jakiś szelest dobiegający zza jego pleców. Jeśli odwrócił się w tamtą stronę, mógł dostrzec przechodzącego gronostaja – który chyba starał się nie zwrócić na siebie uwagi kota.
+ 5 exp
Łabędzia Gwiazda: lvl: 10 | S: 12(24) | Zr: 11(23) | Sz: 6(13) | Zm: 7(15) | HP: 105 | W: 83/85
statystyki obniżone o ½ ze względu na wiek
gronostaj: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 40 | W: 35
Kiedy był młodszy, Łabędź chyba miał w sobie więcej gorliwości do przeganiania drapieżników. Nie dla dreszczyku emocji wynikającego z walki, po prostu miał podejście, że być może jemu ujdzie na sucho, jeśli zdecyduje się ominąć przeszkodę, ale lepiej, by po nim ktoś młodszy czy mniej doświadczony nie napatoczył się na zagrożenie.
Dzisiaj był dużo bardziej skłonny pozwolić gronostajowi odejść, choć powodem tego wcale nie musiał być większy stoicyzm czy wykształcona na przestrzeni czasu wiara w niskie szanse na nadejście tragedii, o ile tylko da się jej taką szansę. Trochę czuł się zmuszony wierzyć. Walka była ostatecznością.
Nie spuszczał wzroku z przemykającego się stworzenia, ale też nie wyjął ogona z wody ani nie ruszał się zbytecznie. Liczył na polubowne rozstanie i szybki powrót do poprzedniego zajęcia.
Należy do kotów szczupłych i raczej delikatnych, ale da się już stwierdzić, że zaczyna już wyrastać na dość wysokiego kocura. Pokrywa go krótkie, gładkie futro, na mniej więcej połowie powierzchni białe, a w pozostałej części bure. Biel widoczna jest na jego brzuchu, szyi i części pyszczka, gdzie tworzy wychodzącą kawałek ponad nos strzałkę, a także na dolnej części każdej z czterech łap. Na grzbiecie, reszcie głowy, górnych partiach boków oraz kończyn i ogonie obecna za to jest brązowa sierść, przecinana ciemniejszymi pręgami. Oczy niedawno zmieniły kolor z kocięcego błękitu na zielony.
Na całe szczęście dla kocura, gronostaj także absolutnie nie był chętny do walki. Wycofał się w krzaki najszybciej jak mógł, szczególnie, gdy już zorientował się, że został zauważony.
Powrócił czas oczekiwania, który tym razem miał przynieść bardziej oczekiwane efekty. Rzeczywiście, coś zainteresowała się Łabędzią Gwiazdą – i teraz nie miał być to żaden drapieżnik, czy nieprzewidziany gość. Był to całkowicie zwyczajny jazgarz, którego obecność w rzece powinna być uspokajająca po wszystkich niespodziewanych wydarzeniach.
Łabędzia Gwiazda: lvl: 10 | S: 12(24) | Zr: 11(23) | Sz: 6(13) | Zm: 7(15) | HP: 105 | W: 83/85
statystyki obniżone o ½ ze względu na wiek
I faktycznie taka była — niezależnie, czy uda mu się złapać rybę, czy też nie, przynajmniej była tym, po co Łabędź przyszedł nad rzekę. Nie drapieżnikiem, niechcianym gościem ani żadną zagadką, a słodką obietnicą szansy na spełnienie się jako łowca i karmiciel swojego Klanu.
Przyglądał jej się ze skupieniem i ciekawością, oczekując momentu, w którym jazgarz skubnie jego ogon... a później zrobi to ponownie. Dopiero po nabraniu przekonania, że cel dał się skusić, zamierzył się nań łapą o wysuniętych pazurach w zamiarze wczepienia się w łuskowate ciałko i wyrzucenia go na brzeg. Ryba może nie należała do największych, ale włożył w tę czynność tyle samo serca, co jakby miał do czynienia z dorodnym linem.
Należy do kotów szczupłych i raczej delikatnych, ale da się już stwierdzić, że zaczyna już wyrastać na dość wysokiego kocura. Pokrywa go krótkie, gładkie futro, na mniej więcej połowie powierzchni białe, a w pozostałej części bure. Biel widoczna jest na jego brzuchu, szyi i części pyszczka, gdzie tworzy wychodzącą kawałek ponad nos strzałkę, a także na dolnej części każdej z czterech łap. Na grzbiecie, reszcie głowy, górnych partiach boków oraz kończyn i ogonie obecna za to jest brązowa sierść, przecinana ciemniejszymi pręgami. Oczy niedawno zmieniły kolor z kocięcego błękitu na zielony.
Małe rybki nie pływały zwykle zbyt szybko i ta nie była wyjątkiem. Właściwie, to może nawet nie zdążyła się zorientować, że coś jej zagrażało, nim było już za późno. Kocurowi bez problemów udało się wyrzucić jazgarza na brzeg, a stamtąd już tym bardziej nie było dla niego żadnej ucieczki. Tak właśnie powinno wyglądać łowienie ryb w wykonaniu przywódcy klanu Rzeki.
+ 5 exp
Łabędzia Gwiazda: lvl: 10 | S: 12(24) | Zr: 11(23) | Sz: 6(13) | Zm: 7(15) | HP: 105 | W: 83-2=81/85
statystyki obniżone o ½ ze względu na wiek
I... hop! Rybka wystrzeliła na brzeg, wzniecając deszcz kropelek, po czym z plaśnięciem upadła na brzegu. A tam czekały już na nią szczęki Łabędziej Gwiazdy, któremu spieszyło się do ukrócenia jej mąk i dorzucenia zdobyczy na stosik.
Sapnął z zadowoleniem. Pomijając drobne przeszkody, dopisywało mu dzisiaj szczęście i nie zamierzał rezygnować z wykorzystania dobrej passy w pełni. Wrócił na poprzednie miejsce, gdzie nie zacieniał wody, z powrotem zamoczył koniuszek ogona i nieruchomo oczekiwał pojawienia się kolejnego okazu.
Należy do kotów szczupłych i raczej delikatnych, ale da się już stwierdzić, że zaczyna już wyrastać na dość wysokiego kocura. Pokrywa go krótkie, gładkie futro, na mniej więcej połowie powierzchni białe, a w pozostałej części bure. Biel widoczna jest na jego brzuchu, szyi i części pyszczka, gdzie tworzy wychodzącą kawałek ponad nos strzałkę, a także na dolnej części każdej z czterech łap. Na grzbiecie, reszcie głowy, górnych partiach boków oraz kończyn i ogonie obecna za to jest brązowa sierść, przecinana ciemniejszymi pręgami. Oczy niedawno zmieniły kolor z kocięcego błękitu na zielony.
Przez chwilę kocur znów pozostał całkiem sam wraz ze spokojnie płynącym nurtem rzeki. Aż coś znowu nim poruszyło, sugerując, że zbliża się jakieś stworzenie. Nie, jednak coś było nie tak jak być powinno, ta ryba także nie płynęła jak coś, co jeszcze żyło. Tym razem była to martwa wzdręga, unosząca się bezwładnie wraz z nurtem.
Łabędzia Gwiazda: lvl: 10 | S: 12(24) | Zr: 11(23) | Sz: 6(13) | Zm: 7(15) | HP: 105 | W: 81/85
statystyki obniżone o ½ ze względu na wiek
Nie ma co ukrywać, Łabędź wolał, gdy było jak zwykle, po staremu, tak, jak powinno być. A martwe ryby w rzece nie należały do krajobrazu, który utożsamiał z tymi określeniami. Zarazem pozostawienie martwej wzdręgi samej sobie nie pomagało w zażegnaniu problemu, dlatego sięgnął po rybkę, capnął ją pazurami i, wyłowiwszy z wody, ułożył starannie na brzegu — odruchowo dziękując Gwiezdnemu Klanowi. Następnie rzucił szybkie spojrzenie na niebo, lekko zmodyfikował miejsce na brzegu, tak by niebawem nie zacząć rzucać cienia, i zanurzył ogon wodzie. I siedział tak sobie bez ruchu, w oczekiwaniu odpływając myślami od Zatopionych Korzeni...
Aż wreszcie, gdy słońce zauważalnie ruszyło się na niebie, a stosik na brzegu urósł jeszcze trochę, kocur zebrał się do powrotu. To był dobry dzień.
Aktualnie niewielka kuleczka, puchatego, a w przyszłości długiego futerka. I mimo, że na pewno jeszcze urośnie, nie zapowiada się na to, by Siniak miała kiedykolwiek należeć do zbyt dużych kotów, prawdopodobnie osiągnie rozmiary mniej więcej takie jak jej mama, Ciemna Mordka. Zdecydowanie przeważającym na niej kolorem jest biel, jednak w niektórych miejscach widoczne są też ciemniejsze fragmenty. Po pierwsze, na głowie, dość podobne do siebie dwie czarne łaty po przyśrodkowej stronie oczu i małe pasmo takich samych włosów między nimi. Trochę niżej, wokół pyszczka również znajduje się kilka niewielkich, nieregularnych plamek w takiej samej barwie, jedna z nich zachodzi również na nos, dzięki czemu i on jest w dużej części ciemny. Następne tego typu elementy umieszczone są przy lewym uchu, bardziej otaczając je, niż wchodząc na jego powierzchnię. Idąc dalej, można dostrzec jeden przypadkowy ciemniejszy fragment (chociaż ten nie jest już czarny, a co najwyżej brązowy). Kolejny przystanek na trasie zwiedzania wybarwionych części futra Siniak obejmuje praktycznie cały ogon. Na koniec zostają jeszcze łapy, gdzie na każdej z nich widać przynajmniej trochę czarnych włosów, w większości znajdujących się po wewnętrznych stronach nóg. Jeśli to wszystko zostało już omówione, należy wspomnieć jeszcze o ostatnim elemencie – oczach Siniak, dużych i okrągłych, które o wybarwieniu się przyjmą jasnoniebieski kolor.
Jak na razie większość czasu spędza wtulona w futra rodziców, bo to jedyne miejsce, gdzie czuje się w pełni bezpiecznie. Poza tym, reszta świata wydaje się Siniak być przerażająca, a całkiem bogata wyobraźnia podpowiada jej wizje kolejnych niebezpieczeństw, które mogą ją tam spotkać. Dlatego też przez większość czasu jest kociakiem przestraszonym i zmartwionym (zarówno o siebie, jak i o całą swoją rodzinę, którą bardzo kocha i o którą stara się troszczyć). Nie należy do kotów odważnych, śmiałych czy lekkomyślnych, ale podziwia je, uznając, że prawdopodobnie byłoby dla niej lepiej, gdyby była w stanie zachowywać się tak jak one. Nie ma ambicji na zostanie wielką wojowniczką czy objęcie ważnej funkcji w klanie, bo i tak nie wierzy, że mogłaby się do tego w jakimkolwiek stopniu nadawać. Jednak mimo dość negatywnego nastawienia, pozostaje dla wszystkich w swoim otoczeniu bardzo miła, stara się im pomóc, jak tylko jest w stanie (częściowo również dlatego, że ma problemy z odmawianiem innym).
To nie tu powinna przyjść, ciągnąć za sobą ciało lisa. Dlaczego w ogóle jeszcze miała je ze sobą? Mogła go przecież zakopać tam, gdzie umarł, na terenie Trawiastej Doliny. Jednak idąca przed siebie kotka chyba nie myślała jasno. Może przez zmęczenie, może przez otrzymane rany, a może połączenie wielu tych i innych czynników, łączących się na jej aktualny stan.
Oh, tak prosto by było, gdyby tylko skręciła do obozu. Trafiła do Królikarni, pod opiekę medyka, który zająłby się jej obrażeniami, odpoczęłaby i wszystko wróciłoby do… Nie, pewnie nie dobrego stanu, to wydawało się wojowniczce niemożliwe. Ale przynajmniej do takiego samego, w jakim była przed wyjściem na to polowanie.
Jednak zamiast tego, właściwie nieświadomie, przestąpiła jeszcze o krok do przodu. I miał to być ten jeden krok za dużo, gdy rozmoknięta ziemia na brzegu rzeki zapadła się pod ciężarem kotki i ciągniętego przez nią drapieżnika. A dalej była już tylko ciemna toń wciągająca ją do środka. Może gdyby nie była tak zmęczona, gdyby otaczająca ją woda nie była tak zimna, miałaby szansę się wydostać. Bo przecież to nie tak, że zupełnie nie próbowała, nawet jeśli jej ruchy też były jakby nieświadome. Ale jednak koniec Przepiórczej Pieśni miał nadejść, nawet jeśli nie ze strony drapieżników, których zdołała pokonać.
// zt
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Forest walls and starry ceilings
Barren curtains that you're weaving
Like the stories that you keep inside your head
She can't keep them all safe They will die and be afraid Mother, tell me so I say
Karaś dotrzymał swojej części umowy, a w takim razie Łabędź musiał (a także chciał) wywiązać się ze swojej... Szczególnie, że przecież obiecał już kocurkowi wspólne łowienie dwa razy. I mimo że zachowywał się, jakby jego odejście na Srebrną Skórkę było kwestią co najmniej kilku księżyców, a nie bliżej mu było kilku wschodów słońca, ignorancja przywódcy nie sięgała tak daleko, żeby odwlekać tę wyprawę bardziej. Zadana przez psa rana na jego gardle goiła się bez zarzutów, łapy nie stawiały się okoniem i nie przykuwały go do legowiska, pogoda może nie dopisywała z tymi wielkimi śnieżnymi zaspami, ale przynajmniej niebo było czyste — warunki niemalże idealne. Wystarczyło jeszcze zagadać z Nocą, omówić szczegóły przepustki dla młodocianego więźnia i proszę, mógł zaskoczyć Karasiową Łapę nagłą propozycją wyjścia nad wodę.
Karasiowa Łapa, rzecz jasna, nie odmówił.
— Byleś mi się tylko nie pochorował od tego maczania łap — zatroskał się Łabędź, gdy zbliżali się do Zatopionych Korzeni. — Ani nie zmienił w sopelek jeszcze tutaj, zanim w ogóle uda nam się wrócić do Obozu.
![[Obrazek: labondz.gif]](https://sig.grumpybumpers.com/host/labondz.gif)
