Rumiankowa Łąka

[Aura]

W sumie to śmieszne jest to, jak Aura mało wie o Pokrzywie. Nie ma pojęcia o tym, że uczyła kiedyś Sekwoję. Czy ma w ogóle pojęcie o tym, że tak w sumie jest ich babcią?

Aura odwzajemnił uśmiech Pokrzywy i również usiadł przed kotką.
— Hm. Trzeba być pewnie. Cicho. Więc się skradać. Trzeba. Pozostawać mało. Widocznym. Nasłuchiwać. Na różne zwierzęta. Pewnie poluje się inaczej. Króliki mają duże uszy. Więc pewnie lepiej słyszą. — zbyt dużo więcej... W sumie nie wie. A szkoda, bo wydaje się tego trochę mało. Miejmy nadzieję, że Pokrzywa zdradzi pozostałe tajniki.

[Pokrzywa..]

XXXKocica nigdy nie był zbyt wylewna, jeżeli chodziło o jej życie, czy uczucia. Niezapytana nigdy nie ujawniała na swój temat więcej, niż było to konieczne. Oczywiście przed członkami rodziny nie czuła, aby musiała trzymać gardą, ale nie sądziła, że jej osoba może wzbudzić zainteresowanie w którymś z jej wnucząt.
XXX- Jestem pod wrażeniem. Właściwie z taką wiedzą już moglibyście spróbować samodzielnie coś upolować - pochwaliła Aurę, kiwnąwszy przytakująco łbem. Pewnie nie od razu odkryliby, w jaki sposób podejść każda ze zwierzyn, ale byliby na bardzo dobrej drodze. Taka spostrzegawczość była w cenie.
XXX- Tak, przy poszczególnych typach zwierzyny należy zwracać szczególną uwagę na coś innego. I tak jak wspomnieliście, przy królikach należy zachować bezwzględną ciszę. Oprócz tego są też zasady, których należy trzymać się zawsze: ustawić się pod wiatr, starać się trzymać całe ciało jak najbliżej ziemi i uważnie stawiać kroki. Nawet zwierzyna z małymi uszami się spłoszy, jeżeli usłyszy coś podejrzanego. Skoro już to wiecie... Powiedz, masz pomysł jak podejść takiego królika lub zająca? - zapytała, dając mu małą zagadkę do rozwikłania. Skoro każda zwierzyna dobrze słyszy, to w jaki sposób oszukać zwierzę o słuchu jeszcze lepszym od przeciętnej piszczki?

[Aura]

Trochę szkoda. Była to fajna ciekawostka, którą może dobrze by było znać. Chociaż szczerze? Dużo to n by nie zmieniło, jako że w końcu Nowy Świt jest Jedną Rodziną i byliby nią bez względu na to, czy Pokrzywa by się przyznała, czy nie.

Pochwałę młody kot sobie przyjąć do serca, w którym się zrobiło trochę ciepłej. Przymyka na chwilę oczy, ale w końcu jednak otwiera je, by spojrzeć na dość czyste niebo.

— Pewnie. — mówi, aby potwierdzić, że postara się to zapamiętać. Potem znowu podnosi głos. — Jeszcze uważniej. Stawiać kroki. Może po prostu patrzeć pod łapy jak. Się idzie. By nie nadepnąć na nic. Co mogłoby wydać. Dźwięk. — proponuje, a potem czeka na odpowiedź że strony starszej kotki.

[Pokrzywa..]

XXX- Na pewno nie zaszkodzi, jednak króliki mają na tyle wyczulony słuch, że są w stanie usłyszeć nawet nasz oddech. Więc trzeba oddychać bardzo spokojnie, miarowo, najlepiej brać krótkie wdechy - wyjaśniła spokojnie. To nie była wiedza, której dało się w prosty sposób domyślić, więc nie oczekiwała od razu prawidłowej odpowiedzi. Właściwie byłaby w niemałym szoku, gdyby Aura byli w stanie to wydedukować. Ona sama dowiedziała się o tym od ojca, ale nie do końca w to wierzyła. Długo też nie miała okazji zweryfikować tej wiedzy, gdyż króliki czy zające niespecjalnie chętnie zapuszczały się w pobliże miasta, szok.
XXX- Ptaki natomiast bardzo dobrze widzą, a gryzonie i inna drobna zwierzyna potrafi wyczuć drganie podłoża, od stawianych kroków - dodała, robiąc krótką przerwę na to, aby latorośl Tsunami mogła sobie przyswoić tę wiedzę.
XXX- Skoro już to wiesz. Co powiesz na małe ćwiczenie? Oddalę się, a twoim zadaniem będzie podejść do mnie w taki sposób, żebym cię nie zauważyła. Tak jakbyście polowali na ptaka - zaproponowała. Co im z suchych faktów, jeżeli ich nie przećwiczą, prawda?

[Aura]

Wysłuchuje tego, co mówi Pokrzywa. Ah, więc cichy oddech... Jasne. To brzmi sensownie. Krótkie wdechy też brzmią logicznie. Kiwa głową, rozumie. Ciekawe, czy kiedyś te wiedzę wykorzysta. Niezbyt często widzieli jakieś upolowane króliki i zające, tym bardziej rzadziej ich kosztowali. Może nie zapuszczają się w okolice terenów Nowego Świtu?

Informację o ptakach i gryzoniach powtarza sobie w głowie raz, dwa razy. Zapamiętuje to.
— Okej. Spróbujmy. — mruga. Czeka na ruch Pokrzywy, by móc wykonać to ćwiczenie.

[Pokrzywa..]

XXXZgodzili się. To dobrze. Aura byli chętni do nauki, więc nie powinna się spodziewać niczego innego, jednak po trudnościach jakie ona i Tundra napotkały z Tsunami, szylkretka starała się nie brać niczego za pewnik. Poinstruowała ich, by poczekali dłuższą chwilę zanim wyruszą, żeby miała czas zająć swoja pozycję. Pokrzywa w tym czasie oddaliła się, początkowo idąc prostu, aby następnie zacząć nieco kluczyć, aż w końcu znalazła miejsce, gdzie teren się delikatnie obniżał. Z jestem strony była osłonięta niewielkim krzakiem, z drugiej była otwarta przestrzeń. Usiadła skulona, żeby nie było łatwo jej wypatrzyć już na pierwszy rzut oka i czekała. Rumiankowa Łąka raczej nie sprzyjała polowaniu na ptactwo, ale nie zawsze zwierzyna pojawiała się w idealnych dla łowcy warunkach.

[Aura]

Aura zdecydowanie była chętna wiedzy. Jak było z ich mamą w młodości? Nie ma pojęcia, nigdy nie pytali się jak to wyglądało. Może kiedyś znajdzie się moment, kiedy ktoś o tym opowie.

Gdy Pokrzywa się oddaliła, młody kot pamiętał, w którą stronę szła. Skrada się, starając się iść pod wiatr, trzymając ciało blisko ziemi, uważnie stawiając kroki (tak, jak mówiła Nowicjuszka). Skoro miał polować na nią jak na ptaka, to musi uważać, by nie zostać zauważonym. Aura tak więc próbuje się chować między krzewami, gdy tak idzie w stronę treningowego "ptaka". Chodzi wolno, patrzy pod łapy, aby nie nastąpić na żadną suchą gałązkę. Ma uszy blisko czaszki i są bardzo skupieni.

W końcu jednak zbliżają się do Pokrzywy. Już ją widzą. Aura decyduje się spróbować ją obejść od boku, przekrada się obok małego krzaka (nadal bardzo uważnie próbując się chować między czymkolwiek się da, czy to jakimś mniejszym wzniesieniem, czy krzewem, czy dłuższą kępą trawy) i w pewnym momencie wyskakuje zza niego, próbując wylądować gdzieś blisko kotki. W końcu nie miał za zadanie jej złapać, a tylko ją podejść. Podnosi głowę i patrzy pytająco na szylkretkę. Czeka na werdykt.

[Pokrzywa..]

XXXCzekała przykucnięta, aż Aura do niej trafią. Młodym nie zajęło to długo, bez problemów podjęli trop i odnaleźli swoją "ofiarę". Gdyby Pokrzywa się nie spodziewała, być może nawet dałaby się zaskoczyć. Teraz jednak czujnie wypatrywała jakichkolwiek oznak ruchu w swoim pobliżu.
XXX- Ogon trochę niżej, ale tak poza tym, poszło ci znakomicie. Przy ptakach przydaje się też jeszcze jedna technika - zastyganie w bezruchu, kiedy spogląda w twoim kierunku - przyznała, uzupełniając wiedze rudo-białych o dodatkowy fakt. A ogon? Oh, drobny błąd, nic istotnego. Nic, czego nie dało się naprawić przy odrobinie chęci i ćwiczeń. A nie posądzała Aury o lenistwo.
XXX- Teraz zaprezentuje ci sposób w jaki podchodzi się gryzonie i inną drobną zwierzynę - powiedziała, odchodząc kilka kroków w przód. Zrobiła sobie trochę miejsca na to, aby wnuczę mogło wszystko dobrze wiedzieć. Następnie ugięła łapy, zniżając się do ziemi, ale jej nie dotykając. Głowa i ogon ułożone były w jednej linii z grzbietem, a krok pozostawał bezszelestny. Pozornie nic nowego - dopiero po przyjrzeniu było widać, że stawiane przez Pokrzywę kroki wyglądały nieco inaczej (może nawet nieco pokracznie), co spowodowane były przeniesionym ciężarem ciała na tylne łapy. - Zauważyliście coś?

[Aura]

Chyba się udało, skoro Aurze poszło, według Pokrzywy, znakomicie. To chyba dobry znak. Lekko kiwa głową, słysząc radę dotyczącą ogona oraz podchodzenia ptaków. Następnie słucha dalej Pokrzywy. Czas na gryzonie, okej. Obserwuje ze skupieniem chód starszej kotki. Ugięte łapy, głowa grzbiet oraz ogon w jednej linii, cichy krok. Łapy były trochę inaczej ułożone. Pytanie Pokrzywy od razu pokierowało Aurę właśnie do tego spostrzeżenia.

— Masz inaczej postawione łapy, inaczej idziesz. Mówiłaś, że. Gryzonie czują drgające. Podłoże, to. Temu? — pyta, nadal ze skupieniem obserwując kroczącą Pokrzywę. Oby niczego nie pominął.

[Pokrzywa..]

XXXKocica wyprostowała się, dając odpocząć mięśniom od utrzymywania tak obciążającej postawy. Kiwnęła przytakująco łbem na trafne spostrzeżenie rudo-białych. Znów była pod wrażeniem ich spostrzegawczości i chyba jeszcze długo będzie doświadczać podobnych zaskoczeń. Nie przywykła do tego, aby inne koty nie tylko spełniały jej oczekiwania, a nawet prezentowały sobą coś ponad to.
XXX- Tak. Przenosze ciężar ciała na tylne łapy, przez co mój krok nie wywołuje drgań podłoża. Spróbuj - poleciła. Dostrzeżenie tego to było jedno, a powtórzenie to już coś innego. Zobaczymy jak sobie z tym poradzi.

[Aura]

Ponownie Aura mieli rację. To dobrze. Cieszyli się z tego. Nauka polowania szła na prawdę dużo sprawniej niż mogłoby się wydawać. Mniej topornie, to na pewno. I Pokrzywa była dość dobrą nauczycielką.
— Rozumiem. Okej. — mówi, a potem robi dokładnie to, o co był proszony.
Upadł do wcześniej ćwiczonej pozycji, dając ogon niżej niż poprzednim razem, tak jak zauważyła starsza kotka i zmieniając ułożenie łap tak, aby ciężar ciała był na tylnych łapach. Odwraca się, patrząc w oczy Pokrzywie. Stara się przejść parę kroków, na próbę.

[Pokrzywa..]

XXXPonownie Aura wykonali zadane bez zastrzeżeń. Takim sposobem przeszli przez wszystkie aspekty polowania, które znane były Pokrzywie. Teraz nie musiała się martwić tym, że wnuczę pewnego dnia się zapodzieje i nawet
XXX- To wszystko, czego mogę nauczyć cię o polowaniu. Podobno niektóre koty potrafią łowić także ryby... - tutaj przerwała na moment, aby wyłuskać z pamięci cokolwiek na ten temat. Nie przypominała sobie, aby kiedykolwiek w ich składziku na zwierzynę pojawiła się ryba. - ... ale nie wiem czy w Nowym Świcie ktoś taki się znajdzie. Masz jakieś pytania? -spytała na koniec. Być może mieli jakieś wątpliwości, warto je teraz rozwiać.

[Kos]

NINIEJSZA SESJA JEST DNIEM PRÓBNYM, WIĘC JEJ LOKACJA MOŻE ULEGAĆ ZMIANIE. WSZYSTKIE PRZEJŚCIA POSTACI DO INNYCH TEMATÓW SĄ OZAZNACZONE.

Aktualne miejsce - wyjście z obozu

Kos podobała się inicjatywa dni próbnych i Klany zdecydowanie mogłyby się od nich inspirować zarówno w tej, jak i w wielu innych kwestiach. U nich to dopiero było ciekawie - jedna ścieżka, każdy musiał być wojownikiem, no, może matką. Albo medykiem, ale to już była elita. Dlatego Kos nie lubiła Klanów - za mało możliwości na rozwój. Nowy Świt więc był miejscem idealnym, przynajmniej póki co.
Na dzisiejszy dzień przyszła przygotowana i wiedziała, co robić. Miała plan, ścisły plan, bo pokazanie wszystkich możliwości ścieżki Trzmielojada w jeden dzień graniczyło z cudem. Z resztą, i tak przecież chodziło o to, by dać młodziakom esencję i podsumowanie tego, co będą robić. Zawsze przecież mogą ścieżkę zmienić, nikt im tego nie zabrania. Dziś próbny miała ze Świerszczem. Stawiła się punktualnie i cierpliwie czekała na swojego uczniaka.
- Witaj Świerszczu - przywitała się. - Liczę na to, że zastosowałeś się do moich próśb i jesteś porządnie wyspany. Czeka nas dzisiaj długi dzień pełen zajęć - poinstruowała z energicznym uśmiechem.

[Świerszcz]

Świerszcz przybył na rumiankową łąkę pełen energii i wigoru, z ciekawością wyczekując, co ma mu do zaproponowania ścieżka trzmielojada. Wydawała mu się ona jedną z ciekawszych, przynajmniej wnioskując z tego, co zasłyszał od innych kotów. Był na niej rownież jego tata, Kajak, miał więc szansę trochę go podpytać. Z dni próbnych kocur pragnął wyciągnąć jak najwięcej, co by nie stresować się w przyszłości źle podjętą decyzją. Póki co jednak, cieszył się, że miał na to jeszcze czas i mógł starannie przeanalizować każdą ścieżkę.
Stres zdążył już trochę minąć, więc przynajmniej to miał z głowy i mógł się porządnie skupić na zajęciach. Tym razem miały się one odbyć z Kos, toteż wyzbycie się wszelkich niechcianych emocji graniczyło z cudem, ale przynajmniej udało mu się je wyciszyć na tyle, by nie przeszkadzały w obowiązkach.
Przeciągnął się, wbijając pazurki w ziemię i stanął przed obliczem kocicy na tle wschodzącego słońca. Uśmiechnął się delikatnie na ten widok, nie dając po sobie poznać, jak ważna była to dla niego chwila. Na słowa kotki zareagował nieco nerwowo, niewiele, co prawda, lecz bardziej, niż się tego spodziewał.
— Witaj Koss — wysyczał, kiwając łbem na powitanie — oczywiśście, w jaki sspossób jednak miałbym przesspać całą noc, wiedząc, że sspotykam się dzissiaj z Tobą, tutaj.
Czy mógł się zwracać do niej po imieniu? W jego głosie dało się wyczuć lekką chrypkę, to nic złego zresztą, w końcu niedawno jeszcze spał.
— Co będziemy dzissiaj robić? — zapytał z niekrywaną nutą ekscytacji.

[Kos]

Aktualne miejsce - pomiędzy Wrzosowym Wzgórzem a Leśnymi Skałkami

Lekko skinęła głową, jakby przeczuwała jego myśli. Oczywiście, że mógł się do niej zwracać po imieniu. Ostatnie, czego potrzebowała to przypominanie jak stara jest i że czas dosłownie ucieka jej spod łap.
- Cieszę się - mruknęła i ruszyła do granic. Bardzo dobrze. Czeka ich dzień pełen wrażeń. I to takich porządnych wrażeń. Kos zaplanowała coś, co może i było głupie, ale przynajmniej dobrze odzwierciedlało rolę ścieżki Trzmielojada. - Dziś pójdziesz ze mną na patrol graniczny. Pokażę ci, jak u nas, na ścieżce Trzmielojada wygląda codzienność - wytłumaczyła. - Na patrole staram się wyznaczać przynajmniej trzy koty. Dzięki temu, jeśli coś się stanie, dwa koty mogą zostać w miejscu zdarzenia, a trzeci może pobiec po pomoc. Łatrzyk dołączy do nas później - zapewniła. No ciekawe, jak zareaguje na przybycie matki Świerszcz. Narzuciła zgrabne tempo, bo czekał ich kawałek do przejścia.
- Nie będę cię zanudzać szczegółowym planem patroli i ich rozkładem, chyba że chcesz je poznać. Skupię się na tym, żeby pokazać ci naszą rutynę. Po pierwsze - patrol graniczny to nie jakiś tam spacerek, podczas którego możesz zbierać kwiatki i rozpraszać się przelatującym motylkiem. Musisz skupić się na otoczeniu. Wyostrzy zmysły, nie tylko wzroku. Czasami niebezpieczeństwo możesz poczuć przez drżenie ziemi czy zapach. Twoją rolą jest zapewnienie bezpieczeństwa stadu i wszystko zaczyna się tutaj, na granicach. Sprawdzamy je codziennie, bo każdy dzień przynosi coś innego. Może podczas nocy zadomowiły się borsuki? Przyszedł lis zbawiony zapachem zwierzyny? Pojawili się dwunożni... Ludzie, ludzie i zdecydowali się tutaj przynieść swój sprzęt? Nie wiesz kogo się spodziewać. Musisz być czujny - wymruczała i zostawiła ich w chwili ciszy.
Miała nadzieję, że Świerszcz poświęci ciszę na uważnym przysłuchiwaniu się życiu lasu. No i miała oczywiście nadzieję, że Łatrzyk, jak poprosiła, zamaskowała swój zapach i podążała za nimi.
//twoja postać może odczuwać obecność innego kota w otoczeniu np. krótkotrwałe drżenie ziemi, choć Kos i Świerszcz stoją, szelest liści pomimo braku wiatru itp.