Samotny Strażnik

[Cyranka]

Ty tu żyjesz?? No jakimś cudem, ale żyję, cisnęło mi się na pysk, ale prędzej bym zaczęła stąd uciekać, niż odezwała się do drugiego kota w ten sposób, tym bardziej takiego, którego się bałam, który samą swoją postawą i pewnością siebie mnie onieśmielał do tego stopnia, że nie potrafiłam nic zrobić poza marnymi tłumaczeniami i prośbami, by stąd odszedł. Pewnie gdybym mieszkała tu sama, to nawet nie prosiłabym go o to, bo nie miałabym na tyle odwagi i szczerze, nawet by mi nie przeszkadzało, żeby ktoś się tutaj kręcił, ale Ślimak… nie wiedziałam, jak ona do tego podchodziła. Zresztą i tak już musiała dla mnie polować, a co dopiero jakby miała z kimś o zwierzynę konkurować.
– N-nie… Nie sama – odparłam, czując w środku palący mnie wstyd. Nawet on widział, dobierając taki ton, że jednego dnia bym sama nie przeżyła, więc dodatkowo przyznawanie tego było dla mnie na swój sposób… uwłaczające. Jakbym przyznawała się do oczywistości tylko dla jego satysfakcji. Czułam się tak źle i w środku błagałam, żeby Ślimak wróciła.