Ukryta Rzeka - Dół

[Mrówczy Szlak]

Wyciągnęła łapkę z wody ale już wiedziała, że z tej próby nic nie wyszło - nie poczuła kolizji z czymkolwiek, a uderzenie serca później zobaczyła kolorową rybę odpływającą w dal w zmętnionej wodzie. Szkoda że z rybami pościgi nie wchodziły w grę. Pozostało tylko mieć nadzieję, że akurat tej Polski Związek Wędkarski nie poszukuje listem gończym.
Strzepnęła wodę z łapki z westchnięciem i podnosiła już drugą, kiedy zauważyła, że druga kotka najwyraźniej zmierza w jej stronę. I musiała mieć więcej szczęścia, bo w pyszczku trzymała rybę. Szlak uniosła brwi, nie bardzo wiedząc jak zareagować.
- Bardzo ładna. Wiesz co to jest? - I żeby nie wypaść na gorszą, podniosła lewą łapkę i znowu zapatrzyła się w wodę.

[Dziki Czart]

Rybka zakołysała się w słońcu na boki, podążając za głową trzymającej ją kotki w przeczącym geście. Wąsy Ryjącej Łapy przyklapły nieco. Nie do końca była to reakcja, której się spodziewała, bo... właściwie to, nie przewidziawszy wcześniej i własnego podejścia, nie zdążyła spodziewać się żadnej. Trudno było jej w ogóle ocenić, czy odpowiedź taka była dobra, czy zła – jak tu zinterpretować te uniesione brwi, no i wróciła tak szybko do swojego polowania... Ale powiedziała, że była ładna, prawda? Rybka, ma się rozumieć. Zgadzała się, chociaż wyobrażała sobie, że istniały i ładniejsze; nieco przykro byłoby jej, gdyby się okazało, że to szczyt rybiego piękna, które było im dostępne. Może Mrówczy Szlak wyłowi jeszcze wspanialszą...
W każdym razie musiała z tego wyciągnąć jedno – powinna sama wracać do poławiania, zamiast rozpraszać się nie wiadomo czym. Z pewnym zmieszaniem wróciła chybcikiem z powrotem na swoje miejsce, czebaczka odłożyła starannie za siebie i ostrożnie włożyła palce przedniej łapy z powrotem do wody, tym razem używając tej lewej.

[Dzięciola Łapa]

Tym razem nic nie skubnęło warchlakowych paluszków, ale nie oznaczało to pecha. Gdyby kotka uniosła spojrzenie, dostrzegłaby, że w jej stronę coś się zbliża. Na powierzchni wody pływała ułożona na boku rybka. Płotka był sporych rozmiarów, a do tego raczej martwa. Nie było widać na niej żadnych śladów walki, a woda nie zabarwiła się pod nią na czerwono. Czyżby darmowa piszczka?

Warchlak: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 7 | Sz: 6 | Zm: 10 | HP: 70 | W: 47/50 |

Podobnie sprawa miała się u Mrówczego Szlaku. Obserwująca wodę mogła dostrzec podpływającą do niej leniwie na boku rybkę, okonia. Podobnie jak płotka koleżanki, był martwy. Czyżby gwiezdni dali jej szansę poprawy, zsyłając darmową zwierzynę? Pytanie, czy skorzysta?

Szlak: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 9 | Zm: 9 | HP: 75 | W: 43/45 |

[Dziki Czart]

Uważnie wbijała wzrok w cieniste odmęty, ale kiedy jakiś ruch rzucił jej się w oczy, rybka nie znajdowała się pod powierzchnią wody, a dryfowała na niej. Ryjąca Łapa przyglądała się temu zjawisku przez chwilę, nie do końca wiedząc, z czym ma do czynienia. Nie znała się na rybach najlepiej, ale ta nie wyglądała, jakby miała się dobrze – właściwie w ogóle. Przypomniała sobie wreszcie doniesienia, które ostatnio słychać było zewsząd, o dużych ilościach martwej, ale zdatnej do jedzenia zwierzyny znajdowanej na terenach klanu; część piszczek na stosie miała pochodzić z takich właśnie znalezisk. Nie przypuszczała dotąd tylko, że mogło to dotyczyć także ryb – ale skoro umierały i króliki, i ptaki, nie było chyba czemu się dziwić, prawda?
Wciąż trochę niepewnie, ale z pośpiechem, żeby ta chwila zawahania nie zabrała jej piszczki sprzed nosa, przygarnęła nieboszczkę łapą i wyciągnęła w zębach na brzeg, żeby odłożyć ją tuż obok złapanego wcześniej czebaczka. Po czym przesunęła ją, tak troszkę. Żeby się nie dotykały.
Martwą piszczką nie było co się chwalić, ale a nuż była to wartościowa informacja?
– Znalazłam zdechłą – zwróciła się do Mrówczego Szlaku półgłosem, tak, żeby nie spłoszyć kolejnych ryb, i podeszła z powrotem do tafli, by na nowo przysiąść tam i zanurzyć palce w wodzie.

[Mrówczy Szlak]

O nie, chyba właśnie powiedziała coś nie tak. I nawet nie miała żadnego pomysłu jak teraz ratować sytuację. Powiedzieć więcej? Co powiedzieć? Może lepiej już nic nie mówić?

Tymczasem woda przyniosła jej martwą rybę. Uniosła brwi jeszcze wyżej niz przed chwilą, ale wsadziła obie łapki do wody i spróbowała ją wyciągnąć na brzeg.
- Też mam martwą. Dziwne, nie wiem czy powinnyśmy je jeść. - Odpowiedziała półgłosem. Lepsza taka niż żadna, ale co jeśli się czymś struła? Hmm. Poprzednia wyglądała na zdrową.
Uniosła prawą łapkę i wbiła wzrok w wodę. Teraz spróbuje coś wyłowić, żeby wyrównać punktację, a potem zapyta co takiego Ryjąca robi umaczając łapę. To był dobry plan.

[Dzięciola Łapa]

Niespodzianka musiała być jednorazowa, bo niedługo po zanurzeniu łapy, kotka mogła wyczuć jakiś ruch blisko niej. Gdyby wykazała się cierpliwością, za jej paluszki chwyciłby karaś, nieświadomy tego, że to nie on trafił na obiad, tylko że mógł stać się obiadem.

+5exp

Warchlak: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 7 | Sz: 6 | Zm: 10 | HP: 70 | W: 47/50 |

Mrówczy Szlak dostała szansę na poprawę swojej ostatniej nieudanej próby. W jej stronę podpłynęła właśnie niewielka, szaroniebieska rybka. Ukleja kręciła kółeczka tuż przy brzegu, jakby zamierzała tam znaleźć jakiś smakowity kąsek.

+5exp

Szlak: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 9 | Zm: 9 | HP: 75 | W: 43/45 |

[Dziki Czart]

Przesunęła spojrzenie na rybę, którą właśnie wyciągnęła Mrówczy Szlak. Ach. Czyli miały matching były w tym razem. Pokiwała głową, utwierdzając się jednocześnie w przekonaniu, że dobrze zrobiła, oddzielając od siebie ryby na brzegu. Nigdy nie wiadomo.
Wzorem koleżanki wróciła do pracy i już niedługo coś mignęło jej w wodnej toni; wstrzymała oddech, starając się wypatrzeć zwierzynę wśród fal. Chwila oczekiwania i czyjś pyszczek znów otarł się o jej łapę. Ryba była inna, niż wcześniej. Duża! I jakaś taka... płaska? A może po prostu szersza... w pionie? Dopóki pozostawała w wodzie, ciężko było dokładnie stwierdzić, ale Ryjąca Łapa wiedziała już, że musi ją mieć. Powoli, ostrożnie uniosła drugą łapę, po czym szybkim ruchem sięgnęła do wody, starając się zahaczyć o łuski wyciągniętymi pazurami.

[Mrówczy Szlak]

Promienie słońca odbiły się od szarego ciałka, co od razu przykuło jej wzrok. Kolejna ryba, tym razem żywa, kręciła się w wodzie przed nią. Teraz tylko pozostało jej dobrze wycelować. Napięła mięśnie i uderzyła prawą łapą w wodę, z zamiarem zahaczenia pazurami o ciałko ryby i wyciągnięcia jej na brzeg.

[Dzięciola Łapa]

Ryjąca Łapa poważnie powinna zastanowić się czy nie miała w swoim rodowodzie rzecznej krwi, bo była to kolejna już rybka nadziana na jej pazury. Ta zrobiła nieco więcej rabanu, wyrywając się dzielnie i nieomal wciągając kotkę do wody, ale i tak skończyła jako zdobycz.

+10exp

Warchlak: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 7 | Sz: 6 | Zm: 10 | HP: 70 | W: 47-3=44/50 |

Czy dobrze wycelowała? Znakomicie wręcz! Rybka nie miała nawet chwili na ucieczkę, gdy uderzyła w nią silna łapa. Wyleciała na brzeg, skacząc tam przez chwilę i nie wiedząc co tak w ogóle zaszło. Brawo Mrówczy Szlaku!

+5exp

Szlak: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 9 | Zm: 9 | HP: 75 | W: 43-3=40/45 |

[Mrówczy Szlak]

Ha! Z satysfakcją obserwowała jak jej zdobycz ląduje na ziemi. Strzepnęła resztę wody ze swojej prawej łapy, a potem przesunęła jeszcze żywą rybę trochę dalej od poprzedniej zdobyczy, tak jak zrobiła to wcześniej druga kotka. Może obie były jadalne, może nie, ale nad tym będą myśleć później.
- Co to za metoda z moczeniem łapy? - Zaczepiła, wreszcie wokalizując pytanie które chodziło jej po głowie. Czy Ryjąca w ten sposób wabiła ryby?

[Dziki Czart]

Pazury zahaczyły o cel. Ryba natychmiast szarpnęła się – i Ryjąca Łapa nagle znalazła się w wodzie po łokcie. Zachłysnęła się, tylko łutem szczęścia nie wodą, a powietrzem. Musiała mocno naprężyć mięśnie grzbietu, żeby sama nie skąpać się w rzece, ale ostatecznie w deszczu kropelek karaś wylądował na brzegu.
Odsapnęła, zaskoczona tym wysiłkiem, ale i uradowana, patrząc na złoty krążek, który znalazł się u jej łap. Wtedy dotarło do niej pytanie.
– Hm? A. – Trybiki w jej głowie potrzebowały chwili, żeby przełączyć się z trybu miotania się w rzecznej toni do rzeczywistości siedzenia na brzegu z Mrówczym Szlakiem. – To żeby wabić ryby. Że biorą twoją łapę za jedzenie, czy coś takiego? Nie wiem, ale działa.
Najwyraźniej działało i bez tego, sądząc po smukłej, srebrnej rybce, która leżała przed drugą szylkretką. Ale widziała i czuła przecież wyraźnie, że ryby rzeczywiście celują w jej palce, więc ta technika nie mogła być całkiem pozbawiona podstaw. Można się było nią podzielić z Mrówczym Szlakiem.
– A ty jak łowisz? – odważyła się, strząsając z łapy wodę.

[Mrówczy Szlak]

Spojrzała na świeżo wyciągniętą rybę i aż rozdziawiła nieco pyszczek. A potem spojrzała na swoją. I jeszcze raz na rybę Ryjącej. Ona serio była w tym lepsza.
- Naprawdę się nabierają na coś takiego? Myślałam że są mądrzejsze. - Przeniosła wzrok na swoją własną, małą rybkę, jakby miała zamiar ocenić jej intelekt samym spojrzeniem. - Ja po prostu czekam aż podpłyną i potem próbuję je zahaczyć pzaurami. Trochę jakbyś polowała na lądzie... Może powinnam spróbować z wabieniem ich? To wszystko jedno którą łapę zamoczysz, co nie?
Podeszła trochę bliżej drugiej kotki i usiadła na brzegu, z zamiarem obserwowania następnej próby polowania. Ma tak po prostu wsadzić łapę do wody? I już? To brzmiało zbyt prosto.

[Dziki Czart]

– Kuhuhu. No... – Podążyła za jej spojrzeniem do małej, srebrnej rybki. Ryjącej Łapie wcale nie wydawała się ona niedostateczna czy mało imponująca, wręcz przeciwnie – korciło ją, żeby podejść i obejrzeć. Musiała się jednak skupić na czymś innym. – Wszystko jedno, raczej tak? Tak myślę? Którą ci wygodniej. A, możesz też zamoczyć końcówkę ogona, ale ja tego nie robię, bo... no. – Bezwiednie zamerdała kitką. – Nie mam.
Nadchodził ważny moment. Co jeśli Mrówczy Szlak rzeczywiście zdecyduje się wykorzystać tę metodę, a tu akurat ryby wsiąkną gdzieś i przestaną brać? Może pomyśli, że Ryjąca Łapa zwodzi ją, albo... kto tam wie, co jeszcze może sobie pomyśleć, ale w każdym razie coś niepochlebnego dla niej. Niedobrze byłoby szczególnie, gdyby koleżance nie szło wcale, a jej z jakiegoś powodu tak – wtedy wyglądałoby to, jakby Mrówczy Szlak robiła coś nie tak, co przecież nie mogło być prawdą, albo jakby Ryjąca Łapa zwodziła ją i to perfidnie, zachowując dla siebie jakieś kluczowe szczegóły po to, żeby udowodnić swoją wydumaną wyższość, co byłoby nieporozumieniem tym bardziej dramatycznym, że ona tak właściwie nie wiedziała nawet dobrze, co robi, był to jej pierwszy dzień na rybach i w ogóle nie stała nigdy w życiu obok uprawnień do udzielania porady wędkarskiej.
Oczywiście to nie tak, żeby była zdolna do prześledzenia wszystkich tych możliwości w przeciągu dwóch czy trzech uderzeń serca. Niemniej to, do czego doszła, wystarczyło, aby przeczuła z niepokojem jakąś komplikację – a potem Mrówczy Szlak podeszła bliżej i wszystkie pączkujące plany, by tym razem zastosować w polowaniu jej metodę – byłoby równo, sprawiedliwie, bezpieczniej – spaliły na panewce.
A przynajmniej zorientowała się o tym po chwili, bo z początku wpatrzyła się po prostu w kotkę, nie rozumiejąc do końca, czemu zawdzięcza wizytę na swoim spłachetku brzegu.
– A, no, tak, na przykład. – Odwróciła się pośpiesznie z powrotem do wody i ostrożnie włożyła do niej czubek jednej z łap. Teraz to lepiej by było, gdyby ryba jednak przypłynęła... Szczęśliwe wyniki zmieniające się z minuty na minutę, Gwiezdni, czemu to wszystko takie pokomplikowane! Stresują ją te rzeczy na każdym kroku.

[Mrówczy Szlak]

Czyli to jednak było wszystko? Spodziewała się czegoś bardziej wyszukanego ze strony ryb, niż tylko podpływania żeby obejrzeć bezpańskie części ciała- aaale może to i lepiej. Właściwie zdecydowanie to lepiej dla nich. Dla dwóch kotek na brzegu, znaczy się, bo ryby mają teraz większe szanse skończyć jako obiad.
- Nie masz bo nie masz czy nie masz bo miałaś jakiś wypadek? - Wypaliła, obserwując miejsce w którym powinien być ogon koleżanki. Totalnie bez taktu, mając na swoje usprawiedliwienie tylko to, że zastanawiało ją to od dawna, a nie miała okazji zapytać, pomiędzy jednym i drugim kryzysem emocjonalnym. - Znaczy, jeśli chcesz o tym mówić... - Położyła uszy lekko do tyłu, zażenowana własną bezpośredniością.
Skupiła się za to na pokazie wędkarstwa, ale wyglądało to tak, jakby faktycznie wystarczyło włożyć coś do wody żeby ryby podpłynęły, zaciekawione intruzem. W ślad za drugą szylkretką podniosła prawą łapkę (którą ona ostatnio łowiła, lewą? zdążyła już zgubić rachubę) i zanurzyła ją delikatnie w wodzie, upewniając się, czy na pewno nie rzuca na nią cienia.
- Ciekawe czy jak zanurzę pysk to też podpłyną. - Szepnęła konspiracyjnie, trzymając wzrok utkwiony w okolicach swojej prawej łapy.

[Dzięciola Łapa]

Był to kolejny raz, gdy nic nie chwyciło za paluszki kotki, a dopłynęło do niej brzuchem do góry. Tym razem była to zielona rybka w ciemne kropki, jazgarz. On, podobnie do swojego poprzednika, nie wyglądał na zepsutego. Czy terminatorka pokusi się na łatwą piszczkę również i teraz?

Warchlak: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 7 | Sz: 6 | Zm: 10 | HP: 70 | W: 44/50 |

Metoda koleżanki musiała być całkiem niezła, bo do paluszków klanowej matki dobrało się jakieś stworzenie. Była to średniej wielkości rybka o szarawej barwie. Najprawdziwszy Karaś postanowił na niej ucztować.

Szlak: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 9 | Zm: 9 | HP: 75 | W: 40/45 |