Spiżarnia

[Omen]

Omen również się całkiem cieszył na nową znajomość. Do Nowego Świtu nie dochodziło bardzo dużo kotów. A znajomości z kotami spoza Nowego Świtu to jednak nie to samo. Nie było tej więzi grupy. Nie miało się okazji tak często widywać tych kotów. A albinos i tak miał problem z utrzymywaniem relacji w swojej własnej grupie, a co dopiero poza nią.

Zapowiadała się bardzo miła rozmowa. Przyjemne poznanie, danie podarunku na przywitanie. Omen był ciekaw jak bardzo Raniuszek ucieszy się z prezentu. A potem położył po sobie prawe ucho, słysząc reakcję kocura. Na pysku Omena przez moment malował się zazwyczaj niespotykany u niego wyraz zaskoczenia, pewnego szoku. Nie takiej reakcji się spodziewał, co od razu było widać. Nie rozumiał.

Co to jest? Przecież odpowiedź była oczywista. Raniuszek nie wiedział? Niemożliwe - Czaszka. Ptaka - ale i tak wytłumaczył, delikatnie gładząc łapą prezent - Dlaczego. Krzyknąłeś. Nie rozumiem. Nie lubisz. Czaszek? - przekrzywił łeb. Był trochę zmieszany. Zdezorientowany, co nadal było po nim widać. Nikt mu jeszcze wprost nie powiedział, że nie lubi czaszek. A tu nagle ktoś krzyczy na widok tak wspaniałomyślnego prezentu. Myślał, że Raniuszek się ucieszy. Doceni starannie wyczyszczoną, zadbaną ptasią czaszkę. Bo Omen najbardziej uwielbiał właśnie ptasie czaszki. I myślał, że inni podzielają jego zdanie. A tu się chyba okazuje, że najwidoczniej niektórzy, to w ogóle czaszek nie lubią. Okropny szok i niedowierzanie.

[Raniuszek!]

Omen wyglądał na zaskoczonego. Raniuszek, również, wyglądał na zaskoczonego. Zrozumiał w tamtej chwili, że podarowanie mu ptasiej czaszki miało być prawdziwie miłym gestem ze strony białofutrego kota... i nieważne, jak to wszystko przeraziło byłego rzeczniaka, nieważne, jak go zbiło z tropu, to ten momentalnie poczuł wyrzuty sumienia. Czy to faktycznie było tradycją o której nie zdążył się niczego dowiedzieć? Dawanie sobie nawzajem kości upolowanych zwierząt? Czy może to sam Omen miał takie... nietypowe upodobania? W każdym razie - reakcja Raniuszka najwyraźniej doprowadziła go do zupełnie szczerego zmieszania. Srebrzysty położył po sobie uszy i pochylił się lekko do przodu, zerkając niepewnie na czaszkę, a potem z powrotem na albinosa.
- Ja uhmm- ja, um... - wydukał z siebie te mądre, pocieszające słowa, a potem milczał jeszcze chwilę, zastanawiając się co powiedzieć żeby nie zepsuć tej sytuacji już kompletnie. - Zaskoczyłeś mnie, po prostu... To wcale nie tak, że nie doceniam prezentu! Ta czaszka jest, um... jest bardzo zadbana i... uhhh koścista. - wybałuszył oczy. - Wiesz, kochany, ja nie jestem przyzwyczajony do tak miłych gestów... W Klanie Rzeki miałem jednego kota, z którym regularnie wymieniałem się piórkami i kamykami, ale... to nie to samo, zdecydowanie. Powiedz mi, bo pytam... z ciekawości... dlaczego akurat czaszka ptaka? - przechylił lekko łebek w bok, szczerze ciekawy, ale starał się tym odrobinę zmienić temat i sprawić, że Omen przestanie myśleć o jego zaskakującej, wybuchowej reakcji. Sam czuł, jak skóra pod futrem płonie mu ze wstydu.

[Pęd]

Ojciec i syn wyszli z kociarni na drobny spacer. Na pysku starszego z nich malował się łagodny uśmiech. Był zadowolony, głównie dlatego, że był dumny ze swojego dobrego kontaktu z potomstwem. Z każdym dniem z coraz większą pewnością nazywał samego siebie dobrym ojcem.
- Ścieżki nazywają się: Wilka, Salamandry i Trzmielojada. W skrócie, pierwsza odpowiada za opiekę i wdrażanie nowych członków, druga za zbieranie medykamentów i leczenie kotów, trzecia za obronę, znakowanie granic i sprowadzanie nowych członków. - powiedział w skrócie, przerywając tylko po to, by krótko przywitać z przechodzącym obok Cyrylem. - O której chcesz usłyszeć najpierw? - zapytał podstępnie Pęd, mając nadzieję że Poeta wybierze w pierwszej kolejności tę ścieżkę, która najbardziej go interesuje

[Poeta]

Młody Poeta z radością dreptał za tatą, zadowolony, że temu powrócił uśmiech na pyszczek. Oboje tęsknili za tatą Raniuszkiem, jednak nie mogli pozowolić, żeby ten ból ich przygniótł. Musieli... Żyć dalej, prawda? Niedługo odbędzie się ceremonia mianowania Poety i naprawdę będzie źle, jeśli do tego czasu dalej będą w smutku.
Słuchając o ścieżkach, Poeta popadł w taką zadumę, że z pewnością omal nie przewrócił się parę razy. Cóż mógł rzec? Z pewnością myśl o byciu w terenie, walczeniu z dużymi przeciwnikami i obronie stada była chwalebna, ale i brutalna! Nie czuł się dobrze z taką myślą... Co pozostawało? Opieka nad stadem i leczenie go. Obie propozycje były ciekawe, jednak czy nadawał się do nich?
- Czy mógłby usłyszeć zarówno o opiece i leczeniu? Mało mam zainteresowania w walczeniu... - wyjaśnił się pośpiesznie.