Klan Cienia

[Świetlistooki]

GASNĄCY DECH Wojownik

Płeć: Kotka Partner: Wielka Stopa ✝ Wygląd: Raczej nie rzuca się w oczy — w żadnym aspekcie swojego wyglądu. Stosunkowo niewielkich rozmiarów, ale znowu nie jakaś przesadnie mała, bura kocica o krótkim futrze poznaczonym klasycznym pręgowaniem. Szczupła i drobna, choć całkiem zacnie umięśniona. Przednie łapy, pierś, połowa brzucha i gardło są białe: biała jest też broda i drobna plamka pod prawym okiem. Oczy ma bladozielone, nos czarny, a wibrysy białe. Trwałe urazy: — Charakter: Gasnący Dech wydaje się żyć we własnym świecie. Cicha, zamknięta w sobie, małomówna i wiecznie zamyślona. Właściwie niemal nikt nie wie, czego chce, czego oczekuje, na czym jej zależy lub o czym marzy. Na dobrą sprawę nie wie tego też sama Gasnący Dech, która spędzany samotnie czas poświęca zwykle na rozmyślania nad swoimi emocjami i doznaniami. W skrócie: cicha, nierzucająca się w oczy indywidualistka chadzająca własnymi ścieżkami ze skłonnością do rozważań. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana.

ZGNIŁE JABŁKO Opiekun

Płeć: Kotka Partner: Pchli Grzbiet ✝, — Wygląd: Zgniłe Jabłko urodziła się jako najmniejsza w miocie, ale ostatecznie wyrosła na przeciętnego wzrostu kocicę. Jest dobrze zbudowana, widać, że wkładała wysiłek w trening. Jej futerko jest krótkie i zadbane, w klasycznych kolorach Klanu Cienia: rudości, czerni i bieli. Zdecydowanie więcej na niej jednak czerni, która dominuje lewą połowę pyszczka, lewą przednią łapę i większość tułowia. Rudość pojawia się na prawej części pyszczka, prawej przedniej łapie i wywalcza dla siebie trochę miejsca na tułowiu, zdobiona przez ciemniejsze cętki. Biel tworzy krawat pod szyją, ciągnąc się aż na brzuch, gdzie rozlewa się na tylne łapy. Białe ma też palce u przednich łap. Białe wąsy zwisają ku dołowi pod blado zielonymi oczami. Trwałe urazy: — Charakter: Zgniłe Jabłko jest milsza niż by jej imię wskazywało. Często wydaje się odległa lub jakby coś skwasiło jej nastrój, ale nie robi tego specjalnie. Jak to mówi, jej pysk po prostu tak wygląda. Nie pali się do zawiązywania głębokich relacji z innymi, ale nie przeszkadza jej ewentualne towarzystwo. Lubi robić rzeczy po swojemu, nie przeszkadzając innym, ani bez innych przeszkadzających jej. Niedługo po rozpoczęciu treningu na wojownika doznała urazu w kolano, które nie chciało się dobrze goić. To skłoniło ją do zastanowienia się, czy bycie wojownikiem to na pewno to, czego chce w życiu. I choć ostatecznie uraz zaleczył się dobrze, Zgniłe Jabłko zdecydowała, że na razie spróbuje swoich sił jako matka. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana.

CHRABĄSZCZOWY PANCERZYK Wojownik

Płeć: Kotka Partner: — Wygląd: Kotka jest raczej średniawej wielkości i trudno o niej powiedzieć, że jest jakkolwiek imponująca fizycznie. Brak jej większych mięśni, futro też ma krótkie; można powiedzieć, że w tło wtapia się doskonale samym wyglądem, bo jest po prostu przeciętna. Barwy ma pstrokate - na szaro-niebieskim, dymnym, pręgowanym klasycznie futrze porozwalane są kremowe ciapki, zupełnie losowo i chaotyczne; jedynie na pysku skupia się ich trochę więcej, a raczej na jego prawej stronie. Oczy ma lekko skośne i odcienia jasnej oliwki. Trwałe urazy: — Charakter: Chrabąszcz jest nieco dziwna - a przynajmniej tak odebrać może ją większość kotów. Wygląda dość normalnie, aczkolwiek nie ma też zbyt wielu znajomych, a swój czas wolny spędza na szukaniu robaków czy kamieni. Czasem przynosi kryptyczne przedmioty innym jako dar; niekiedy wojownik obudzi się z martwym chrząszczem na nosie, bądź zgniłą myszą na głowie. Ale nie zdarzają się tylko negatywne dary - o wiele rzadziej, ale jednak czasami kot obudzi się z kwiatami czy świeżą, smaczną zwierzyną przy sobie. Terminatorka wydaje się mieć swój własny kompas moralny, na którego podstawie sądzi innych członków klanu podczas obserwacji… a potem wymierza swoją sprawiedliwość. Zrobisz coś złego na jej oczach? Zgniła mysz pod nos, śnieg na głowę, piach na oczach. Zrobisz coś dobrego na jej oczach? Kwiatuszek i śniadanie w legowisku. Gdy ktoś próbuje z nią rozmawiać, ta nie mówi dużo. Zdaje się, że koteczka nie lubi komunikacji werbalnej i znacznie woli gesty, jednakże umie słuchać. Tak czy siak jednak nie znosi dobrze interakcji, często źle coś rozumie, a wtedy bardzo łatwo o wybuch emocji koteczki. Mioty: — Historia: nieznana.

CICHY DESZCZ Wojownik

Płeć: Kotka Partner: — Wygląd: Cichy Deszcz wygląda prawie jak zwykła bura przedstawicielka Klanu Cienia. Prawie. Bo jednak tam gdzie wydawałoby się, że jej futro jest bure to coś nie do końca pasuje, podszerstek jest jakby… Bardziej złoty. Bardziej wyrazisty. A może po prostu jest ruda z czarnym nalotem? Czasem doprawdy ciężko to stwierdzić ale wszystko sprowadza się do tego że jej długie, ułożone futro jest czarne złote dziko pręgowane. Pojawia się na niej też biel, w większości rozlewając się na piersi i częściowo na pyszczku, zahaczając też o przednie łapy, tworząc na nich niskie skarpetki. Oczy ma duże i wyraziste, o brązowej barwie, którymi posługuje się do wyrażenia każdej możliwej emocji tak wyraźnie jak to tylko możliwe. Wielkości jest przeciętnej, co często myli jej przeciwników, którzy nie zdają sobie sprawy z jak sprawną i umięśnioną kotką mają do czynienia. Trwałe urazy: — Charakter: Cichy Deszcz została nazwana Ciszą za dziecka bo myślano, że jest małomówna. Z wiekiem się jednak okazało, że to nie tyle niechęć do mówienia co niezdolność. Kotka urodziła się niema jednak nigdy jej to nie przeszkadzało w byciu wyrazistą i dopinaniu swego. Zawsze była bardzo ambitna i szybko uzyskała rangę wojowniczki. Nie daje sobie w kasze dmuchać ani w żaden sposób sobą pomiatać, jeśli ktoś czegoś od niej chce to musi ładnie poprosić lub spotkać się z jej pięścią. W drugą zaś stronę kotka szybko się frustruje jeśli ktoś nie rozumie o co jej chodzi, co często doprowadza do rozwiązywania przez nią sporów w sposób siłowy. Życie z Cichym Deszczem nie jest łatwe, ale jest nieskończenie oddana Klanowi Cienia i jest pierwszą do wykonywania patroli czy podejmowania się trudnych zadań. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana.

DZICZY DÓŁ Wojownik

Płeć: Kocur Partner: — Wygląd: Dziczy Dół to postawny, rudy kocur który nie wyróżnia się niczym specjalnym. Jego futro jest krótkie i cętkowane, nie posiada żadnej bieli, jego ogon jest normalnej długości, jego uszy nie są wywinięte. Po prostu kolejny członek Klanu Cienia. Jedyne co sprawia, że jego wygląd nie zlewa się z tłem jest potężna blizna przechodząca przez jego prawe oko i sprawiająca, że gorzej na nie widzi. Zyskał ją bardzo dawno temu i nosi ją z dumą, jako symbol miłości między nim a Cichym Deszczem. Blizna jest tak rozległa, że zahacza o jego usta, co nadaje specyficznego krzywego wyrazu jego częstym uśmiechom. Jak się przyjrzeć, to jego oczy są żółte a nos różowy, ale chyba nigdy nikogo to do końca nie obchodziło. Trwałe urazy: blizna przechodząca przez prawe oko, gorszy wzrok; płytkie ślady po pazurach na lewym policzku z łapy Cichego Deszczu Charakter: Dziczy Dół jest głośny, wyrazisty i wszędzie go pełno. Na każdą rzecz ma swoją opinię którą gotowy jest wyrazić wszędzie i zawsze, często tak głośno by słyszeli ją nie tylko jego rozmówcy, ale też wszyscy w okolicy. Ogólnie jest kocurem wesołym, dość przyjaznym, ale nie należy wchodzić z nim w spór jeśli nie jest się gotowym bronić swojego zdania pięściami. Dzik może i jest zazwyczaj dość miły ale jest też porywisty, gotów wdać się w burdę za najmniejsze przewinienie. Całe szczęście ma podejście do tego typu tylko ja mogę bić swoich, wszyscy inni mają spadać bo będę bronił Klanu Cienia mocniej niż własnego życia. Mioty: pierwszy, drugi Historia: nieznana.

ARONIOWY KRZEW Wojownik

Płeć: kocur Partner: Drobna Grusza Wygląd: Średniej wielkości, aczkolwiek dobrze zbudowany kocur, o szerokich barkach, kwadratowej sylwetce i kilku bliznach pokrywających jego ciało, wskazujące na jego doświadczenie, pomimo dość młodego wieku. Jest proporcjonalny, może trochę sztywny z samego wyglądu, ale raczej nie przyciąga oka. Aronia w większej części jest po prostu zwyczajnie bury, nic szczególnego, pokrywają go ciemne, tygrysie pręgi, a koloru dodaje biel występująca na jego brzuchu, wszystkich czterech łapach, gardle i pysku. Jego ślepia lawirują w kolorze pomiędzy brązem, a żółcią. Trwałe urazy: — Charakter: Kot do zadań specjalnych, nie bojący się stawić czoła niebezpieczeństwu, przekonany o swojej sile, może nawet trochę za bardzo przeceniający swoje umiejętności. Jest pełen dumy, chełpi się każdym pokonanym drapieżnikiem (choć w większości to tylko kuny lub łasice) jednak nie można odmówić mu obowiązkowości i lojalności. Zgłasza się do większości patroli jeszcze zanim zostanie do nich przydzielony, a z polowań nie wraca, póki nie upoluje zadowalającej ilości piszczków, nawet, jeśli miałby spędzić na tym cały dzień. Ciężko złapać z nim wspólny język, bo większości wytyka nieprawidłowości i lenistwo, jednak jeśli dostrzeże w kimś potencjał, okazuje się, że jest całkiem w porządku osobą, z którą można czasem nawet pożartować, o ile nie przeszkadza to w obowiązkach, oczywiście. Mioty: pierwszy Historia: nieznana

DROBNA GRUSZA Wojownik

Płeć: Kotka Partner: Aroniowy Krzew Wygląd: Pręgowana kocica, wbrew swojemu imieniu, jest raczej średniej postury. Urodziła się jako najmniejsza z miotu, jednak wiek zweryfikował jej wielkość, i rozwinęła się na dobrą wojowniczkę, lubiącą ćwiczenia, przez co na jej smukłym ciele wyraźnie odznaczają się zarysowane mięśnie. Jej futro jest dość jasne, na tułowiu pokryte prawie niewidocznymi klasycznymi pręgami, za to na pysku, łapach i ogonie widać, że w gruncie rzeczy kocica jest niebieskim srebrnym pointem, a do tego szylkretem, nawet jeśli jej jedyna kremowa plama znajduje się na czubku ogona. Na świat patrzy często przymrużonymi, niebieskimi oczami, oceniając wszystkich wokół, a szczególnie tych, którzy w jej mniemaniu nic dla Klanu Cienia nie robią. Jest lojalna Klanowi i zdeterminowana, wymagająca tak dużo od siebie jak i od innych. Trwałe urazy: — Charakter: Drobna Grusza jest kotem z natury nocnym. Jest dużo aktywniejsza gdy zapada mrok, udając się właśnie wtedy na patrole i polowania. Cicha i zamknięta w sobie spędza godziny na treningach, udoskonalając swoje ciało i umiejętności. Uważa siebie za nocnego obrońcę Klanu Cienia, kota zawsze gotowego ostrzec o nadchodzącym niebezpieczeństwie gdy inni słodko śpią. Nie jest w stanie znieść lenistwa, więc jeśli ktoś nie jest w stanie znaleźć sobie roboty to ona na pewno mu ją znajdzie. Mioty: pierwszy Historia: nieznana

WILGOTNA ŁĄKA Wojownik

Płeć: Kotka Partner: Lelkowy Krzyk Wygląd: Łąka jest kotem tak przeciętnym pod względem wyglądu jak to tylko możliwe. Jest średniej wielkości, ma krótkie futerko, nie ma żadnych białych znaczeń. Ale mimo to na tle w większości burych kotów Klanu Cienia jej rude futerko wyróżnia się w jakimś stopniu. Jest gładkie, zawsze ułożone, zadbane w takim stopniu by nie przeszkadzać podczas pracy. Praktycznie nie widać na nim pręgowania, jedynie delikatny gradient od ciemniejszego koloru na grzbiecie do jaśniejszego na podbrzuszu. Delikatne pręgi pojawiają się dopiero na łapach i pyszczku kocicy. Ma czujne oczy, często rozbiegane w każdym kierunku, obserwując dokładnie otoczenie. Ich kolor jest zielony, odcinając się od wielu odcieni rudości jakie Łąka posiada. Trwałe urazy: — Charakter: Gdy Łąka była dzieckiem marzyła o zostaniu medykiem. Miała olbrzymie ambicje i była przekonana, że to ścieżka dla niej. Gdy jednak nie została przyjęta na stanowisko terminatora medyka, a za to zaczęła trening na wojownika odkryła, że tak naprawdę niczego jej nie brakuje. Jej ambicja, jej siła i jej zdolności są doskonale użytkowane podczas codziennych obowiązków. Jest stonowana w relacjach z innymi kotami, nie stroni jednak od towarzystwa, a konwersacje potrafi pociągnąć bez problemu. Czasem ciężko stwierdzić co siedzi jej w głowie, jednak wiadomo, że w razie potrzeby można na niej polegać. Mioty: pierwszy Historia: Nieznana.

LELKOWY KRZYK Opiekun

Płeć: Kocur Partner: Wilgotna Łąka Wygląd: Lelek wygląda jak klasyczny przedstawiciel Klanu Cienia. Jego długie futro jest bure i rozwiane, często w nieładzie. Pojawia się na nim pręgowanie, jednak ciężko dokładnie określić jakie. Gdy jednak przy rzadkiej okazji Lelek doprowadzi futro do porządku okazuje się, że znajdują się na nim drobne cętki rozsiane po całym ciele. Kocur posiada też drobny biały krawacik, tuż pod mordką, który jednak równie często znika w rozwianym włosiu co jego pręgi. Najbardziej charakterystyczne w kocurze jednak jest sposób w jaki się porusza. Wyraźnie utyka na tylną lewą łapę, która nigdy nie zagoiła się do końca po złamaniu. Trwałe urazy: utyka na tylną lewą łapę wskutek złamania Charakter: Lelek to łagodny kot, często ukrywający się w cieniu i ciężki do dostrzeżenia. Zupełnie jak swój ptasi imiennik wtapia się w otoczenie i obserwuje. Nikt nigdy nie słyszał jak Lelek krzyczy, ale jego głos potrafi być przenikliwy i straszyć koty które nie wiedziały, że kocur znajduje się w pobliżu. Zamieszkuje w kociarni gdzie zajmuje się swoimi obowiązkami w spokoju, w takim stopniu na jaki jego słabe zdrowie pozwala. Często musi się położyć by dać odpocząć zmęczonemu ciału, a wtedy zamiast ganiać za kociętami gromadzi je wokół siebie i opowiada im bajki o całym wielkim świecie pełnym tajemnic i niesamowitości. Mioty: pierwszy Historia: Nieznana.

SOWIA NOC Opiekun

Płeć: Kotka Partner: — Wygląd: Sowa patrzy na świat olbrzymimi, dwukolorowymi oczami. Prawe, złociste oko wypełnione jest całym ciepłem tego świata. Lewe, zimne, zawiera w sobie spokój mroźnego poranka. Na delikatnym, białym pyszczku kocicy często rysuje się melancholia, gdy ta znowu zapada w swój wewnętrzny świat, rozmyślając o błękitnych migdałach. Zbudowana jest dość mocno, co wyraźnie zaznacza się w jej masywnych łapach pewnie prowadzących ją przez świat. W Klanie Cienia trudno jej utrzymać w porządku jej idealnie białe długie futro, ale stara się co może, by zawsze wyglądało jak świeży śnieg. Wyróżniają ją uszy, zakręcone do tyłu, sprawiając, że faktycznie nieco przypomina sowę. Trwałe urazy: — Charakter: Sowia Noc jest kotką dość przyjazną, ale też i kochliwą. Co chwilę wzdycha do nowej osoby, czy to kotki czy kocura, czasem po tylko jednym spotkaniu. Snuje marzenia na temat wspólnego życia, wiedząc, że nigdy się go nie doczeka. Nie przeszkadza jej to jednak, bo te pomysły to tylko odskocznia od codzienności, która raczej ją nuży. Nie przepada za wysiłkiem fizycznym, ale też nie próbuje unikać swoich obowiązków. Zaangażowana w rolę matki, ale zwyczajnie chciałaby czegoś innego w życiu, gdyby tylko wiedziała co to może być. Mioty: — Historia: Nieznana.

RYDZOWY KRĄG Wojownik

Płeć: Kocur Partner: — Wygląd: Rydz to zwinny i atletyczny kocur, dość wysoki, na tyle, że nie musi jakoś szczególnie zadzierać nosa, aby spojrzeć swemu rozmówcy prosto w oczy. Pomimo młodego wieku, w trakcie swojego treningu udało mu się zbudować dobrą masę mięśniową i nie będzie kłamstwem uznanie go za dość urodziwego. Pokryty jest krótkim, gęstym, ogniście rudym futrem, na którym widać wyraźnie zaznaczone cętki, na łapach, ogonie i głowie zlewające się w pręgi. Ślepia w kolorze miodowym, często iskrzą radośnie, a sam kocur porusza się sprężyście i żwawo, mając iście ogromne pokłady energii, która tryska z niego i widać, że młody kocur jest po prostu pełen wigoru. Trwałe urazy: — Charakter: Rydzowy Krąg to przede wszystkim potężny optymista, dla którego nie ma kłód nie do przeskoczenia, ani problemów, których nie dałoby się rozwiązać. Jest uparty niczym osioł, może w tym wszystkim trochę natrętny, bo naprawdę potrafi być… cóż, dość wścibski, jeśli umyśli sobie wyciągnięcie jakiś informacji od danego kota, nie spocznie, póki nie osiągnie sukcesu, ale nie ma pojęcia, że może swoim zachowaniem jedynie zrażać do siebie inne koty. Na co dzień raczej pomocny, przyjacielski, idealny kompan do wspólnych wypadów na patrole, z nim nigdy nie ma nudy, bo Rydz zawsze znajdzie temat do rozmowy lub ploteczek. Mioty: — Historia: Nieznana.

KOMOSOWE ZIARENKO Opiekun

Płeć: Kotka Partner: Grzmiące Niebo ✝, Płaski Nos Wygląd: Parę księżyców samotniczego życia skutecznie odchudziło pyzatą, okrągłą Komosę, choć tłuszczyk pozostał jej w policzkach. Wyrosła i osiągnęła swoje finalne rozmiary, a te, wbrew początkowym pozorom, wcale nie powalają. Nie zmieniła się poza tym wcale - sierść dalej krótka, czarno-ruda, w niesymetryczne plamy jak mozaika. Czerń jej sierści przecinają rude plamy, na których pod odpowiednim kątem widać grube, ciemne pręgi o klasycznym wzorze. Nos czarny, poduszki łap pstrokate, czarne w różowe plamki tam, gdzie skóry dotyka ruda barwa, ta sama biała plamka na podbrzuszu której przez większość czasu nie widać. Oczy zielone, z tym samym wesołym blaskiem, co zawsze, a jedyne co się zmieniło to drobna, z odległości wręcz niewidoczna blizna tuż nad nosem. Trwałe urazy: blizna nad nosem Charakter: Pobyt poza swoim domem jej nie zmienił. Tragedia za tragedią, ilość śmierci w Klanie Cienia, ilość śmierci w jej rodzinie już tak - nawet kota o tak dobrym sercu, nawet kota tak pełnego optymizmu można złamać. Komosowe Ziarenko została złamana i została pustą powłoką, cieniem samej siebie. Na próżno szukać na pstrokatej mordce radości i entuzjazmu, który niegdyś jej towarzyszył, na próżno szukać optymizmu. Nie widzi już piękna i dobra we wszystkim wokół, jej naiwność i miłość do wszystkich wokół umarła wraz z jej partnerem, jej córką, wraz zaginięciem trójki jej dzieci. Stała się zgorzkniała, nieufna, pełna smutku. Komosa snuje się po obozie w zamyśleniu, unika nawet swojego ostatniego żywego syna, obowiązki matki zdarza jej się zaniedbywać przez to, ile czasu spędza pogrążona w żałobie po tym, co pozostało z jej rodziny. Mioty: pierwszy, drugi Historia: Córka Gasnącego Dechu i Wielkiej Stopy. Historię życia można przeczytać w Karcie Postaci (Komosowe Ziarenko była odgrywaną postacią, znajduje się obecnie w grupie NPC).

PŁASKI NOS Wojownik

Płeć: Kocur Partner: Komosowe Ziarenko Wygląd: Płaski Nos, imię jak najbardziej oddające jego wizerunek. Kocur jest średniego wzrostu, o pulchnej budowie. Dodatkowo los obdarzył go pyskiem płaskim i krótkim ogonem. Futro Noska jest krótkie, brązowe - pozbawione jakichkolwiek pręg. Dodatkowo płaski pyszczek poszczycić się może białą plamką. Owa plamka zaczyna się pod lewą stroną nosa, schodzi tam w dół, przechodzi przez brodę i kończy się w połowie drugiej fałdki tłuszczyku pod brodą. Dodatkowo, odchodząc od płaskiego pyszczka Noska, wspomnieć należy o jego hipnotyzujących wręcz oczach. Ogromne, okrągłe i dodatkowo dwukolorowe. Lewe oko jest błękitne, natomiast prawe - złote. Trwałe urazy: Uszkodzone lewe oko. Widzi na nie jak za mgłą, dodatkowo migają mu czarne plamki. Źrenica w tym oku nieco się rozlała ku dołowi. Charakter: Płaski Nos już za kociaka wyróżniał się od pozostałej dwójki rodzeństwa. Jedyny odziedziczył najbardziej charakterystyczny element po ojcu - pysk. Płaski, pulchny. Obie jego siostry szczyciły się długimi, pięknymi pyszczkami, Nosek im zazdrościł. Przez długi czas czuł się gorszy, siostry nie pozwalały mu bowiem zapomnieć, iż przyszło mu być innym, brzydkim. Nosek nie chował jednak urazy do nich, do nikogo. Wszystko to pomogło mu wyhodować ogromne serducho. Nigdy nie oceniał nikogo po wyglądzie, każdego gotów był obdarzyć swoim wsparciem, ciepłym słowem i dobrą radą. Płaski Nos stał się Aniołem Stróżem wielu kotów, uwielbiał bowiem pomagać, wywoływać u innych uśmiech. Byli tacy, co twierdzili, iż jego dobroć jest jego największą słabością. Był bowiem naiwny, nie widział złych intencji u nikogo. Łatwo było więc go wykorzystać, co nieraz się oczywiście zdarzyło. Mimo wszystko Płaski Nos, zdawać by się mogło, iż nie wynosił żadnych wniosków z danych sytuacji. Jego celem od zawsze było zarażanie innych swoją pozytywną energią i uśmiechem, a nie martwienie się tym, co powiedzą o nim inni. Mioty: pierwszy Historia: Nieznana.

ULOTNE ŚWIATŁO Wojownik

Płeć: Kocur Partner: — Wygląd: Wysoki, szczupły kocur o atletycznej, acz nie przesadzonej sylwetce. Ulotne Światło ma długie łapy, uplasowując się dzięki nim w górnej granicy wzrostu, przewyższając sporą część kotów, nie tylko w klanie, ale i w całym lesie. Uważa on swój wzrost za atut - kocur wszakże uwielbia patrzeć na innych z góry. Prawdą jest natomiast, że wojownik na ogół widzi w sobie perfekcję: ciało idealne, futro wspaniale miękkie, pyszczek niesamowicie przystojny. Wysokie mniemanie o sobie wręcz od niego kipi, choć nie na tyle intensywnie, by wzbudzać podejrzenia. Tak naprawdę, nie ma w nim nic wyjątkowego - jego sierść jest długa, całkowicie biała, a oczy w kształcie migdałów niebieskie. Pysk ma europejski, uszy proste, ogon cały... Nic nadzwyczajnego. Ale to może właśnie w prostocie tkwi ta wyjątkowość? Trwałe urazy: — Charakter: Ten oto osobnik mógłby śmiało walczyć o tytuł największego narcyza. Jest przekonany o swojej wyjątkowości, niezwykłości. Sądzi, że świat kręci się wokół niego. Stara się po sobie tego nie pokazywać, ale kiepsko mu to wychodzi - ma on taki styl bycia, taką manierę, że od razu rzuca się to w oczy, choć jedni dostrzegą to lepiej i szybciej, inni gorzej. A ci, co dostrzegają rzeczy gorzej, mogą nie mieć z nim łatwo, bo jest perfekcyjnym manipulatorem. Nie jest on również zbytnio przywiązany do klanu; często prosi o samotne patrole czy "wychodzi na polowania", ale tak naprawdę większość dnia spędza po prostu poza terenami klanu, Gwiezdny Klan wie co tam robiąc. Zawsze wraca do obozu wieczorami i wtedy staje się duszą towarzystwa, chociaż jego rozmowy zwykle wyglądają tak samo - mówi o swoich niesamowitych cechach, o swoim wyglądzie, nie poświęcając zbytnio uwagi swoim rozmówcom. Ale to nie tak, że nie poświęca jej w ogóle - gdy to potrzebne, potrafi pociągnąć rozmowę, dopytać co u kogoś, żeby stwarzać pozory zainteresowanego i sympatycznego. Taki z niego śliski typ. Mioty: — Historia: Nieznana.

SŁODKI PLĄS Wojownik

Płeć: Kotka Partner: Gorzki Dąs Wygląd: Kotka jest wysoka, a do tego bardzo szczuplutka, powodem jest pewnie fakt, iż uwielbia ruch. Uwielbia biegać, skakać, wspinać się i wszystko, co wymaga jakiejkolwiek sprawności fizycznej. Jej czarne futro często jest więc umazane błotem, wplątane są w nie pomniejsze gałązki, a gdzieniegdzie pojawiają się i liście. Na brudnej czerni odznacza się biel zaczynająca się od brody i ciągnąca się przez żuchwę do szyi, potem po piersi i sięga aż do brzucha. Każda z łap kotki posiada krótkie, białe skarpetki. Kotka ma również złote oczy. Trwałe urazy: — Charakter: Energiczna, do wszystkiego pierwsza. Kotka nie lubi spokoju, nie lubi również nudy, a wszystko co robi, chce zrobić szybko. Często więc płoszy niechcący piszczki na polowaniu, albo mówi tak zawrotnie szybko, że pominie jedno, czy dwa, słowa. Kotka nigdy nie chodzi, ona biega, a przynajmniej truchta. Uwielbia się śmiać, a tym samym wywoływać uśmiech u innych. Mioty: — Historia: Nieznana.

GORZKI DĄS Wojownik

Płeć: Kocur Partner: Słodki Pląs Wygląd: Gorzki Dąs - owe imię idealnie oddaje wyraz pyska kocura. Wiecznie nadąsany, wykrzywiony i niezadowolony. Wszystkich zaszczyca pełną nienawiścią, płynącą z zielonych oczu. Ci którzy go nie znają mogą przypuszczać, iż gdy tylko do niego podejdą ten ich oszczeka. Natomiast ci, którzy już go znają… Potwierdzają owe przypuszczenia. Kocur jest dość muskularny, wysoki i posiada sporą ilość blizn. Krótkie rude futro jest szorstkie i tygrysio pręgowane. Biel pojawia się jedynie na brodzie. Trwałe urazy: kilka cienkich zadrapań na przednich łapach, głębszy ślad po pazurach na nosie, uszczerbione lewe ucho Charakter: Nadąsany, burczący i prostolinijny. Wojownika niełatwo zadowolić, jak i niełatwo wkraść się w jego łaski. Od wszystkich wokół wymaga perfekcji, a kiedy nie dzieje się po jego myśli - głośno dzieli się swoimi uwagami, które są jedyną, najprawdziwszą prawdą! Kocur nie lubi dyskutować, uwielbia za to mieć rację. Nie ma w scenariuszu kwestii, w której by się mylił, są za to wzmianki, iż gdy ktoś ma czelność go pouczać, to dostaje od niego po pysku. Gorzki Dąs się nie uśmiecha, nie śmieje się, a jedynie patrzy oceniająco, warczy i burczy. Jest za to kotem lojalnym, a powierzone mu zadania wykonuje wręcz wzorowo. Mioty: — Historia: Nieznana.

WODNA LILIA Opiekun

Płeć: Kotka Partner: — Wygląd: Kotka jest pełniejsza i mocno zbudowana, i w niczym nie pomaga fakt, że ma bardzo krótkie łapki, plasujące ją w dolnej granicy wzrostu i dodające jej ciałku jeszcze większych krągłości. Mordkę ma okrągłą, płaską i pucułowatą, a jej uszka wydają się przez to odrobinę mniejsze. Oczy w kolorze oceanu również są okrągłe, a ich czarna otoczka sprawia, że są optycznie zwiększone. Na jej mordce znajduje się również różowy, ceglasty wręcz nosek, także z ciemniejszą obramówką. Była pieszczoszka często się słodko uśmiecha, szczególnie wspominając swoje poprzednie życie na osiedlu. Jeśli chodzi o kolory kotki: na jej ciele dominuje brudna biel. Marcelinka nie jest do końca biała, ale takie może sprawiać wrażenie. Dopiero na jej grzbiecie widać nieco rozmytą srebrną plamę, podobny kolor ma delikatnie widoczne pręgowanie na jej czole i plama na ogonie, a właściwie jego części, gdyż straciła ponad połowę, gdy dwunożni przytrzasnęli go drzwiami. Jej niejako atrybutem jest złota obróżka z niebieskimi dodatkami, której nigdy nie zamierza ściągać, będąc do niej zbyt przywiązaną. Nie obchodzi jej, że obroża może jej co najwyżej przeszkadzać. Futerko byłej pieszczoszki jest krótkie, zadbane i miękkie w dotyku, jak puch ptaszka. Trwałe urazy: brak 2/3 ogona Charakter: Marcelinka jest… cóż, byłą pieszczoszką, więc nie należy od niej wymagać nie wiadomo jakiej obowiązkowości. Najbardziej w swoim życiu ceni dwie rzeczy: sen i odpoczynek. Jeśli ktoś akurat przyłapie ją na niedrzemaniu, to naprawdę może uznać ten dzień za wyjątkowo szczęśliwy. Kotka jest bardzo wygodnicka i leniwa, czyli jest typową pieszczoszką wychowaną w wygodzie i braku obowiązków. Ale pomimo tych wszystkich cech, które mogą być niezwykle irytujące dla klanowego kota, nie jest wcale tak straszna! Wbrew pozorom, jest miła, przyjazna i zawsze – gdy akurat nie śpi – służy radą i opowieściami o osiedlu, na którym kiedyś żyła. Zdaje się w ogóle nie przejmować faktem, że jej dwunożni wyrzucili ją z gniazda, gdy się dowiedzieli, że jest w ciąży. Jest zbyt podekscytowana wizją życia w klanie, a na jej pyszczku często gości szeroki uśmiech. Może zdawać się głupiutka, ale na osiedlu nabrała doświadczenia i znajomości, więc pod tym względem jest zawsze w stanie coś doradzić. Mioty: pierwszy Historia: Była pieszczoszka przyjęta w wieku 66 księżyców do Klanu Cienia przez Kozią Gwiazdę, którą poznała kilkanaście księżyców wcześniej na osiedlu. Marcelinka została wyrzucona z domu przez swoich dwunożnych, gdy ci dowiedzieli się, że ich kotka jest w ciąży.

ŻÓŁTA ŁAPA Terminator

Płeć: Kocur Partner: — Wygląd: Żółtko jest przede wszystkim niezwykle nieproporcjonalny. Jakby przegrał na loterii genetycznej mięśnie i jakąkolwiek oznakę muskularności, w związku z tym jego ciało jest raczej… wątłe. Lekkie, jednak przy tym jednocześnie bardzo zwinne i szybkie, czym rekompensuje sobie brak siły fizycznej. Ma suchą sylwetkę, cienki ogon, długie, krzywe łapy, wyciągniętą szyję i podkasany brzuch. Wszystko to pokrywa krótka i stercząca na wszystkie strony, wyjątkowo intensywnie ruda sierść będąca w wiecznym nieładzie. Po kończynach, głowie, szyi i ogonie rozlewają się pręgi. Bazowy, ciepły kolor ustępuje bieli na wszystkich czterech łapach, w przypadku przednich nachodząc nawet na barki i część klatki piersiowej. Ciągnie się następnie przez szyję, pierś, gardło i pysk (z wyjątkiem drobnej, rudej plamki na lewej wardze, tuż pod nosem), kończąc na policzkach i między bursztynowymi oczami. Na prawej łopatce również występuje biała plamka. Porusza się żwawym, podskakującym wręcz krokiem, przeskakując z łapki na łapkę. Ma talent do szybkiego przemieszczania się z miejsca na miejsce i znikania z pola widzenia swego rozmówcy, jeśli akurat coś mu nie odpowiada lub jeśli wetknie nosa nie tam, gdzie powinien i zostanie przez kogoś przepędzony. Trwałe urazy: — Charakter: Ma dość dużo problemów ze samym sobą. O tyle, o ile nie można mu odmówić grzeczności i takiej zwyczajnej, dobrej uprzejmości, jakiej nauczyli go rodzice, to jest on po prostu… nieśmiałym i wrażliwym kotem. Który niezbyt wie, jak rozmawiać z innymi. Często łapie go stres, tremuje się, jeśli ma coś zrobić na oczach innych i naprawdę ciężko jest mu uwierzyć w samego siebie. Często zapomina o różnych informacjach, nie dlatego, że nie chce o nich pamiętać, a po prostu wypadają mu z głowy. Stara się nad tym pracować, ale przez to, że często buja w obłokach, jest mu zwyczajnie ciężko. Ale stara się, naprawdę. Mioty: — Historia: Syn Wilgotnej Łąki i Lelkowego Krzyku. Historię życia można przeczytać w Karcie Postaci (Żółta Łapa był odgrywaną postacią, obecnie znajduje się w grupie NPC).