Wejście do Groty

[Tundra]

Tego, co się z nią dzieje była świadoma może w dwóch procentach. Odzyskiwała przytomność na uderzenia serca, kiedy była karmiona, udawało jej się mrugnąć wtedy powiekami i ponownie zabierała ją nicość. Nie rozpoznawała pysków, które do niej przychodzą, była świadoma tylko tego, że nie jest to jeden kot. Zapadała się wciąż i wciąż na nowo w poplątanych snach, mieszających w sposób bardzo niepokojący rzeczywistość z fałszem.
Finalnie otworzyła oczy i zajęło jej kilkanaście długich uderzeń serca upewnienie się, że faktycznie już nie śpi. Uniosła głowę ale kosztowało ją to tak wiele wysiłku, że błyskawicznie poczuła zawroty i położyła się z powrotem.
Dała sobie kilkanaście kolejnych uderzeń serca, podczas których zawroty minęły.
Ależ była głodna.
Kilka minut później była już w stanie utrzymać głowę w powietrzu. Ciekawa była, ile minie zanim ktoś tu zajrzy. Wołać ani wstać nie miała w tej chwili sił.