Skalne Misy

[Obieżyświat]

Ścieżka również zajmowała szczególne miejsce w jego sercu. Była ciekawska, śliczna, a w dodatku potrafiła wymyślać szczególne wyjaśnienia na niezrozumiałe zdarzenia. Niemniej jednak to właśnie Zmierzch zyskała miano najlepszej siostry, w końcu była mądra, a co więcej prześliczna.
- A, to w rzeczywistości niezbyt przyjemnie. Nie żebym w nas nie wierzył, ale dobrze mieć plan zapasowy. -Nie chciał siostrze podcinać skrzydeł, w końcu tak bardzo się starała, żeby ten mógł być wolny. Jednak jak sam powiedział, warto jest mieć tak zwany "Plan B". Jeśli w rzeczywistości w obecnej pozycji wyglądał głupio, to musiał wymyślić jakby ją tutaj zmienić, żeby nie zabolało, i żeby nie wyglądało aż tak głupio. Rozmyślania przerwała Zmierzch, która obwieściła, że właśnie zakończyła swoje starania. I nawet mu miejsce zrobiła. Odczekał chwilę, po czym delikatnie uniósł pyszczek, i nagle poczuł jak jego nos odkleja się od zimnej powierzchni. Było to bardzo dziwne uczucie, łaskotało. Poruszył pyszczkiem, jakby chciał zobaczyć czy jego nos jest cały. Z jego pyszczka wydostałt się przy tym trzy kiśnięcia. Obieżyświatowy nos musiał nieźle zmarznąć.- Jest cały? -Dopytał siostrę, póki co jeszcze bez entuzjazmu.