Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

Uniósłby łapy w obronnym geście, gdyby tylko trochę dłużej pomieszkał między dwunogami i włączył jeszcze więcej kreskówkowych reakcji w swój repertuar, bez poszanowania sla kociej anatomii. A tak to pozostawało mu jedynie drgnięcie uszu w tył – gest nijak niesatysfakcjonujący.
Prychnął by ukryć własny dyskomfort i poklepał ją łapą po popielatym czole.
– Jak najbardziej. Durna jesteś jeśli chociaż przez chwilę myślałaś inaczej. – stwierdził lekko, jakby wcale nie musieli dopiero co wyduszać z niego tej informacji.
Całe szczęście jakiś rozsądek tlił się w Nurtowej głowie, więc nie upierała się przy bieganiu na granice i oficjalnych spotkaniach (teraz, nagle, spróbowałaby tylko). I bardzo fajnie, wolał już obchodzić dookoła tereny Rzeki niż spotkać z pręguską przy Czterech Dębach. Sama ta idea brzmiała nienaturalnie.
– No to dogadane. Do następnego, tutaj. – zadecydował i nim Nurt zdążyła ku wypomnieć brak konkretnego terminu, zawinął się w drogę. Po paru krokach przypomniał sobie o niezbyt schowanej kocimiętce, ale zawracanie od razu odpadało. Zamierzał przejść się po okolicy i po zniknięciu gościa, zająć ukrywaniem zawiniątka.

z.t