Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Gwiezdny Nurt]

Gdyby to tylko było takie proste. Co zabawne, nie tak dawno temu byłaby skłonna mu przyklasnąć, święcie przekonana, że była ponad śmierć – kiedyś, za jakieś sto księżyców, kiedy będzie stara i przyjdzie jej kolej zasiąść wśród gwiazd, pewnie, nigdy przecież nie zakładała nieśmiertelności. Jednak nie wcześniej, nie w wyniku nieszczęśliwego wypadku, walki, choroby czy... czegokolwiek innego. Dzisiaj nic z tej pewności nie pozostało, co obnażyło przed nią aż zbyt szeroki wachlarz możliwości, których nie chciała rozważać, a które natrętnie wciskały się pomiędzy myśli.
– Oczywiście, że nie – miauknęła z czymś w rodzaju nieśmiałego zalążka pretensji, że Orionowi w ogóle przyszedł taki pomysł do głowy. – Ale widziałeś, ile czyha niebezpieczeństw? Nawet te dziewięć żyć jest o kant tyłka potłuc. Do niczego się nie nadają. Nie przydały się Żubrzej Gwieździe, kiedy trafiła na dwa psy. Nie zatrzymały tutaj tego mysiego móżdżka, co postanowił tak po prostu odejść. A my mamy tylko po jednym.
A ona w dodatku swoje tak troszeczkę zmarnowała, co odbijało się już na niej, i pewnie niedługo odbije się na całym Gromie. Zero presji.