Falujące Wrzosy

[Karasiowa Ość]

Biedny Korzeń, widział zagrożenie bezpośrednio nad swoją głową, ale nie usunął się w bok by go uniknąć. Pierwszy błąd. Bo gdy już był praktycznie na samej ziemi, biały pieszczoch stracił chwyt na chropowatej korze i z dzikim piskiem spadł prosto na szarą głowę. Miał to swoje wymarzone miękkie lądowanie, nie ma co, ale i tak zerwał się zaraz na cztery łapy.
- Oj, soreczki, jesteś cały?? - rzucił spłoszony w stronę Korzenia, szukając na popielatej mordce oznak gniewu.

Korzeń: S: 17 | Zr: 10 | Sz: 6 | Zm: 5 | HP: 75-3=72/75 | 43/55
rana 0. stopnia: obita głowa

Pieszczoch: S: 10 | Zr: 10 | Sz: 10 | Zm: 8 | HP: 55 | W: 55

[Korzenna Woń]

Poczuł ból głowy i nie przez gadanie pieszczocha, a przez to, że spadł mu na tę głowę, czyli Gwiezdni jednak z nim pogrywali, czy aż tak nie kochali, że pozwalali mieć zadek pieszczocha prosto na łbie? Co za smutne życie, ale co poradzić. Otrząsnąwszy się z oszołomienia jakie to wywołało, westchnął głośno nie kryjąc zmęczenie tą sytuacją, poczuł się jakby postarzał się o ostatnie dwadzieścia księżyców z tym gościem w towarzystwie. Poraszka.
– Ruszajmy po prostu do granicy, oczywiście Cię odprowadzę. – zakomunikował twardo i pokazał łbem prosto w stronę Ziem Niczyich, a raczej granicami z nimi. Nie zamierzał słuchać odmowy, ani gadania jakiegokolwiek i na pewno zdradzał to jego wzrok pełen płonących ogni wijących się mu w nich. Miał zamiar przejść przez Stary Kasztan, zahaczyć o Kotlinkę - wschód, a następnie kierować się prosto do Ukrytego Pagórka.

[Karasiowa Ość]

Pieszczoch położył po sobie uszy, ale ostatecznie... w sumie dobrze wyszedł na tym wszystkim? Nie oberwał, szedł z obstawą, więc istniała szansa, że pies najpierw zje szarego kocura, a on... zdąży zwiać przez ten czas. Ogólnie spoko jak dla niego, więc nawet nie nalegał na rozmowę, tylko dreptał pół kroku za Korzenną Wonią. I tak oto dotarli do wzniesienia zwanego Ukrytym Pagórkiem.

Korzeń: S: 17 | Zr: 10 | Sz: 6 | Zm: 5 | HP: 72/75 | 43/55
rana 0. stopnia: obita głowa

Pieszczoch: S: 10 | Zr: 10 | Sz: 10 | Zm: 8 | HP: 55 | W: 55

[Korzenna Woń]

– No więc doszliśmy do granicy klanu Wichru z terenami niczyimi. Na wprost masz Grzmiącą Ścieżkę, gdzie jeżdżą potwory, może uda Ci się spotkać tam dwunogów, by Cię stąd zabrali. Chyba, że nasz już drogę to wracaj do swojego legowiska, więcej nie mam jak Ci pomóc. – kończy twardo i wpatruje się w sylwetkę kocura, który jak na złość nadal przebywa na jego terenach. Nie miał naprawdę cierpliwości do pieszczochów, niby nic do nich nie miał nigdy, ale jak jednego spotkał tak już wtedy od razu, na sam początek załączyła mu się trauma do rodzonej matki. Inna sprawa, że białofutry był po prostu mało pomocny w swoim zachowaniu i obił mu jeszcze głowę.

[Karasiowa Ość]

– Grzmiącą Ścieżkę...? Och, ulicę! – ożywił się wyraźnie, gdy już zrozumiał co takiego wojownik miał na myśli i co się kryło za drzewami. Jego właściciel na pewno tam na niego czekał, prawda? Musiał, razem ze swoim samochodem i wygodnym pudełkiem, tak było. Więc trochę średnio słuchał co tam szary miał do powiedzenia i tylko kiwał dla niepoznaki głową, myślami był już na swoim wygodnym drapaku. – Jasne, dzięki, pa. – wyrzucił na jednym wdechu i ruszył truchcikiem przed siebie.

+10exp

Korzeń: S: 17 | Zr: 10 | Sz: 6 | Zm: 5 | HP: 72/75 | 43/55
rana 0. stopnia: obita głowa

Pieszczoch: S: 10 | Zr: 10 | Sz: 10 | Zm: 8 | HP: 55 | W: 55

[Korzenna Woń]

– Tak... pa – wymamrotał i odprowadził wzrokiem swoje nieszczęście, a następnie odwrócił łeb i poczuł chrupnięcie. Starzeje się, czy to przez pieszczocha mu się coś poprzestawiało? Nie miał zielonego pojęcia, ale miał ochotę jedynie wrócić do obozu i udać się w porządną drzemkę, dziś jednak wszystkiego mu się odechciało. Powędrował więc po zdobycze jedynie i zmęczony wrócił do swojego biednego legowiska, czyżby miał przynajmniej historię do opowiedzenia? Nie była super, nie była fajna, ale może kogoś rozbawi, bo on na pewno cierpiał.

zt

[Donośny Krzyk]

Wydrza Łapa była już praktycznie dorosłą kotką, w tym wieku mogłaby być już nawet wojowniczką, nic więc nie stało na przeszkodzie, żeby wyjść z nią na wspólne polowanie. Właśnie dlatego wczesnym południem zaproponowała kotce wspólne wyjście.
- Mówiłaś, że umiesz polować, to teraz masz się czym wykazać. -Uśmiechnęła się zawadiacko, po czym koniuszkiem ogona dała jej przyjacielskiego prztyczka w nos.- Ale postaraj się nie odchodzić za daleko, a jak tylko dostrzeżesz zagrożenie to wiej. A jak nie będzie jak to wydzieraj się najgłośniej jak potrafisz, przybiegnie! -Poinstruowała, jednak wierzyła, że instrukcje nie będą potrzebne. Wyderka była sprytna, ufała jej. Skoro rozmowa za nimi, czas rozpocząć polowanie. Otworzyła pyszczek, żeby złowić jakąś woń, uszy miała przy tym czujnie podniesione.

//Best buddy Wyderka

[Wydrzy Wąs]

Już była szczęśliwa, gdy wpadła na Krzyk – ale kiedy tylko wojowniczka zaproponowała jej wspólne polowanie, omal nie wybuchła z radości. Przyjemne z przyjemnym, spotkanie z przyjaciółką i łowy!
– Bez obaw! Zanim się obejrzysz, wrócę obłożona piszczkami – wymruczała, puszczając kotce oczko. Nie celowała w żadną konkretną liczbę, chociaż wspomniane na treningu sześć utkwiło w jej pstrokatej głowie. Ale jakby złapała mniej? Żaden problem! Wycofała łepek i zmrużyła oczy, czując na nosie czarną kitę, nim... kichnęła. Chcąc wreszcie odpowiedzieć, cicho pociągnęła nosem i otarła pysk. – Jasne, jasne. Mam wiać, krzyczeć... Nic nowego!
Ostatni raz spojrzała na Krzyk, oczywiście szeroko się uśmiechając, nim odeszła niedaleko, mając nadzieję, że dzięki temu nie będą sobie wchodziły w drogę. Wtedy też uniosła pyszczek i zaczęła węszyć w poszukiwaniu zwierzyny.

[Wróbelek]

Pogoda właściwie dopisywała – było ciepło, słonecznie, ale nie parno; chmurki były widoczne gdzieniegdzie na niebie, a na deszcz się nie zapowiadało. Można powiedzieć, że była to idealna pogoda na polowanie, wszak dzięki niej powinno być więcej zwierzyny. Cóż, w pewnym sensie tak było, choć raczej nie tego oczekiwała kotka – a mianowicie, że nagle tuż przed nią z wysokiej trawy wyfrunie słowik, który już z pewnej odległości wyczuł zbliżającą się wojowniczkę. Ptaszek dosłownie wyleciał jej przed pyskiem i zniknął hen daleko na niebie.

Krzyk: S: 15 | Zr: 10 | Sz: 8 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 60

Nie inną pogodę miała młodsza kotka, która także polowała w pobliżu. W jej przypadku nie było jednak można liczyć nawet na niespodziewanego słowika. W okolicy, w której się znajdowała, nie było na razie żadnej żywej duszy. A może była, ale ciężko było ją dostrzec? Cóż, nie wiadomo.

Wydra: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 40

[Donośny Krzyk]

Aż podskoczyła na widok wylatującego tuż przed jej nosem ptaszka. Na gonitwę nie było jednak szansy, tak więc patrzyła za uciekinierem z zaskoczoną miną. Co jak co, ale to było totalnie niespodziewane. Nieco zdezorientowana, ale nie tracąc wigoru ruszyła w dalszą drogę.

[Wydrzy Wąs]

Cóż, nikt nie mówił, że będzie łatwo! Chociaż niczego nie dostrzegła ani nie wyczuła, to Wyderka wciąż była dobrej myśli; tym samym, ostrożnym krokiem przedzierała się przez Falujące Wrzosy, będąc wyczuloną na jakikolwiek, chociaż najmniejszy szmer czy ruch. W pełni skupiona na zadaniu, nie zastanawiała się nawet, jak idzie jej przyjaciółce.

[Wróbelek]

Wszystko wskazywało na to, że mrożący krew w żyłach rudzik był jedyną zwierzyną w tej okolicy. Trzeba było szukać dalej i mieć nadzieję, że wojowniczka nie straci wigoru.

Krzyk: S: 15 | Zr: 10 | Sz: 8 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 60

U Wydry natomiast… okazało się, że coś się tutaj skrywa. Nie widziała jeszcze zwierzyny, niemniej spory kopiec mógł dawać nadzieję. Dodatkowo nie pachniał jakby był opuszczony, więc… może warto zaryzykować i się zaczaić?

Wydra: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 40

[Donośny Krzyk]

Kurka, pecha miała solidnego, albo ten ptaszek rozgadał swoim kolegom, że właśnie uciekł spod jej łap. No nic, trzeba szukać dalej. Dreptała przed siebie wyczulona na wszelkie zapachy i dźwięki.

[Wydrzy Wąs]

No, co za wspaniały zbieg okoliczności! Prędko rozpoznała w kopczyku schronienie dla kreta, o którym jakiś czas temu debatowała z Toperzem. Dodatkowo zapach wskazywał, iż mieszkanko nie było opuszczone, stąd zdecydowała się nie rezygnować – już teraz przeniosła ciężar na tylne łapy, nim utkwiła uważny wzrok w kopcu. I czekała.

[Wróbelek]

Być może swoim kolegom powiedział, ale reszcie zwierzyny nie – a stracić na tym miała niewielka popielica, dosyć nieumiejętnie skrywająca się pomiędzy wrzosami.

Krzyk: S: 15 | Zr: 10 | Sz: 8 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 60

Czekała… i kret wreszcie wyściubił swój nosek. Niestety, terminatorka nie była zbyt szybka, przez co jej potencjalna ofiara zdążyła w porę się schować do kopca. Nie oznaczało to jednak, że zniknęła na dobre. Może kret zaraz znowu wychyli główkę?

Wydra: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 40-1=39/40