Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Zdołał co nieco poznać Popiołka, chyba dało się przewidzieć nadciągającą falę tłumaczeń. A tu proszę, nadal jego język pracował szybciej niż umysł i podsuwał nieostrożne opcje dialogowe. Może chociaż lekki stresik go usprawiedliwiał; nie dysponował wystarczającą przestrzenią do szybkiego i klarownego myślenia. Był już stary, na Gwiezdnych.
— Oczywiście, że nie polecałby złych — zgodził się bez oporu, kiwając ze spokojem głową. — Może po prostu twój potencjał czekał na odpowiedni moment, żeby wejść do gry, to się zdarza. I to był właśnie ten moment. Ten kiełb. Teraz tylko aktywnie ten potencjał szlifować.
Czy powinien obawiać się, że właśnie nałożył na grzbiet kocurka presję spisania się przy kolejnych próbach? Czuł, że owszem, ale stało się i było za późno na odwrót. Oby tylko nie skazało go to na niechybne niepowodzenie; bo Łabędź był bardziej niż pewien, że wyłącznie nastawienie Popiołka mogło stanowić realną przeszkodę. Nie technika, nie brak umiejętności, nic z tych rzeczy.
Tylko. A więc jednak pojawiła się jakaś wątpliwość? Otóż nie, jak się okazało, zgoła odwrotnie, Popiołek z pełnym przekonaniem zgarnął swoją rybkę i złożył mu ją u łap.
— Och, dziękuję, to bardzo miłe — rozczulił się. — Wygląda bardzo smakowicie. Pozwolisz, że na moment osamotnię cię w łowach i zrobię sobie małą przerwę na posiłek? Szkoda czekać, aż wrócimy do Obozu, świeża ryba smakuje najlepiej.

[Gorejący Krzew]

Łabędzia Gwiazda przyznał, że Karpi Strumień nie polecałby złych łowisk. Wierzył więc, że Popielata Łapa nie wybierał wszystkich najgorszych miejsc, gdzie nawet małża nie dało się wyłowić.
– Dlaczego czekałby tak długo? – spytał zgodnie ze swoją pierwszą myślą. Niektórzy powiedzieliby, że nieufnie. Inni powiedzieliby, że z widocznym niezrozumieniem. Srebrny nie zdziwiłby się, gdyby znów był świadkiem miłych słów, które pasowały do każdego innego kota w Rzece, tylko nie do niego. Stary przywódca miał tendencje do takich wypowiedzi, jakby jego wzrok nie pozwalał już na dostrzeżenie różnicy między Popiołkiem, a... w zasadzie każdym.
Ale podarek przyjął. Terminator pokiwał energicznie głową na zgodę. – Tak, oczywiście, ma sens. Tak, nie ma problemu. – dodał na jednym wdechu, prawdopodobnie nie zauważając, że się przy tym powtarza. – To ja, hm, wrócę do łowienia już? – miało być to stwierdzenie, ale czekał na jakiś znak, że dobrze zrozumiał, nim ruszy się z miejsca.

[Łabędzia Szyja]

— Dlatego, że każdy rozwija się w swoim tempie — odparł niewzruszenie. — Niektóre rzeczy zwyczajnie wymagają czasu. I prób. Zdziwiłbyś się, ile ja musiałem czekać, aż coś się u mnie ruszyło w kwestii walki. Byłem już wojownikiem od pewnego czasu, teoretycznie potrafiłem walczyć, ale czułem się jak oszust a nie, cóż, wojownik. To jest, dopóki nie poznałem Roziskrzonej Gwiazdy, wtedy jeszcze Roziskrzonej Nocy, i nie zaczęliśmy regularnie urządzać sobie sparingów.
Uśmiechnął się dziękczynnie i, zapewniwszy uprzednio, że tak, jak najbardziej Popiołek może wrócić do łowienia, zabrał ofiarowaną mu rybę na brzeg, nie chcąc ryzykować jedzenia na istnej równoważni. Tam przykucnął i wziął pierwszy kęs, ukradkowo łypiąc na terminatora. Był stuprocentowo zajęty posiłkiem, oczywiście, wcale nie obserwował, nie oceniał, praktycznie go nie było. Terminator mógł skoncentrować się na wodzie.

[Gorejący Krzew]

Popielata Łapa dostał potwierdzenie, którego potrzebował. Mógł wracać do łowienia, ale... o Gwiezdni, czuł, że właśnie dostał bardzo konkretny kawałek informacji. I tak bardzo chciał dopytać, pociągnąć za język jeszcze bardziej, ale jak w wielu innych sytuacjach życia, miał totalną pustkę w głowie. Skrzętnie odnotował ostatnią wypowiedź przywódcy, może w oczekiwaniu na ryby zastanowi się jak spytać by usłyszeć więcej. Problem w tym, że nie wiedział czego konkretnie chciał. Chyba po prostu posłuchać o przeżyciach przywódcy, bo... jak to czuł się jak oszust?
O, już pierwsze pytanie, a dopiero dotarł na wybrany przez siebie ostatnio korzeń. Na pewno znajdzie się coś jeszcze. No i będzie musiał wymyślić jak w ogóle wrócić do tematu...
Teraz usiadł tak by nie rzucać cienia na taflę wody i zanurzył tę samą łapę. Wiedział już jaki chłód napotka, ale to wcale nie ułatwiło zniesienia go. Wypatrywał rybek, a zwieszony z korzenia ogon podrygiwał lekko.

[Łabędzia Szyja]

Cień Popielatej Łapy istotnie nie padał na taflę i nie niepokoił mieszkańców rzeki, tego samego niestety nie dało powiedzieć się o odbiciu jego ogona, stanowiącego istny transparent ostrzegawczy dla każdej ryby o szczątkowym instynkcie, że tuż obok potencjalnie czaiło się śmiertelne niebezpieczeństwo. A nawet jeżeli nie niebezpieczeństwo, to stanowczo coś było inaczej, i samo to wystarczyło do wzbudzenia ostrożności. Żaden śmiałek nie podjął się ryzyka sprawdzenia nieruchomego, futrzanego obiektu zanurzonego w wodzie. Terminator musiał zmienić podejście, jeżeli chciał złapać dziś coś jeszcze. Pytanie, czy dostrzeże i naprawi swój błąd.

[Gorejący Krzew]

Popiołek z początku odebrał to jako zwykły pech. Myślami wciąż częściowo przy pytaniach, które zada, po prostu czekał, aż jakaś rybka zjawi się w zasięgu wzroku. Ale gdy zanurzone paluszki zaczęły mu cierpnąć z zimna, stuprocentowo wrócił do chwili obecnej i w przypływie skupienia przestał wywijać ogonem. Ale dopiero kilka długich uderzeń serca później zdał sobie sprawę z tego, gdzie popełnił błąd. Momentalnie podciągnął ogon w górę, owijając go o korzeń, na którym siedział. Wstyd... miał nadzieję, że Łabędzia Gwiazda był skupiony na kiełbie i nie zauważył tego drobnego szczegółu (katastrofalnie ogromnej porażki). Dla pewności teraz jeszcze raz przeleciał w myślach przez listę zasad do odhaczenia. Cień się zgadzał, bezruch też... tylko zanurzoną łapę zmienił.
Po chwili zaczął żałować, że nie poświęcił chwili na pozbycie się wilgoci z wyciągniętej kończyny, ale... ale może zaraz jakaś rybka podpłynie. I wtedy obie łapy sobie osuszy już na spokojnie.

[Łabędzia Szyja]

Uspokojenie ogona było dobrym posunięciem, i nawet jeżeli ryby potrzebowały chwili na zapomnienie o całym incydencie, z pewnością kolejna szansa pojawiła się prędzej, niż gdyby nie zmieniło się nic. Może więc chyba powiedzieć, że zaraz coś przypłynęło. I tym razem było większe, o pełniejszym, owalnym kształcie, stanowiąc słodką obietnicę sytego posiłku. O ile, rzecz jasna, terminatorowi uda się z podskubującej go ryby uczynić drugą sztukę na nieistniejącym stosie; jego obiecujący początek ginął bowiem właśnie w brzuchu Łabędziej Gwiazdy.

[Gorejący Krzew]

Większy kształt zasiał w sercu Popiołka pewne wątpliwości. Uzasadnione wątpliwości. Ale chyba nie był aż tak duży, aby terminator nie poradził sobie z wyciągnięciem go na brzeg? Miał nadzieję. Ale niepewność i tak zdołała wedrzeć się w jego kolejne ruchy, gdy próbował wbić pazury w bok podskubującej go ryby. Miał nadzieję, że z pomocą drugiej łapy uda mu się ją unieruchomić i wyciągnąć ponad powierzchnię rzeki. Oplatający korzeń ogon, przywarł do niego szczelniej, jakby miał szansę uchronić jego właścicielka przed pluśnięciem.

[Łabędzia Szyja]

Odrobina niepewności spowolniła ruchy terminatora, które w innym wypadku, gdyby zostały zastosowane z nieco większą pewnością siebie, miałyby wysokie szanse doprowadzić go do drugiego tego dnia sukcesu. Pewności siebie nie brakowało natomiast linowi, który wykorzystał zawahanie kocurka i rzucił się w przeciwnym kierunku. Co prawda odczuł na sobie dotyk kocich pazurów, został naruszony i nieznacznie zraniony, jednak udało mu się ocalić najważniejsze — swoje życie. Rzeczniak za to musiał obejść się smakiem.

Łabędź spuścił wzrok na w połowie zjedzoną rybę i udawał, że cała sytuacja mu umknęła. I czekał, co syn Śnieżnego Płatka postanowi zrobić dalej.

[Gorejący Krzew]

Została mu co najwyżej jedna łuska na pamiątkę, zahaczona o pazur. Westchnął smutno siadając z czterema opartymi o korzeń łapami i spojrzał ukradkiem na Łabędzią Gwiazdę. Może... może nie widział. Na to przynajmniej wyglądało. Popiołek wziął głęboki wdech i wydech. Spróbuje jeszcze raz, tak. Następnym razem się ud- chwila, właśnie. Zamiast podbudowywać siebie w myślach, skupił się na moment na osuszaniu łap językiem. Obu łap, bo dopiero gdy ukończył to zadanie, zorientował się, że jedna z nich zaraz znowu wyląduje w lodowatej toni. Chyba że... spojrzał na swój ogon.
Może to właśnie jego kolej nadeszła? Słońce nie zdążyło przesunąć się na tyle by cień syna Śnieżnego Płatka zmienił położenie, więc jedynie zanurzył cienki ogon do wody i odetchnął krótko. To teraz się nie ruszać.
... nic mu nie odgryzie ogona chyba? Jak palce miał w jednym kawałku to tu wcale bardziej nie ryzykował, prawda?

[Łabędzia Szyja]

Cóż, ciężko powiedzieć na pewno, ale na ten moment rzeczywiście ogon Popielatej Łapy miał się dobrze i nic nie wskazywało na to, by cokolwiek miało się w tej kwestii zmienić. Chyba że zaczęłoby się posądzać karasie o mordercze skłonności, bowiem to przedstawiciel właśnie tego gatunku podpłynął do kocurka jako kolejny. Drogą naokoło, co prawda, zastanawiając się i głowiąc, co zrobić z intrygującym znaleziskiem i czy zbliżanie się do niego to najlepszy pomysł, lecz finalnie decydując się na to samo, co jego poprzednicy — testowe skubnięcia. Nie wyglądało jednak na to, by kot miał dużo czasu na reakcję. Raczej nie trafiło na nieuważnego łakomczucha.

[Gorejący Krzew]

Tym razem Popielata Łapa również wstrzymał oddech, ale... o Gwiezdni, ta ryba była na tyle ostrożna, że nie był w stanie nie oddychać aż do jej podpłynięcia! Cichutko i bardzo powoli (i ostrożnie) wypuszczał nagromadzone powietrze, by na jego miejsce wziąć płytki wdech. I cierpliwie czekał, i czekał...
Wyrzucił obie łapy w dół już przy drugim skubnięciu w ogon. Chciał chwycić mocno w pazury karasia pod płetwy i poderwać do góry.

[Łabędzia Szyja]

Rybi przodkowie mogli zgodnie przyświadczyć, że karaś naprawdę robił wszystko, co w jego mocy, byle nie skończyć jako posiłek, tylko samemu ten posiłek zdobyć. A mimo podjętych środków ostrożności nie zdołał w porę zrozumieć swojego położenia, jakkolwiek zareagować, nim pochwyciły go pazury i został wyrzucony w powietrze, wysoko poza bezpieczeństwo Grzmiącej Rzeki. Biedna rybka wyleciała niczym pocisk i z impetem uderzyła o brzeg, gdzie otumanionymi, wątpliwie prężnymi ruchami okazywała niezadowolenie ze swojego położenia. Dobicie jej nie powinno stanowić problemu.

[Gorejący Krzew]

Popiołek sapnął aż wyrywając karasia ponad taflę wody. Potem... potem było już gładko, jakby ryba nagle straciła połowę swojej wagi. Plasnęła o brzeg i jeśli ktokolwiek miał nadzieję, że tym razem terminator podejdzie rozważniej do przeskakiwania na brzeg... niestety, były złe wieści. Popielata Łapa znowu doskoczył do ryby jakby od tego zależało jego życie i honor, a także honor jego matki i całego Klanu Rzeki. Chciał jak najprędzej dobić karasia, żeby go nie straszył możliwością ucieczki.

[Łabędzia Szyja]

I chyba opatrzność nad nim czuwała, bo raczej wyrósł już z kocięcego przywileju dokonywania szalonych czynów bez konsekwencji (wbrew temu, co pomyśleliby sobie niektórzy przesiadujący w okolicy i zajadający się rybą), jako że i tym razem udało mu się dobić ofiarę niskim kosztem nowego siniaka. Tak trzymać! Jeśli już nie zamierzał silić się na większą ostrożność...

Kucający nad (obecnie) szkieletem szlachetnego kiełba Łabędź poderwał się z entuzjazmem... i następującym po nim lekkim sykiem w odpowiedzi na ból w stawie.
— Bardzo dobrze! — ucieszył się. — No, patrząc na ciebie, nabrałem ochoty, by samemu wrócić nad wodę. Sprawiasz, że łowienie wydaje się proste. A szczególnie dobijanie... Nic cię nie boli?