Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Czekał cierpliwie, aż Popiołek się zastanowi. Mogło być cztery, przyjął tę ewentualność jako wysoce prawdopodobną. Finalnie jednak doszli do zgodnego wniosku — zostały same zasady poruszające losy zastępców. A Łabędź doszedł do jeszcze innego, pobocznego — terminatorowi było stanowczo bliżej niż dalej do mianowania.
— Obawiam się, że tak — przyznał z niejakim rozbawieniem. — Chyba że obchody ceremonii pożegnalnej przeciągnęłyby się, a jej przebieg utrudnił ogłoszenie zastępcy na czas... W takim wypadku myślę, że nikt nie obraziłby się za delikatne przesunięcie terminu. Każdy kot zasługuje na godny pogrzeb. Hm, rzeczywiście to musi być wszystko... Cóż, no to Przodkowie dobrze wiedzieli, co robili, konstruując Kodeks Wojownika. Po większości punktów trudno spodziewać się powstania dopiero po czasie.
Och, czemu Popielata Łapa brzmiał tak, jakby nigdy nie znalazł przyjaciela? Czy to naprawdę było możliwe, czy może kocurek nie widział, co miał pod własnym nosem?
— Pierwszy raz... To musiało być krótko po tym, jak wyszedłem z lecznicy jako młody kot. Miałem wtedy ile, siedem księżyców? Dziesięć? Coś koło tego. — Uśmiechnął się do dwóch zbliżonych czasowo wspomnień: równie niepozornego spotkania Karasiowej Ości, jak i spontanicznej pogawędki z Mętną Łapą. Kiedy rozmawiał z nimi pierwszy raz, nie miał pojęcia, jak rozwiną się te znajomości. Najmniejszego. — Ale uważam się za wielkiego szczęściarza, innym nierzadko zajmuje to dłużej i jest to czas intensywnych poszukiwań. A czasami wystarczy przypadek i nagle staje na twojej drodze ktoś, z kim rozmowy płyną jakby łatwiej, z kim nagle łapiesz wspólny język — no nie przewidzisz. Na pewno nigdy nie jest za późno. I zawsze warto próbować, poznawać nowe koty, dawać im szansę. Nie zawsze wie się od początku, że ta luźna znajomość przeobrazi się w coś bardziej znaczącego... Powiedziałbym, że zwykle się nie wie. Dlatego warto pozostawać otwartym.
Gdyby tylko nie nacisk na to, że kotka była niemiła, połączony z wcześniejszym wahaniem syna Śnieżnego Płatka, czy nieznajoma była terminatorką... Łabędź chętnie założyłby, że jego uczeń trafił na bardzo młodą osobę, której dojrzałością i rozumieniem świata bliżej było do kocięcia — naprawdę, tak to wszystko brzmiało. Niestety nie dostał szansy na taki optymizm.
— Bardzo dobrze zrobiłeś — westchnął. — Powiedz mi, jeśli jeszcze kiedyś ją spotkasz i będzie robić ci nieprzyjemności, dobrze?