Kłujący Gąszcz

[Wędrujące Światła]

Jak to dobrze, że Orion nie wiedział nic a nic o planach Cisa, bo jeszcze obudziłaby się w nim iskierka złośliwości, która by go przekonała do poczekania do wieczora nim zawita w te rejony. Albo schowania się gdzieś by przetestować limit cierpliwości liliowego orientala i przekonać się ile byłby skłonny na niego czekać.
Tymczasem, nieświadomy tego co go czeka, po prostu zerwał się w połowie patrolu z Zajęczym Uchem, sprzedając wojownikowi tanią wymówkę, którą złożył w ciągu dwóch uderzeń serca (czy bury oriental uwierzył? Chyba nie, ale nie siedział teraz na cynamonowym ogonie, więc bez różnicy). Zerwał kilka kwiatków po drodze, by odświeżyć dekoracje w opuszczonym legowisku. Ogólnie zamierzał tam spędzić niezbędne minimum i ruszyć na dalszą wycieczkę – nie przebywał tam długo przed dołączeniem do klanu, więc teraz to również nie miało się zmienić.
To co mogło mu pokrzyżować plany to widok liliowej sylwetki w pobliżu miejsca docelowego.
– O. – ciekawe. Nie spodziewał się tej wizyty, nie miał ułożonej w myślach rozmowy, nic. I jak kochał improwizację, tak w obecnej chwili istniało zbyt wiele opcji przebiegu spotkania. Zaczął więc neutralnie, odkładając kwiatki na miejsce. – Długo tu tak siedzisz?

[Cisowa Gałązka]

I tak sobie siedział i siedział. Czas mu się dłużył, ale zaczął sobie sortować kamyczki znalezione w okolicy, więc nie było aż tak nudno! Poza tym, wiedział, ze warto czekać. Że musiał czekać, chciał czekać. Chciał się spotkać z przyjacielem, jakkolwiek... pogadać z nim, normalnie. Zapytać, co u niego słychać. Tak, jak było kiedyś. Nie potrzebował fajerwerków. Chciał tylko odnowić relację, którą spektakularnie zaprzepaścił.
Po... no, dość długim czasie usłyszał szelest, choć nie za bardzo się nim przejął. "To wiatr" przeszło mu przez myśl, bo spodziewał się, że naprawdę przesiedzi tutaj do wieczora. Ale mógł. Mógł nawet tutaj i spać, jeżeli było trzeba. Wcześniej uprzedził Rybołów, że go nie będzie, bo musi załatwić sprawę na śmierć i życie. Tak ją właśnie traktował. Sprawa najwyższej wagi. Kiedy więc usłyszał dobrze znajomy mu głos, którego jednak nie słyszał już tak długo... wzdrygnął się. Podniósł wzrok, jednak nie wstał z miejsca, nawet nie usiadł. Dalej leżał na ziemi, choć jego wzrok z kamyczków przeniósł się na kocura. - O. - ciekawe. Odparł tym samym, przez moment nie wiedząc co powiedzieć. A on ZAWSZE wiedział co powiedzieć. - Cze. ść. Nie wiem, chwilę. Ładne kwiatki, skąd masz? - zapytał, posyłając mu ciepły uśmiech, a potem rzeczywiście przyjrzał się kwiatkom.

[Wędrujące Światła]

Pozostawianie przebiegu rozmowy losowi póki co nie zwiastowało nic spektakularnego i gdyby Orion należał do jednostek mniej cierpliwych to uciąłby temat już na wstępie i przeszedł od razu do kwestii, które wymagały omówienia od poprzedniego spotkania, czy może nawet dłużej. Ale nie śpieszyło mu się aż tak. Istniały obecnie dwie główne możliwości. Pierwsza – Cis nie miał pojęcia jak zacząć, stresował się czy cokolwiek. Cynamon nie zamierzał mu tego ułatwiać w takim razie (czy też utrudniać, to też była opcja). Druga – Cis zamierzał ignorować borsuka w norze tak długo jak ten spał.
Byłemu samotnikowi pozostawało jedynie grać dalej w tym ich przedstawieniu.
– Mm, w porządku. – nie chciał się chwalić to nie. Orion położył przyniesiony bukiet polnych kwiatów przed liliowymi łapami. Przeważały białe i żółte główki niewielkich rozmiarów. Ładne zbiory, ale nieszczególne. – Kwitną teraz w tych trawach wzdłuż ul... Grzmiącej Ścieżki. I pewnie w wielu innych miejscach, ale akurat te egzemplarze były po drodze.

[Cisowa Gałązka]

- Mhm - zamruczał, słysząc odpowiedź na swoje pytanie. Jego biczowaty ogon powędrował do góry. - Dużo siedzisz obok terrrrenów wichrrru? Pachniesz nim. Ostatnio też nim pachniałeś - zapytał, posyłając mu ciepły uśmiech, na znak, że to nic złego. Ciekawy był skąd u niego tak intensywna woń owego klanu. A co, jak spotyka się z jakąś kotką stamtąd? Może stąd ten zapach, może właśnie od niej wrócił, może... się przytulali... i w ogóle... na samą myśl coś ukuło go w brzuch, jednak zupełnie zignorował tę myśl. Nawet jeśli, to przecież by się cieszył. Szczęściem przyjaciela. Bo nadal nimi byli, prawda? Swoją drogą ciekawy był, czy do Oriona doszły słuchy o awansie Cisa. W końcu to było dawno, ale samotnicy nie dostawali takich informacji w przeciwieństwie do klanów.

[Wędrujące Światła]

Uniósł brwi w lekkim zdziwieniu, zastanawiając się czy po prostu wyparcie było w Cisie tak silne, czy też jego logika kierowała się zupełnie innymi zasadami niż ogółu. Ostatnio spotkali się przecież pod Czterema Dębami. W samym centrum terenów leżących między czterema klanami, w miejscu niedostępnym dla samotników. Więc chyba nietrudno było dodać dwa do dwóch?
– Obok raczej za wiele nie siedzę, częściej mi się zdarza przebywać na ich terenach. – przyznał na tyle jasno, na ile się dało bez tłumaczenia wprost, że zdarzyło mu się dołączyć do klanu. Bo o ile mógł zrezygnować z umyślnego utrudniania rozmowy, odwracania kota ogonem i innych radości życia z tej kategorii, tak nie potrafił się zmusić do odpowiadania jak na spowiedzi.

[Sol]

I znowu tutaj jest. Blisko Klanu Rzeki. Czy to nostalgia za domem? Za miejscem, które niegdyś nazywał domem? Być może. Nawet gdyby wiedział, nie przyznałby się do tego. Ale był tutaj. Blisko granicy. Być może miał nadzieję na spotkanie się z matką.

[skała]

[Zbutwiały Pień]

Zwykle nie wychodził poza granice, jednak tym razem pomyślał, by przejść chociaż kroków dalej. Upewnić się, czy w pobliżu nie chowa się żaden samotnik. Myśląc szczególnie o jednym, konkretnym, z nadzieją, że nawet mu przez myśl nie przejdzie powrót do klanu, a jeśli jednak byłby na tyle głupi, żeby się tu zbliżyć – on sam upewni się, że szybko ten pomysł zostanie szybko wybity z głowy Szczerbatej Łapy (czy jakiegokolwiek teraz imienia mógł używać).
Gdy dostrzegł jakiś ruch w Kłującym Gąszczu, błyskawicznie odwrócił się w jego stronę, podświadomie oczekując ataku. Był poza własnymi terenami, co sprawiało, że nawet jeśli nie oddalił się zbytnio, wszystko wydawało się wokół być zdecydowanie bardziej wrogie. Kot, którego ujrzał nie wyglądał jednak szczególnie niebezpiecznie.
Tak długo, jak nie wkroczył na terytorium Rzeki nie miał powodu, by przechodzić do walki. Nie miał jednak też powodów, by traktować go na równi z kotami z klanów. Być może nawet nie był to samotnik, a ktoś jeszcze gorszy – pieszczoch.
- Widziałeś tu kogoś jeszcze? – zdecydował się spytać, uważnie obserwując nieznajomego kota, na wypadek, gdyby jednak okazał się zagrożeniem.

[Sol]

Przerwał mu głos. Drgnął delikatnie uchem, a zaraz odwrócił łeb, prosto na innego kota. O proszę. Rzeczniak. Rzeczniacy to lubili sobie tak wychodzić ze swoich terenów, co? Zmarszczył delikatnie brwi, zaraz jednak usiadł, owinął ogon wokół swoich łap.
— Widziałem dużo kotów, musisz być bardziej precyzyjny — miauknął spokojnym tonem głosu, lustrując wzrokiem kocura z Rzeki.

[Zbutwiały Pień]

Jakie dużo kotów tu widział? Klanowiczów, gdy zbliżał się za bardzo do ich granic, czy może wokół kryły się całe stada samotników, gotowe wkroczyć na ich tereny? I właściwie, co on robił w takim pobliżu Rzeki? Miał konkretny powód, by tu przychodzić czy po prostu był głupi? Były to pytania, które mógłby mu zadać, gdyby nie to, że najpierw chciał dokończyć rozmowę na jeden, konkretny temat.
- Niezbyt duży. Krótkie, czarne futro. Wystające kły. – To chyba powinno wystarczyć. Szczerze mówiąc, nawet nie pamiętał, jaki kolor oczu miał Szczerbata Łapa, nigdy nie przyglądał mu się wystarczająco uważnie. Dobrze, że chociaż jego zęby wyglądały dość charakterystycznie, inaczej byłby jednym z najbardziej niewyróżniających się kotów w lesie.
Nawet jeśli mówił dość spokojnie, wciąż pozostawał w pozycji gotowości do podjęcia jakiejś bardziej konkretnej akcji.

[Sol]

— A. To nie — mruknął tylko na słowa kocura, mrużąc ślepka. No, nie kojarzył. Bywa i tak. Było dużo czarnych kotów, ale z wystającymi kłami to chyba nie widział, hm... a przynajmniej tak myślał. Spojrzał na rzeczniaka zainteresowany.
— Dlaczego go poszukujesz? — zapytał spokojnym tonem głosu.

[Zbutwiały Pień]

Czyli przynajmniej nie było go w tym miejscu, w tej chwili, to już coś. O ile oczywiście ten kocur nie kłamał, bo czy były jakiekolwiek powody, żeby mu zaufać? Nie. Więc równie dobrze można było uznać, że wciąż znajdował się w dokładnie tej samej sytuacji co przed chwilą. Przynajmniej w kwestii Szczerbatej Łapy, bo ogólnie właśnie siedział przed nim nowy problem.
- Żeby się upewnić, że nie wróci. Jakbyś go jednak spotkał, to to mu właśnie powiedz. Żeby nawet nie próbował wrócić do klanu. - To, że naprawdę przekażę tę informację dalej odpowiedniej osobie brzmiało mało prawdopodobnie, ale nie zaszkodziło spróbować. I tym samym, przynajmniej w odczuciu Skały, temat wygnańca z Rzeki został zakończony. Można więc było przejść do kolejnego pytania.
- A ty czego tutaj szukasz? - Jemu zaraz może dać tę samą wiadomość, żeby trzymał się z daleka, ale pewnie orzed tym lepiej było się dowiedzieć, skąd w ogóle się tu wziął.

[Sol]

— Teraz sobie przypominam... że pewien kocur z twojego Klanu się pytał o... prawdopodobnie tego samego jegomościa! Szpon miał na imię — mruknął, mrużąc oczka. Spojrzał z błyskiem w oku na kocura i skinął łbem. No spoko, jak nie chcieli to nie.
— Jasne — mruknął tylko.
Wojownik Rzeki zadał pytanie w jego stronę, na co Sol zmrużył oczy.
— Jak masz na imię? — zapytał się w zamian.

[Zbutwiały Pień]

Na dźwięk imienia brata z jego gardła wydobyło się ciche warknięcie. Oczywiście. Nie mógł go posłuchać i zapomnieć o tamtym głupim terminatorze. A może to było coś więcej? Może miał on na niego jakiś wręcz nadaturalny wpływ, był jakimś bytem wysłanym przez bezgwiezdnych, by najpierw siać chaos w klanie, a potem sprowadzić Szpona na złą drogę. Tym bardziej musiał się postarać nie pozwolić mu nigdy powrócić, no inaczej ostatecznie Gwiezdny Klan będzie musiał zabić ich wszystkich.
- Nie twoja sprawa. - mruknął jedynie w odpowiedzi na jego pytanie, nie przyszedł tu przecież szukać przyjaciół. Jego imię też zresztą nie obchodziło go ani trochę, pewnie nawet nie byłoby prawdziwym słowem, a jakimś bezsensownym zlepkiem dźwięków.
- Pierwszy cię o coś spytałem.

[Sol]

Westchnął niezadowolony na burknięcie ze strony wojownika.
— Czy wszystkie koty w Klanie Rzeki mają kija w dupie? — mruknął, wywracając oczami. Zaraz powrócił wzrokiem do kocura.
— Szlajam się. Ja jestem Chaber. Chabrowa Łapa. Byłem kiedyś w Klanie Rzeki — mruknął, patrząc się na wojownika. Jego ucho delikatnie drgnęło, to samo zrobiła końcówką ogona wojownika.
— Jak ty się zwiesz?

[Zbutwiały Pień]

- Lepiej by było, gdyby mieli. – Wtedy przynajmniej byłby spokój. Ale nie, zawsze musiał znaleźć się ktoś, kogo zasady obchodziły jednak niewystarczająco.
To, co powiedział później, sprawiło, że wojownik na chwilę zastygł w całkowitym bezruchu. Wybranie z własnej woli wybrał odejścia z klanu i życia poza nim (skoro spotkał już Szpona, to z pewnością musiał mieć już wcześniej okazje by tam powrócić, to nie tak, że wyglądał na uwięzionego gdzieś) oznaczało w jego ocenie coś zdecydowanie gorszego, niż jedynie urodzenie się samotnikiem czy pieszczochem. Tacy przynajmniej nie mieli wyjścia, nie to co on, samemu wybierając życie, przy którym śmierć wydawała się być lepszą opcją. Wyznanie Chabrowej Łapy musiało jednak wywołać w nim jakąś reakcję, bo westchnął i zdecydował się w końcu przedstawić.
- Skaliste Zbocze.
Jednak czy miał pewność, że jego słowa były prawdą? Może po prostu przychodząc w te okolice zdążył nauczyć się już nazw klanów i imion w nich używanych w tych stronach. Dało się to jednak sprawdzić kolejnym pytaniem.
- Jeśli pochodzisz z klanu Rzeki, to jak się nazywają twoi rodzice?