Mistrz: Jaskółczy Śpiew Płeć: kotka Matka: Jaskółczy Śpiew Partner: słodka jak agrest, cierpka jak bez
Te czasy gdy Pustułka była malutką minęły. Stała się wielką, umięśnioną kocią, o średniej wielkości szaro niebieskich oczach o kształcie migdałów. Jest wysoka, ma krępa łapy. Cały efekt masywności dopełnia kupa jedwabistego, bardzo długiego futra, które otula jej ciało. Owa sierść ma rudoczarny kolor, który dopełnia sporej wielkości biały pysk.
Towarzysz do browara
Źródlana Łapa [KC] Modliszka [KW] Ryk [KG]
Wszystko zapowiadało się okej, dopóki nie poczuła że coś zaczepia ją od tyłu. Była niemal pewna że to Brzoza, ale niestety zawiodła się, bo odwracając łeb spostrzegła.. no właśnie.
Nie małe zwierzę konsystencji łasicy, które mogło jej mimo wszystko zrobić jakąś krzywdę, na przykład wgryźć się w oko, chociaż miała wątpliwości by bure zwierzątko było na tyle inteligentne by atakować ją akurat tam. Nie namyślała się dużo nad atakiem, po prostu korzystając z tego że kuna jest tuż obok, postanowiła załatwić sprawę szybko, próbując zatopić pazury łapy w jej karku, w celu dodebrania, jej możliwości poruszania się. Miała tyle szczęścia że pierwszy ruch ostatecznie należał do niej, bo gdyby ten wcześniejszy się udał.. skończyłaby z wyjątkowo dużym kleszczem na tyłku. Ciekawe czy takie bydle da się zjeść, bo wyglądem kojarzy się Ptaszynie z przerośniętą piszczką.
»Dziejesięzem n ącośbardzop i ę k n e g o«
≡
Śnimisięzamieć
Dawniej jej wielkość można było porównać do wysokości jakiegoś zająca, ale z wiekiem zdołała osiągnąć chociaż tę średnią wielkość przeciętnego kota. Po swojej ucieczce z Klanu Rzeki sporo schudła, choć nadal jest dość krągła(choć w większej części to wina genów i budowy). Posiada srebrną sierść poprzecinaną czarnym cętkowaniem. Na pysku, klatce piersiowej i brzuchu można dostrzec białe znaczenia, które nie wiedzieć czemu zawsze są brudne i mają lekko żółtawy kolor. Ślepia mienią się w zielonych, oliwkowych odcieniach w jaśniejszych miejscach przechodzącą w żółć. Pysk jest wyjątkowo okrągły i pucołowaty, ogon średniej długości, a łapy stosunkowo krótkie. Szczyci się długimi, wprost ptasimi pazurami, które częściowo ułatwiają jej jakość ciosów.
Niewiele zmieniło się po jej ucieczce z Klanu Rzeki. Nadal jest oschła, zimna i szorstka, a także nadal ma skłonności do agresji i bicia nieważnych kłaków, którzy myślą, że będą sobie spokojnie chodzić po jej terytorium i łapać jej zwierzynę. Jednak zmieniło się jej samopoczucie względem innych kotów. Chodzi głównie o jej wcześniejszy lęk przed innymi. Teraz zdążyła przyzwyczaić się do obecności większej liczby współplemieńców, z którymi musi rywalizować o każdy kawałek jedzenia czy terytorium, które wiecznie należy patrolować, bo wszyscy czuwają tylko na jej nieuwagę. Nie jest już tak roztrzepana jak kiedyś i łatwiej przychodzi jej skupienie. O Gwiezdnyn Klanie zapomniała zupełnie, podobnie o Kodeksie Wojownika. Jak przewidywała, nie przydał jej się w późniejszym życiu. To oczywiście nie oznacza, że jest niemoralną kupą futra, o nie. Szanuje kocie zasady, jednak nie całkiem te Klanowe. Za Klanem Rzeki nie tęskni, nie hamuje się również, kiedy niechciany gość wejdzie na jej rewir, bez wahania przegryzie mu kark, jeśli będzie mieć okazję. Ha, srebrnej również zmieniło się lekko poczucie humoru, teraz potrafi używać żartów, choć niekoniecznie w dobrych sytuacjach. Dawniej tępy wyraz pyska przypomina teraz krzywy, głupi uśmiech, który tak często prezentuje swoim gościom
Grzmiąca Łapa[KG], Czermieniowa Łapa[KW], Tomasz [P]
Nic, a nic. Ale czy to oznacza, że się podda? Absolutnie nie, musi szukać dalej. Będzie szukać i szukać do chwili, kiedy coś napatoczy jej się pod łapy. Początki polowań zazwyczaj bywały u niej marne i dopiero po upływie pewnego czasu pojawiała się zwierzyna... lub czasem też drapieżnik. Nie miała nic przeciwko jakiemuś małemu drapieżnikowi, ale borsuk byłby definitywną przesadą. Nie chciała szybko opuszczać tych terenów z powodu jakiegoś tępego stworzenia, które mogłoby zagrozić jej zdrowiu i życiu. W końcu nie jeden taki stwór pozbawił życia również nie jednego kota. Te śmieszne kreatury były ostatnim, co chciałaby znaleźć.
Czując, że w tej okolicy chyba nic nie znajdzie nie zmieniając pozycji ruszyła skradając się w przeciwnym kierunku. Sprawdzała czy idzie pod wiatr, jak i oczywiście przy okazji używała bujnej roślinności otaczającej ją i całą okolicę. Oddech dalej miała ściszony, a łapy ugięte z ciężarem przeniesionym na tylne, głowę i ogon zrównany z linią grzbietu. Starała się nie szurać brzuchem o ziemię, co nie było aż tak trudne biorąc pod uwagę, że schudła, a jej futerko nadal było równie krótkie. Śmieci pod łapami także się strzegła. Teraz tylko pozostało jej czekać na coś interesującego.
Czarno-biały kwiat, który już od jakiegoś czasu rozkwitał i rósł na coraz to większą i większą. Białe plamy zasłaniające czarne futro układają się nieregularnie, granice między bielą a czernią, wędrowały krętą drogą, tworząc zawijasy i ciekawą kompozycję. Największa z owych plam, zaczyna się tuż na prawej stronie pyszczka, ciągnie się przez dolną szczękę, omijając mały element na brodzie z tego oto powodu na brodzie koteczki znajduje się czarne futerko. Biała nieregularna plama ciągnie się przez brzuch aż do wewnętrznej strony ud, ostatecznie jednak wchodzi na zewnętrzną stronę lewego uda, a tam spływa już w dół tworząc swego rodzaju krzywą skarpetkę. Białe skarpetki zostały nałożone również i na pozostałe łapy, na każdej jednak różnej długości. Na pyszczku osadzone żółte oczy. Na jej karku widnieje duża blizna, pamiątka po walce z rzeczną terminatorką. Brak 3/4 małżowiny lewego ucha. Na szyi obroża z pudroworóżową apaszką.
Ze wszystkich sił stara się zaistnieć w oczach wymagającego ojca, nie chce zawieść jego zaufania, ani sprawić, że będzie się jej wstydził. Po długim czasie spędzonym z ojcem zaczęła od siebie sporo wymagać i oczekuje tego również od rodzeństwa. Kwiatuszek nie ma czasu na głupie zabawy - ona jest poważnym kotem - a jeśli już zaplątała się w jakąś zabawę, starała się wyciągnąć z niej coś pożytecznego, coś co przyniesie jej potrzebną wiedzę i umiejętności. Jak na tak młody wiek jest bardzo ambitna i pewna swoich racji, a jej ogromna pewność siebie tylko to pogłębia.
Wojowniczka dość szybko zareagowała. Jak tylko kuna pojawiła się w zasięgu jej wzroku, ta uniosła łapę z zamiarem uderzenia drapieżnika. Kuny jednak bywają zaskakująco szybkie, to też cios Pustułki zniwelowały pazurki kuny, która pozostawiły po sobie zadrapania. Drapieżnik odskoczył, prężąc grzbiet w ostrzeżeniu.
Nie poddawanie się zostało docenione! I pomimo iż Brzoza nie natrafiła na nic tak ciekawego jak kuna, to ruda kita powinna ją zadowolić! A już szczególnie, że wiewiórka siedziała na ziemi, zajadając się orzeszkiem. Obok było drzewo, więc trzeba podejść naprawdę ostrożnie, by gryzoń na nie nie uciekł
Mistrz: Jaskółczy Śpiew Płeć: kotka Matka: Jaskółczy Śpiew Partner: słodka jak agrest, cierpka jak bez
Te czasy gdy Pustułka była malutką minęły. Stała się wielką, umięśnioną kocią, o średniej wielkości szaro niebieskich oczach o kształcie migdałów. Jest wysoka, ma krępa łapy. Cały efekt masywności dopełnia kupa jedwabistego, bardzo długiego futra, które otula jej ciało. Owa sierść ma rudoczarny kolor, który dopełnia sporej wielkości biały pysk.
Towarzysz do browara
Źródlana Łapa [KC] Modliszka [KW] Ryk [KG]
Atak mógł się udać, jednak jak zwykle to bywa, kuna była szybsza, i takim sposobem kocica nabawiła się niewielkiego, aczkolwiek nie przyjemnego incydentu, jakim była ranka na łapie, którą była zmuszona zignorować, by mogła atakować dalej. Korzystając z tego że kuna odskoczyła, i dystans który je dzielił się powiększył, ta postanowiła to wykorzystać, delikatnie skacząc na jakże niebezpiecznego drapieżnika, celując szponami w jego kark, teraz gdy się prężył idiota. Tym razem starała się być szybsza, i bardziej precyzyjna, by mniejsza istota przypadkiem nie uderzyła jej brzuch. Głupio by było zginąć, zabitym przez coś tak nieznaczącego jak.. kuna. Może ma chociaż smaczne mięso, ale śmiem wątpić, wnioskując po jej jakże cudownym zapaszku. Mniam.
»Dziejesięzem n ącośbardzop i ę k n e g o«
≡
Śnimisięzamieć
Dawniej jej wielkość można było porównać do wysokości jakiegoś zająca, ale z wiekiem zdołała osiągnąć chociaż tę średnią wielkość przeciętnego kota. Po swojej ucieczce z Klanu Rzeki sporo schudła, choć nadal jest dość krągła(choć w większej części to wina genów i budowy). Posiada srebrną sierść poprzecinaną czarnym cętkowaniem. Na pysku, klatce piersiowej i brzuchu można dostrzec białe znaczenia, które nie wiedzieć czemu zawsze są brudne i mają lekko żółtawy kolor. Ślepia mienią się w zielonych, oliwkowych odcieniach w jaśniejszych miejscach przechodzącą w żółć. Pysk jest wyjątkowo okrągły i pucołowaty, ogon średniej długości, a łapy stosunkowo krótkie. Szczyci się długimi, wprost ptasimi pazurami, które częściowo ułatwiają jej jakość ciosów.
Niewiele zmieniło się po jej ucieczce z Klanu Rzeki. Nadal jest oschła, zimna i szorstka, a także nadal ma skłonności do agresji i bicia nieważnych kłaków, którzy myślą, że będą sobie spokojnie chodzić po jej terytorium i łapać jej zwierzynę. Jednak zmieniło się jej samopoczucie względem innych kotów. Chodzi głównie o jej wcześniejszy lęk przed innymi. Teraz zdążyła przyzwyczaić się do obecności większej liczby współplemieńców, z którymi musi rywalizować o każdy kawałek jedzenia czy terytorium, które wiecznie należy patrolować, bo wszyscy czuwają tylko na jej nieuwagę. Nie jest już tak roztrzepana jak kiedyś i łatwiej przychodzi jej skupienie. O Gwiezdnyn Klanie zapomniała zupełnie, podobnie o Kodeksie Wojownika. Jak przewidywała, nie przydał jej się w późniejszym życiu. To oczywiście nie oznacza, że jest niemoralną kupą futra, o nie. Szanuje kocie zasady, jednak nie całkiem te Klanowe. Za Klanem Rzeki nie tęskni, nie hamuje się również, kiedy niechciany gość wejdzie na jej rewir, bez wahania przegryzie mu kark, jeśli będzie mieć okazję. Ha, srebrnej również zmieniło się lekko poczucie humoru, teraz potrafi używać żartów, choć niekoniecznie w dobrych sytuacjach. Dawniej tępy wyraz pyska przypomina teraz krzywy, głupi uśmiech, który tak często prezentuje swoim gościom
Grzmiąca Łapa[KG], Czermieniowa Łapa[KW], Tomasz [P]
Natrafiła na... wiewiórkę! Nie przepadała szczególnie za tym gatunkiem zwierzyny łownej, ale jak to mówią - lepszy rydz niż nic. Jedzenie takiej rudej kity, jeśli zdoła ją upolować na pewno nie będzie szczególnie przyjemne przez bujne włosie wiewiórki, ale coś trzeba jeść. Nawet tą mniej atrakcyjną w smaku zwierzynę, a głód w tym przypadku robił swoje i na sam widok ognistego futerka Brzoza mogła poczuć napływającą do jej pyska ślinę. Jej starania najwyraźniej zostały docenienie i interesujące ją stworzenie pojawiło się obok pnia drzewa, więc musiała się znów postarać i działać szybko, żeby rudzielec nie wskoczył wcześniej na drzewo i przepadł jak kamień w wodę, bo wtedy już go z tej głębiny nie wyciągnie. Postanowiła zajść ją od tyłu kierując się w tej samej pozycji pod wiatr. Oddech jak można się domyślić nadal miała wyciszony, łapy ugięte, ciężar przeniesiony na tylne, a ogon i głowę zrównaną z linią kręgosłupa. Uważała na uporczywe śmieci pod łapami i ukrywała swoją obecność między zielenią okolicy, żeby następnie skradając się znaleźć z tyłu wiewióry i podchodząc jeszcze dostatecznie blisko skoczyć z wysuniętymi pazurkami na możliwe, że niczego nie spodziewające się zwierzę, aby następnie je zagryźć pozbawiając życia.
Czarno-biały kwiat, który już od jakiegoś czasu rozkwitał i rósł na coraz to większą i większą. Białe plamy zasłaniające czarne futro układają się nieregularnie, granice między bielą a czernią, wędrowały krętą drogą, tworząc zawijasy i ciekawą kompozycję. Największa z owych plam, zaczyna się tuż na prawej stronie pyszczka, ciągnie się przez dolną szczękę, omijając mały element na brodzie z tego oto powodu na brodzie koteczki znajduje się czarne futerko. Biała nieregularna plama ciągnie się przez brzuch aż do wewnętrznej strony ud, ostatecznie jednak wchodzi na zewnętrzną stronę lewego uda, a tam spływa już w dół tworząc swego rodzaju krzywą skarpetkę. Białe skarpetki zostały nałożone również i na pozostałe łapy, na każdej jednak różnej długości. Na pyszczku osadzone żółte oczy. Na jej karku widnieje duża blizna, pamiątka po walce z rzeczną terminatorką. Brak 3/4 małżowiny lewego ucha. Na szyi obroża z pudroworóżową apaszką.
Ze wszystkich sił stara się zaistnieć w oczach wymagającego ojca, nie chce zawieść jego zaufania, ani sprawić, że będzie się jej wstydził. Po długim czasie spędzonym z ojcem zaczęła od siebie sporo wymagać i oczekuje tego również od rodzeństwa. Kwiatuszek nie ma czasu na głupie zabawy - ona jest poważnym kotem - a jeśli już zaplątała się w jakąś zabawę, starała się wyciągnąć z niej coś pożytecznego, coś co przyniesie jej potrzebną wiedzę i umiejętności. Jak na tak młody wiek jest bardzo ambitna i pewna swoich racji, a jej ogromna pewność siebie tylko to pogłębia.
Atak Pustułki: udał się dobrze[100%] > (16 + 8) - (11 + 7) = 6 Atak kuny: udał się dobrze[100%] > (15 + 7) - (11 + 12) = -1
Kuna nie zamierzała stać w bezruchu, ułatwiając tym samym Pustułce walkę. Dlatego jak tylko wojowniczka zamachnęła się łapą wprost na grzbiet przeciwnika, ta skoczyła, powodując, że w łapie Pustułki pozostał tylko wyrwany kłębek sierści. Sam atak kuny niezbyt się powiódł. Drapieżnik znów odsunął się na pewną odległość, wyginając grzbiet w łuk.
Wiewiórka nie była trudna do złapania. Zapewne nie pierwszy raz Brzoza miała z takową do czynienia. Dlatego wzorowo podeszła do gryzonia i zaszła go od tyłu. Niczego nie spodziewająca się wiewiórka wciąż zajęta była posiłkiem, który został przerwany w dość brutalny sposób. Minęła chwila, a gryzoń już leżał martwy pod łapami samotniczki, czekając na spożycie! Brawo!
Mistrz: Jaskółczy Śpiew Płeć: kotka Matka: Jaskółczy Śpiew Partner: słodka jak agrest, cierpka jak bez
Te czasy gdy Pustułka była malutką minęły. Stała się wielką, umięśnioną kocią, o średniej wielkości szaro niebieskich oczach o kształcie migdałów. Jest wysoka, ma krępa łapy. Cały efekt masywności dopełnia kupa jedwabistego, bardzo długiego futra, które otula jej ciało. Owa sierść ma rudoczarny kolor, który dopełnia sporej wielkości biały pysk.
Towarzysz do browara
Źródlana Łapa [KC] Modliszka [KW] Ryk [KG]
Pozbyła się kawałka futra łasicowatej, a ta odskoczyła. Nie najlepiej, ale nie najgorzej, jednak musi zgęścić ruchy, i zaatakować paszczą, co będzie raczej efektywniejsze, jeśli się uda. Od razu gdy ta się oddaliła ta delikatnie skoczyła w przód i próbując schować pysk kuny w swoim własnym. Dużo ryzykowała- kuna również mogła jej coś zrobić, i to coś dużego. Czy to przemyślała? Absolutnie nie, w walce był impulsywna, nie dużo brakowało żeby w końcu się na tym przejechała. Cóż- bywa. Nic na to nie poradzi. Nic nie poradzi na narcyzm, i za dużą wiarę w siebie. Pff zapewne nawet nie spróbowała.
»Dziejesięzem n ącośbardzop i ę k n e g o«
≡
Śnimisięzamieć
Dawniej jej wielkość można było porównać do wysokości jakiegoś zająca, ale z wiekiem zdołała osiągnąć chociaż tę średnią wielkość przeciętnego kota. Po swojej ucieczce z Klanu Rzeki sporo schudła, choć nadal jest dość krągła(choć w większej części to wina genów i budowy). Posiada srebrną sierść poprzecinaną czarnym cętkowaniem. Na pysku, klatce piersiowej i brzuchu można dostrzec białe znaczenia, które nie wiedzieć czemu zawsze są brudne i mają lekko żółtawy kolor. Ślepia mienią się w zielonych, oliwkowych odcieniach w jaśniejszych miejscach przechodzącą w żółć. Pysk jest wyjątkowo okrągły i pucołowaty, ogon średniej długości, a łapy stosunkowo krótkie. Szczyci się długimi, wprost ptasimi pazurami, które częściowo ułatwiają jej jakość ciosów.
Niewiele zmieniło się po jej ucieczce z Klanu Rzeki. Nadal jest oschła, zimna i szorstka, a także nadal ma skłonności do agresji i bicia nieważnych kłaków, którzy myślą, że będą sobie spokojnie chodzić po jej terytorium i łapać jej zwierzynę. Jednak zmieniło się jej samopoczucie względem innych kotów. Chodzi głównie o jej wcześniejszy lęk przed innymi. Teraz zdążyła przyzwyczaić się do obecności większej liczby współplemieńców, z którymi musi rywalizować o każdy kawałek jedzenia czy terytorium, które wiecznie należy patrolować, bo wszyscy czuwają tylko na jej nieuwagę. Nie jest już tak roztrzepana jak kiedyś i łatwiej przychodzi jej skupienie. O Gwiezdnyn Klanie zapomniała zupełnie, podobnie o Kodeksie Wojownika. Jak przewidywała, nie przydał jej się w późniejszym życiu. To oczywiście nie oznacza, że jest niemoralną kupą futra, o nie. Szanuje kocie zasady, jednak nie całkiem te Klanowe. Za Klanem Rzeki nie tęskni, nie hamuje się również, kiedy niechciany gość wejdzie na jej rewir, bez wahania przegryzie mu kark, jeśli będzie mieć okazję. Ha, srebrnej również zmieniło się lekko poczucie humoru, teraz potrafi używać żartów, choć niekoniecznie w dobrych sytuacjach. Dawniej tępy wyraz pyska przypomina teraz krzywy, głupi uśmiech, który tak często prezentuje swoim gościom
Grzmiąca Łapa[KG], Czermieniowa Łapa[KW], Tomasz [P]
Udało się! Dobiła wiewiórkę i teraz mogła się nią odpowiednio zająć. Wzięła kilka szybkich gryzów i powolnie je przeżuła delektując się każdym kęsem. Resztę wiewiórki zakopała starannie w ziemi, żeby później po nią wrócić i zabrać do tymczasowego legowiska. Następnie znów wróciła do polowania, aby zdobyć więcej zwierzyny. Nie chciała tak szybko kończyć polowania, a zależało jej również na zdobyciu większej ilości pożywienia, bo marne zapasy się już wyczerpały. Ugięła łapy przenosząc ciężar na tylne, wyrównała ogon i głowę z linią grzbietu i w taki sposób zaczęła się skracać idąc pod wiatr i uważając na rozmaite śmieci i inne patyki pod łapami, które mogą zaalarmować zwierzynę zbyt wcześnie. Jak zwykle pomyślała również o kamuflażu kryjąc się za bujną roślinnością okolicy. Oddech miała ściszony. Teraz pozostało tylko mieć szczęście i znaleźć coś godnego uwagi.
Czarno-biały kwiat, który już od jakiegoś czasu rozkwitał i rósł na coraz to większą i większą. Białe plamy zasłaniające czarne futro układają się nieregularnie, granice między bielą a czernią, wędrowały krętą drogą, tworząc zawijasy i ciekawą kompozycję. Największa z owych plam, zaczyna się tuż na prawej stronie pyszczka, ciągnie się przez dolną szczękę, omijając mały element na brodzie z tego oto powodu na brodzie koteczki znajduje się czarne futerko. Biała nieregularna plama ciągnie się przez brzuch aż do wewnętrznej strony ud, ostatecznie jednak wchodzi na zewnętrzną stronę lewego uda, a tam spływa już w dół tworząc swego rodzaju krzywą skarpetkę. Białe skarpetki zostały nałożone również i na pozostałe łapy, na każdej jednak różnej długości. Na pyszczku osadzone żółte oczy. Na jej karku widnieje duża blizna, pamiątka po walce z rzeczną terminatorką. Brak 3/4 małżowiny lewego ucha. Na szyi obroża z pudroworóżową apaszką.
Ze wszystkich sił stara się zaistnieć w oczach wymagającego ojca, nie chce zawieść jego zaufania, ani sprawić, że będzie się jej wstydził. Po długim czasie spędzonym z ojcem zaczęła od siebie sporo wymagać i oczekuje tego również od rodzeństwa. Kwiatuszek nie ma czasu na głupie zabawy - ona jest poważnym kotem - a jeśli już zaplątała się w jakąś zabawę, starała się wyciągnąć z niej coś pożytecznego, coś co przyniesie jej potrzebną wiedzę i umiejętności. Jak na tak młody wiek jest bardzo ambitna i pewna swoich racji, a jej ogromna pewność siebie tylko to pogłębia.
Atak Pustułki: krytyczny[150%] > (8 + 8) - (9 + 7) * 1.5 = 0 Atak kuny: w ogóle się nie udał[0%]
Wojowniczka zdecydowała się na ryzykowny ruch. Jednak kuna wciąż pozostawała sprawna i najwyraźniej – nieuchwytna. Drapieżnik sam chciał zaatakować Pustułczy Wrzask, nie zdając sobie sprawę, że swoim ruchem właśnie uniknął ataku wojowniczki. Kuna przemknęła pod głową wojowniczki, zatrzymując się po jej prawym boku. Obie chybiły, jednak czy ktokolwiek z tej dwójki się podda?
Wojowniczka powróciła do polowania. Szła przed siebie wyostrzając każdy ze zmysłów, lecz nawet to nie pomogło jej w znalezieniu kolejnego z piszczków. Może trzeba zmienić nieco miejsce poszukiwań?
Mistrz: Jaskółczy Śpiew Płeć: kotka Matka: Jaskółczy Śpiew Partner: słodka jak agrest, cierpka jak bez
Te czasy gdy Pustułka była malutką minęły. Stała się wielką, umięśnioną kocią, o średniej wielkości szaro niebieskich oczach o kształcie migdałów. Jest wysoka, ma krępa łapy. Cały efekt masywności dopełnia kupa jedwabistego, bardzo długiego futra, które otula jej ciało. Owa sierść ma rudoczarny kolor, który dopełnia sporej wielkości biały pysk.
Towarzysz do browara
Źródlana Łapa [KC] Modliszka [KW] Ryk [KG]
Nikt nikomu krzywdy nie zrobił, ale to może szybko się zmienić, jeśli Pustułka się nie zrefleksuje. Gdy kuna wylądowała przy jej prawym boku ta pośpiesznie się odwróciła, przy tym próbując przeorać łasiczy bok pazurami własnej łapy. Teraz jednak starała się trzymać drapieżnika na dystans, aby jej się przypadkiem nie oberwało, co mogłoby mieć nie ciekawe skutki, w typie zadrapań i innych nie groźnych lecz nieprzyjemnych urazów ciała. Ha, jeszcze nigdy nie była w lecznicy, i nie chciała być- Brzoza sporo o tym gadała, i przysporzyła sobie tym kilku księżycowy pobyt w lecznicy razem z nie chęcią do rodziny. Rzuciła kunie gniewne spojrzenie. Czy to da się zjeść?
»Dziejesięzem n ącośbardzop i ę k n e g o«
≡
Śnimisięzamieć
Dawniej jej wielkość można było porównać do wysokości jakiegoś zająca, ale z wiekiem zdołała osiągnąć chociaż tę średnią wielkość przeciętnego kota. Po swojej ucieczce z Klanu Rzeki sporo schudła, choć nadal jest dość krągła(choć w większej części to wina genów i budowy). Posiada srebrną sierść poprzecinaną czarnym cętkowaniem. Na pysku, klatce piersiowej i brzuchu można dostrzec białe znaczenia, które nie wiedzieć czemu zawsze są brudne i mają lekko żółtawy kolor. Ślepia mienią się w zielonych, oliwkowych odcieniach w jaśniejszych miejscach przechodzącą w żółć. Pysk jest wyjątkowo okrągły i pucołowaty, ogon średniej długości, a łapy stosunkowo krótkie. Szczyci się długimi, wprost ptasimi pazurami, które częściowo ułatwiają jej jakość ciosów.
Niewiele zmieniło się po jej ucieczce z Klanu Rzeki. Nadal jest oschła, zimna i szorstka, a także nadal ma skłonności do agresji i bicia nieważnych kłaków, którzy myślą, że będą sobie spokojnie chodzić po jej terytorium i łapać jej zwierzynę. Jednak zmieniło się jej samopoczucie względem innych kotów. Chodzi głównie o jej wcześniejszy lęk przed innymi. Teraz zdążyła przyzwyczaić się do obecności większej liczby współplemieńców, z którymi musi rywalizować o każdy kawałek jedzenia czy terytorium, które wiecznie należy patrolować, bo wszyscy czuwają tylko na jej nieuwagę. Nie jest już tak roztrzepana jak kiedyś i łatwiej przychodzi jej skupienie. O Gwiezdnyn Klanie zapomniała zupełnie, podobnie o Kodeksie Wojownika. Jak przewidywała, nie przydał jej się w późniejszym życiu. To oczywiście nie oznacza, że jest niemoralną kupą futra, o nie. Szanuje kocie zasady, jednak nie całkiem te Klanowe. Za Klanem Rzeki nie tęskni, nie hamuje się również, kiedy niechciany gość wejdzie na jej rewir, bez wahania przegryzie mu kark, jeśli będzie mieć okazję. Ha, srebrnej również zmieniło się lekko poczucie humoru, teraz potrafi używać żartów, choć niekoniecznie w dobrych sytuacjach. Dawniej tępy wyraz pyska przypomina teraz krzywy, głupi uśmiech, który tak często prezentuje swoim gościom
Grzmiąca Łapa[KG], Czermieniowa Łapa[KW], Tomasz [P]
Znów nic. Najwyraźniej wypadałoby zmienić chociaż lekko teren łowów i pokierować się po raz kolejny w przeciwną stronę, a być może znajdzie tam coś, co będzie nadawać się do zjedzenia i miejmy nadzieję, nie będzie chciało zjeść jej. Tak też zrobiła, zmieniła kierunek obracając się w przeciwną stronę, ale nadal idąc pod wiatr. Pozycja nadal pozostała niezmienna - łapy były zgięte, ciężar przeniesiony na tylne, ogon i głowa wyrównana z linią grzbietu. Również jak wcześniej ściszyła oddech, uważała na śmieci pod łapami i wykorzystywała kamuflaż, który ułatwiała całkiem pokaźna, zielona roślinność w tym rozmaite krzewy, za którymi mogła ukryć swoje nieco krępe, srebrzyste cielsko. Znów pozostało tylko mieć nadzieję na znalezienie czegoś. Jedną wiewiórkę już miała, ale nie wystarczy jej na długo.
Czarno-biały kwiat, który już od jakiegoś czasu rozkwitał i rósł na coraz to większą i większą. Białe plamy zasłaniające czarne futro układają się nieregularnie, granice między bielą a czernią, wędrowały krętą drogą, tworząc zawijasy i ciekawą kompozycję. Największa z owych plam, zaczyna się tuż na prawej stronie pyszczka, ciągnie się przez dolną szczękę, omijając mały element na brodzie z tego oto powodu na brodzie koteczki znajduje się czarne futerko. Biała nieregularna plama ciągnie się przez brzuch aż do wewnętrznej strony ud, ostatecznie jednak wchodzi na zewnętrzną stronę lewego uda, a tam spływa już w dół tworząc swego rodzaju krzywą skarpetkę. Białe skarpetki zostały nałożone również i na pozostałe łapy, na każdej jednak różnej długości. Na pyszczku osadzone żółte oczy. Na jej karku widnieje duża blizna, pamiątka po walce z rzeczną terminatorką. Brak 3/4 małżowiny lewego ucha. Na szyi obroża z pudroworóżową apaszką.
Ze wszystkich sił stara się zaistnieć w oczach wymagającego ojca, nie chce zawieść jego zaufania, ani sprawić, że będzie się jej wstydził. Po długim czasie spędzonym z ojcem zaczęła od siebie sporo wymagać i oczekuje tego również od rodzeństwa. Kwiatuszek nie ma czasu na głupie zabawy - ona jest poważnym kotem - a jeśli już zaplątała się w jakąś zabawę, starała się wyciągnąć z niej coś pożytecznego, coś co przyniesie jej potrzebną wiedzę i umiejętności. Jak na tak młody wiek jest bardzo ambitna i pewna swoich racji, a jej ogromna pewność siebie tylko to pogłębia.
Atak Pustułki: udał się dobrze[100%] > (20 + 8) - (10 + 7) = 11 Atak kuny: udał się słabo[50%] > (21 + 7) - (7 + 12) = 9
W końcu zaczęło dziać się coś poważniejszego, aniżeli przemienne wyrywanie sierści. Wojowniczka nie czekała długo, to też miała dobry moment by wziąć przeciwnika z zaskoczenia i właśnie tak zrobiła. Zamachnęła się łapą i pazurami przejechała wzdłuż grzbietu kuny, która wydała z siebie dość głośny pisk, by następnie... nie, nie odskoczyć, zacisnąć szczękę na łapie wojowniczki i pozostawić po sobie rozerwaną skórę. Potem odsunęła się, wydymając ponownie grzbiet w ostrzeżeniu.
Pustułka: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 12 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 58-9=49/65 | W: 43-3=40/50
• przerzuty: 0/2
○ rana 0 stopnia; zadrapanie na łapie
○ rana 1 stopnia; ślady zębów na prawej łapie, krwawi; -1HP do końca walki
kuna: S: 7 | Zr: 7 | Sz: 8 | HP: 34-11=29/40 | W: 32-3=29/40
○ rana 0 stopnia; wyrwany kłębek sierści z grzbietu
○ rana 1 stopnia; zadrapanie wzdłuż grzbietu, krwawi; -1HP do końca walki
Samotniczka nie poddała się, co opłaciło jej się, gdyż lada moment a jej uszy wyłapały szelest w trawie. Gryzoń wielkością przypominał szczura, czy czai się ich tu więcej? Choć patrząc nieco dłużej na piszczka Brzoza mogła dostrzec charakterystyczne elementy popielicy. Szarawa barwa, puszysty ogon... to na pewno popielica. Gryzoń nie dostrzegł Brzozy, ani też jej nie wyczuł, także samotniczka miała spore pole do popisu.
Mistrz: Jaskółczy Śpiew Płeć: kotka Matka: Jaskółczy Śpiew Partner: słodka jak agrest, cierpka jak bez
Te czasy gdy Pustułka była malutką minęły. Stała się wielką, umięśnioną kocią, o średniej wielkości szaro niebieskich oczach o kształcie migdałów. Jest wysoka, ma krępa łapy. Cały efekt masywności dopełnia kupa jedwabistego, bardzo długiego futra, które otula jej ciało. Owa sierść ma rudoczarny kolor, który dopełnia sporej wielkości biały pysk.
Towarzysz do browara
Źródlana Łapa [KC] Modliszka [KW] Ryk [KG]
Udało się.
Gdy usłyszała pisk kuny automatycznie wpłynął na jej pysk krzywy uśmiech. No, przynajmniej dopóki drapieżnik nie zdecydował się na kontratak, który zaskutkował tym że łapa czarnorudej zaczęła delikatnie krwawić. Zmarszczyła sceptycznie nos, od razu szykując się do następnego ciosu, czy udanego to kostek wola.
Gdy łasicowata ponownie bezmyślnie wyprężyła grzbiet, wojowniczka usiłowała ponownie uderzyć ją łapą- chociaż teraz lewą, przez lekkie zranienie prawej. Miała szczerze dość tej potyczki, która wyłącznie wysysała z niej siły. Z jej gardła wydobył się głośny warkot, niczym brzęk ze starego malucha. No i co dalej, łasico?
»Dziejesięzem n ącośbardzop i ę k n e g o«
≡
Śnimisięzamieć
Dawniej jej wielkość można było porównać do wysokości jakiegoś zająca, ale z wiekiem zdołała osiągnąć chociaż tę średnią wielkość przeciętnego kota. Po swojej ucieczce z Klanu Rzeki sporo schudła, choć nadal jest dość krągła(choć w większej części to wina genów i budowy). Posiada srebrną sierść poprzecinaną czarnym cętkowaniem. Na pysku, klatce piersiowej i brzuchu można dostrzec białe znaczenia, które nie wiedzieć czemu zawsze są brudne i mają lekko żółtawy kolor. Ślepia mienią się w zielonych, oliwkowych odcieniach w jaśniejszych miejscach przechodzącą w żółć. Pysk jest wyjątkowo okrągły i pucołowaty, ogon średniej długości, a łapy stosunkowo krótkie. Szczyci się długimi, wprost ptasimi pazurami, które częściowo ułatwiają jej jakość ciosów.
Niewiele zmieniło się po jej ucieczce z Klanu Rzeki. Nadal jest oschła, zimna i szorstka, a także nadal ma skłonności do agresji i bicia nieważnych kłaków, którzy myślą, że będą sobie spokojnie chodzić po jej terytorium i łapać jej zwierzynę. Jednak zmieniło się jej samopoczucie względem innych kotów. Chodzi głównie o jej wcześniejszy lęk przed innymi. Teraz zdążyła przyzwyczaić się do obecności większej liczby współplemieńców, z którymi musi rywalizować o każdy kawałek jedzenia czy terytorium, które wiecznie należy patrolować, bo wszyscy czuwają tylko na jej nieuwagę. Nie jest już tak roztrzepana jak kiedyś i łatwiej przychodzi jej skupienie. O Gwiezdnyn Klanie zapomniała zupełnie, podobnie o Kodeksie Wojownika. Jak przewidywała, nie przydał jej się w późniejszym życiu. To oczywiście nie oznacza, że jest niemoralną kupą futra, o nie. Szanuje kocie zasady, jednak nie całkiem te Klanowe. Za Klanem Rzeki nie tęskni, nie hamuje się również, kiedy niechciany gość wejdzie na jej rewir, bez wahania przegryzie mu kark, jeśli będzie mieć okazję. Ha, srebrnej również zmieniło się lekko poczucie humoru, teraz potrafi używać żartów, choć niekoniecznie w dobrych sytuacjach. Dawniej tępy wyraz pyska przypomina teraz krzywy, głupi uśmiech, który tak często prezentuje swoim gościom
Grzmiąca Łapa[KG], Czermieniowa Łapa[KW], Tomasz [P]
Znów jej starania zostały docenione, bo już po chwili mogła usłyszeć szelest trawy. Zielono-żółtymi ślepiami przeszukała wzrokiem miejsce, z którego dochodził dźwięk, aby następnie rozpoznać w gryzoniu popieliczkę. Szare, puszyste zwierzątko wydawało się kompletnie nie wyczuwać jej obecności na korzyść Brzozy. Tak jak w przypadku wiewiórki, kocica obrała taktykę "zajścia od tyłu" kierując się nadal pod wiatr i wykorzystując kamuflaż otoczenia, bo gdyby tego nie zrobiła to minęłaby się z celem, a potencjalny łup dałby nogę zaalarmowany dźwiękiem lub widokiem jej srebrnego futra. Pozycja oczywiście pozostawała ta sama, łapy były zgięte, ciężar przeniesiony na tylne, a głowa i ogon wyrównany z linią grzbietu, a oddech wyciszony. Kiedy zakradła się dostatecznie blisko zwierzęcia wystrzeliła z wysuniętymi pazurami w jego kierunku z zamiarem zadania śmiertelnego ciosu.
Czarno-biały kwiat, który już od jakiegoś czasu rozkwitał i rósł na coraz to większą i większą. Białe plamy zasłaniające czarne futro układają się nieregularnie, granice między bielą a czernią, wędrowały krętą drogą, tworząc zawijasy i ciekawą kompozycję. Największa z owych plam, zaczyna się tuż na prawej stronie pyszczka, ciągnie się przez dolną szczękę, omijając mały element na brodzie z tego oto powodu na brodzie koteczki znajduje się czarne futerko. Biała nieregularna plama ciągnie się przez brzuch aż do wewnętrznej strony ud, ostatecznie jednak wchodzi na zewnętrzną stronę lewego uda, a tam spływa już w dół tworząc swego rodzaju krzywą skarpetkę. Białe skarpetki zostały nałożone również i na pozostałe łapy, na każdej jednak różnej długości. Na pyszczku osadzone żółte oczy. Na jej karku widnieje duża blizna, pamiątka po walce z rzeczną terminatorką. Brak 3/4 małżowiny lewego ucha. Na szyi obroża z pudroworóżową apaszką.
Ze wszystkich sił stara się zaistnieć w oczach wymagającego ojca, nie chce zawieść jego zaufania, ani sprawić, że będzie się jej wstydził. Po długim czasie spędzonym z ojcem zaczęła od siebie sporo wymagać i oczekuje tego również od rodzeństwa. Kwiatuszek nie ma czasu na głupie zabawy - ona jest poważnym kotem - a jeśli już zaplątała się w jakąś zabawę, starała się wyciągnąć z niej coś pożytecznego, coś co przyniesie jej potrzebną wiedzę i umiejętności. Jak na tak młody wiek jest bardzo ambitna i pewna swoich racji, a jej ogromna pewność siebie tylko to pogłębia.
Atak Pustułki: w ogóle się nie udał[0%] Atak kuny: krytyczny[150%] > (18 + 7) - (14 + 12) * 1.5= -3
Cała ta potyczka powoli stawała się męcząca dla obu stron. Całe to drapanie się i wyrywanie sierści mimo wszystko wymagało wysiłku, co każda z przeciwniczek zaczęła odczuwać. Kuny cechowały się zwinnością, dlatego i tym razem łasicowaty przeciwnik zdołał wyminąć pazury wojowniczki, kłapiąc szczękami tuż przy jej nadgarstku. Szanse tej potyczki były bardzo wyrównane, pewnie dlatego rany zadawane były dość błahostkowe.
Pustułka: lvl: 3 | S: 8 | Zr: 12 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 49-1=48/65 | W: 40-3=37/50
• przerzuty: 0/2
○ rana 0 stopnia; zadrapanie na łapie
○ rana 1 stopnia; ślady zębów na prawej łapie, krwawi; -1HP do końca walki
• nie ma napisane gdzie Pustułka dokładnie celuje, więc celność obniżyłam o 1 :c
kuna: S: 7 | Zr: 7 | Sz: 8 | HP: 29-1=28/40 | W: 32-3=29/40
○ rana 0 stopnia; wyrwany kłębek sierści z grzbietu
○ rana 1 stopnia; zadrapanie wzdłuż grzbietu, krwawi; -1HP do końca walki
Wiewiórka nie stanowiła żadnego wyzwania dla samotniczki. Kotka bez problemu podkradła się do gryzonia, by kolejno uśmiercić go w szybki sposób. Dzisiaj Brzoza na pewno nie skończy z pustym brzuchem!
![[Obrazek: d527gnp-02c17152-0627-48e4-984f-94d369eb...8Z-uutmKbg]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/f/32459c8f-4b14-4c8c-a233-608f534ed446/d527gnp-02c17152-0627-48e4-984f-94d369eb66b0.gif?token=eyJ0eXAiOiJKV1QiLCJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdWIiOiJ1cm46YXBwOjdlMGQxODg5ODIyNjQzNzNhNWYwZDQxNWVhMGQyNmUwIiwiaXNzIjoidXJuOmFwcDo3ZTBkMTg4OTgyMjY0MzczYTVmMGQ0MTVlYTBkMjZlMCIsIm9iaiI6W1t7InBhdGgiOiJcL2ZcLzMyNDU5YzhmLTRiMTQtNGM4Yy1hMjMzLTYwOGY1MzRlZDQ0NlwvZDUyN2ducC0wMmMxNzE1Mi0wNjI3LTQ4ZTQtOTg0Zi05NGQzNjllYjY2YjAuZ2lmIn1dXSwiYXVkIjpbInVybjpzZXJ2aWNlOmZpbGUuZG93bmxvYWQiXX0.OBwxooP0YWtcbrbU1K7yt-o0upk1Yy_G88Z-uutmKbg)
![[Obrazek: da0o94l-eb4808cd-8819-4692-ab77-b2efef9b...tueFFVSniM]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/f/c5b7fe5c-34f6-401d-9242-c6eecbc211b0/da0o94l-eb4808cd-8819-4692-ab77-b2efef9b74e9.png?token=eyJ0eXAiOiJKV1QiLCJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdWIiOiJ1cm46YXBwOjdlMGQxODg5ODIyNjQzNzNhNWYwZDQxNWVhMGQyNmUwIiwiaXNzIjoidXJuOmFwcDo3ZTBkMTg4OTgyMjY0MzczYTVmMGQ0MTVlYTBkMjZlMCIsIm9iaiI6W1t7InBhdGgiOiJcL2ZcL2M1YjdmZTVjLTM0ZjYtNDAxZC05MjQyLWM2ZWVjYmMyMTFiMFwvZGEwbzk0bC1lYjQ4MDhjZC04ODE5LTQ2OTItYWI3Ny1iMmVmZWY5Yjc0ZTkucG5nIn1dXSwiYXVkIjpbInVybjpzZXJ2aWNlOmZpbGUuZG93bmxvYWQiXX0.nBhy0TnjrwLpI46TQt_GzOgAJYQfmL_2FtueFFVSniM)
