długowłosy, czekoladowy dymny z niewielką ilością bieli, o złotych oczach.
Pozory, pozory i jeszcze raz pozory.
Mówiąc prościej, lubi nosić maski. Nie jedną konkretną, a całą masę najróżniejszych, które przybiera zależnie od sytuacji. Bardzo lubi udawać i grać, choć sam nie nazwałby tego negatywną cechą. W końcu nigdy nie używa swojej dziwnej umiejętności, by uprzykrzyć komuś życie. Obecnie raczej… Szuka siebie i eksperymentuje, co wiąże się z tym, że dużo bada i obserwuje. Ciekawość do otaczającego go świata wzięła się zapewne z izolacji, w której żył przez pierwsze księżyce życia. Niedużo wtedy poznał, mało mógł, a… Stracone lata trzeba oczywiście nadrobić. Za ciekawością ciągnie się również pewnego rodzaju wścibskość, ale… Nie przesadna, a raczej taka powierzchniowa, o ile można tak to nazwać. Kormoran bowiem zdaje się nie przywiązywać większej wagi do rzeczy, które nie dotyczą jego samego. Głównie z tego powodu zazwyczaj nie jest zbyt chętny do niesienia pomocy innym i ogólnego szerzenia dobra. Szczerze tego nie lubi. Ktoś mógłby pomyśleć, że po prostu jest leniwy, ale nic z tych rzeczy! Wbrew przeciwnie, kocur określiłby siebie jako kogoś produktywnego i zmotywowanego, kto do tej pory nie miał okazji do zaprezentowania pełni swojego potencjału.
A jaki jest w stosunku do innych kotów? No, sprawia pozory. Zazwyczaj przyjazny, kulturalny oraz otwarty, bo… Tak jest najwygodniej i najłatwiej. Zawsze zapyta o nastrój i co tam słychać. Zadba o każdego, z kim tylko nawiąże pozornie lepszy kontakt. Będzie chętny do pomocy, jednak zawsze uda mu się z tego wywinąć, za pomocą jakiejś dobrej wymówki, by jak najmniej zawieść drugiego kota. W końcu nie bez powodu zależy mu na zaufaniu jak największej ilości kotów! To ktoś z aurą kogoś, z kim każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Do tego przynajmniej dąży i na takiego się kreuje. Sprytny z niego typ. Nierzadko posuwa się do kłamstw i przekrętów, jednak wszystko stara się robić tak, by wychodzić na tego dobrego i poukładanego. Skrycie uwielbia być w centrum uwagi, acz jednocześnie sprawia wrażenie lekko tajemniczego. Na swój temat nie zdradza dużo, ale rozmawiać lubi, najczęściej właśnie o innych, niż o sobie. Ale to tylko fałszywe zainteresowanie, fałszywa lojalność i równie fałszywy obraz całej jego osoby. Wszystko przecież ma swoje drugie dno.
Ślimacza Łapa [KC], Tygrys [GK] i inni
O! No proszę. Zmiana miejsca polowania wyszła mi na dobre, bowiem już po chwili spostrzegł w trawie coś małego. Trzeba jednak przyznać, że musiał się lepiej przyjrzeć, by upewnić się, że to rzeczywiście coś żywego, a nie omamy wzrokowe. Jaszczurka, właśnie to zobaczył. Jej skóra zlewała się z wysoką trawą, zapewne była tego świadoma. Liczył więc, że straciła czujność i w pełni oddała się odpoczynkowi.
Ugiął łapy, jednak uważał, by brzuchem nie szurać po ziemi. Ogon i głowę ustawił równo z kręgosłupem, a tylne łapy ustawił nieco szerzej, by stąpać ciszej. Powinien zachować się tak jak przy myszach. Te zwierzęta może i nie są podobne, choć brzuchy mają przy ziemi, a więc odczuwają drgania podłoża. Dobrze, że w porę się zorientował. Poza tym upewnił się, że stoi pod wiatr. Ruszył w stronę zwierzęcia, oczywiście obserwując po drodze podłoże, coby przypadkiem nie zahałasować. I jeśli udało mu się zbliżyć wystarczająco, wykonał krótki skok, w trakcie którego przygotował pazury. Zamierzał pozbawić istotkę życia szybko i bezboleśnie. Najbardziej uczciwie.
Drobna, zgrabna, acz wysoka bura koteczka z charakterystycznymi dla kotów bengalskich rozetami. Ma łososiowo-czarny nos i w tym samym kolorze poduszki łap. W posiadaniu są również białe wibrysy oraz cyjanowe oczęta.
Lojalna, uczciwa, przyjacielska. Nietrudno przychodzi jej zawieranie nowych znajomości, robi to z całkowitą przyjemnością i uśmiechem na pyszczku. Jest trochę naiwna. Przez śmierć jej bliskich stała się bardziej małomówna, niepewna i osowiała, ale głęboko w sobie skrywa dawną siebie.
Fakt, jaszczurka była przekonana o swoim kamuflażu, a mimo to nie straciła resztek czujności. Zaalarmowało ją coraz bardziej odczuwalne poruszenie źdźbeł trawy i choć nie widziała ona swojego potencjalnego oprawcy, zapobiegawczo rzuciła się do ucieczki na tych swoich krótkich łapkach. Gonienie tak dobrze wtapiającego się w trawę gada mogło być wyzwaniem, ale nie było niemożliwe.
długowłosy, czekoladowy dymny z niewielką ilością bieli, o złotych oczach.
Pozory, pozory i jeszcze raz pozory.
Mówiąc prościej, lubi nosić maski. Nie jedną konkretną, a całą masę najróżniejszych, które przybiera zależnie od sytuacji. Bardzo lubi udawać i grać, choć sam nie nazwałby tego negatywną cechą. W końcu nigdy nie używa swojej dziwnej umiejętności, by uprzykrzyć komuś życie. Obecnie raczej… Szuka siebie i eksperymentuje, co wiąże się z tym, że dużo bada i obserwuje. Ciekawość do otaczającego go świata wzięła się zapewne z izolacji, w której żył przez pierwsze księżyce życia. Niedużo wtedy poznał, mało mógł, a… Stracone lata trzeba oczywiście nadrobić. Za ciekawością ciągnie się również pewnego rodzaju wścibskość, ale… Nie przesadna, a raczej taka powierzchniowa, o ile można tak to nazwać. Kormoran bowiem zdaje się nie przywiązywać większej wagi do rzeczy, które nie dotyczą jego samego. Głównie z tego powodu zazwyczaj nie jest zbyt chętny do niesienia pomocy innym i ogólnego szerzenia dobra. Szczerze tego nie lubi. Ktoś mógłby pomyśleć, że po prostu jest leniwy, ale nic z tych rzeczy! Wbrew przeciwnie, kocur określiłby siebie jako kogoś produktywnego i zmotywowanego, kto do tej pory nie miał okazji do zaprezentowania pełni swojego potencjału.
A jaki jest w stosunku do innych kotów? No, sprawia pozory. Zazwyczaj przyjazny, kulturalny oraz otwarty, bo… Tak jest najwygodniej i najłatwiej. Zawsze zapyta o nastrój i co tam słychać. Zadba o każdego, z kim tylko nawiąże pozornie lepszy kontakt. Będzie chętny do pomocy, jednak zawsze uda mu się z tego wywinąć, za pomocą jakiejś dobrej wymówki, by jak najmniej zawieść drugiego kota. W końcu nie bez powodu zależy mu na zaufaniu jak największej ilości kotów! To ktoś z aurą kogoś, z kim każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Do tego przynajmniej dąży i na takiego się kreuje. Sprytny z niego typ. Nierzadko posuwa się do kłamstw i przekrętów, jednak wszystko stara się robić tak, by wychodzić na tego dobrego i poukładanego. Skrycie uwielbia być w centrum uwagi, acz jednocześnie sprawia wrażenie lekko tajemniczego. Na swój temat nie zdradza dużo, ale rozmawiać lubi, najczęściej właśnie o innych, niż o sobie. Ale to tylko fałszywe zainteresowanie, fałszywa lojalność i równie fałszywy obraz całej jego osoby. Wszystko przecież ma swoje drugie dno.
Ślimacza Łapa [KC], Tygrys [GK] i inni
Cóż innego mógł zrobić, jeśli nie rzucenie się w pościg za jaszczurką? To... Na pewno wywoła trochę hałasu, choć być może będzie warto. Jeśli tylko nie zgubi jej w trakcie, rzecz jasna! A to... No, będzie musiał się postarać. Trawa jest zielona, zwierz również, a więc w tym przypadku liczy się czujność. I szybkość, o! Dlatego czym prędzej popędził za ofiarą, licząc, że uda mu się dobiec wystarczająco blisko. Wtedy mógł skoczyć, zatrzymać ją i zagryźć. Spróbujmy!
Drobna, zgrabna, acz wysoka bura koteczka z charakterystycznymi dla kotów bengalskich rozetami. Ma łososiowo-czarny nos i w tym samym kolorze poduszki łap. W posiadaniu są również białe wibrysy oraz cyjanowe oczęta.
Lojalna, uczciwa, przyjacielska. Nietrudno przychodzi jej zawieranie nowych znajomości, robi to z całkowitą przyjemnością i uśmiechem na pyszczku. Jest trochę naiwna. Przez śmierć jej bliskich stała się bardziej małomówna, niepewna i osowiała, ale głęboko w sobie skrywa dawną siebie.
Trzeba przyznać, że kocur wzrok to miał dobry. Nie było dla niego wszak wyzwaniem dogonienie jaszczurki, która na tle trawy mogła nieźle namącić w głowie. W odpowiednim w jego mniemaniu momencie wyskoczył, co okazało się strzałem w dziesiątkę, bo faktycznie udało mu się pochwycić gada i dobić go.
długowłosy, czekoladowy dymny z niewielką ilością bieli, o złotych oczach.
Pozory, pozory i jeszcze raz pozory.
Mówiąc prościej, lubi nosić maski. Nie jedną konkretną, a całą masę najróżniejszych, które przybiera zależnie od sytuacji. Bardzo lubi udawać i grać, choć sam nie nazwałby tego negatywną cechą. W końcu nigdy nie używa swojej dziwnej umiejętności, by uprzykrzyć komuś życie. Obecnie raczej… Szuka siebie i eksperymentuje, co wiąże się z tym, że dużo bada i obserwuje. Ciekawość do otaczającego go świata wzięła się zapewne z izolacji, w której żył przez pierwsze księżyce życia. Niedużo wtedy poznał, mało mógł, a… Stracone lata trzeba oczywiście nadrobić. Za ciekawością ciągnie się również pewnego rodzaju wścibskość, ale… Nie przesadna, a raczej taka powierzchniowa, o ile można tak to nazwać. Kormoran bowiem zdaje się nie przywiązywać większej wagi do rzeczy, które nie dotyczą jego samego. Głównie z tego powodu zazwyczaj nie jest zbyt chętny do niesienia pomocy innym i ogólnego szerzenia dobra. Szczerze tego nie lubi. Ktoś mógłby pomyśleć, że po prostu jest leniwy, ale nic z tych rzeczy! Wbrew przeciwnie, kocur określiłby siebie jako kogoś produktywnego i zmotywowanego, kto do tej pory nie miał okazji do zaprezentowania pełni swojego potencjału.
A jaki jest w stosunku do innych kotów? No, sprawia pozory. Zazwyczaj przyjazny, kulturalny oraz otwarty, bo… Tak jest najwygodniej i najłatwiej. Zawsze zapyta o nastrój i co tam słychać. Zadba o każdego, z kim tylko nawiąże pozornie lepszy kontakt. Będzie chętny do pomocy, jednak zawsze uda mu się z tego wywinąć, za pomocą jakiejś dobrej wymówki, by jak najmniej zawieść drugiego kota. W końcu nie bez powodu zależy mu na zaufaniu jak największej ilości kotów! To ktoś z aurą kogoś, z kim każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Do tego przynajmniej dąży i na takiego się kreuje. Sprytny z niego typ. Nierzadko posuwa się do kłamstw i przekrętów, jednak wszystko stara się robić tak, by wychodzić na tego dobrego i poukładanego. Skrycie uwielbia być w centrum uwagi, acz jednocześnie sprawia wrażenie lekko tajemniczego. Na swój temat nie zdradza dużo, ale rozmawiać lubi, najczęściej właśnie o innych, niż o sobie. Ale to tylko fałszywe zainteresowanie, fałszywa lojalność i równie fałszywy obraz całej jego osoby. Wszystko przecież ma swoje drugie dno.
Ślimacza Łapa [KC], Tygrys [GK] i inni
I bum! Jeden ruch wystarczył, by pozbawić małe zwierzątko życia. Kormoran zatrzymał się i odłożył jaszczurkę na ziemię. Najpierw oblizał wargi z krwi, którą zdążyły się ubrudzić. Następnie zabrał się za chowanie ofiary, a gdy skończył, ruszył w dalszą drogę. Nie był wystarczająco usatysfakcjonowany. Skoro przyszedł tak daleko to... Nie wróci z jedną, małą jaszczurką. Skupił się na otoczeniu. Wzrok, słuch i węch. Na pewno coś znajdzie.
Drobna, zgrabna, acz wysoka bura koteczka z charakterystycznymi dla kotów bengalskich rozetami. Ma łososiowo-czarny nos i w tym samym kolorze poduszki łap. W posiadaniu są również białe wibrysy oraz cyjanowe oczęta.
Lojalna, uczciwa, przyjacielska. Nietrudno przychodzi jej zawieranie nowych znajomości, robi to z całkowitą przyjemnością i uśmiechem na pyszczku. Jest trochę naiwna. Przez śmierć jej bliskich stała się bardziej małomówna, niepewna i osowiała, ale głęboko w sobie skrywa dawną siebie.
długowłosy, czekoladowy dymny z niewielką ilością bieli, o złotych oczach.
Pozory, pozory i jeszcze raz pozory.
Mówiąc prościej, lubi nosić maski. Nie jedną konkretną, a całą masę najróżniejszych, które przybiera zależnie od sytuacji. Bardzo lubi udawać i grać, choć sam nie nazwałby tego negatywną cechą. W końcu nigdy nie używa swojej dziwnej umiejętności, by uprzykrzyć komuś życie. Obecnie raczej… Szuka siebie i eksperymentuje, co wiąże się z tym, że dużo bada i obserwuje. Ciekawość do otaczającego go świata wzięła się zapewne z izolacji, w której żył przez pierwsze księżyce życia. Niedużo wtedy poznał, mało mógł, a… Stracone lata trzeba oczywiście nadrobić. Za ciekawością ciągnie się również pewnego rodzaju wścibskość, ale… Nie przesadna, a raczej taka powierzchniowa, o ile można tak to nazwać. Kormoran bowiem zdaje się nie przywiązywać większej wagi do rzeczy, które nie dotyczą jego samego. Głównie z tego powodu zazwyczaj nie jest zbyt chętny do niesienia pomocy innym i ogólnego szerzenia dobra. Szczerze tego nie lubi. Ktoś mógłby pomyśleć, że po prostu jest leniwy, ale nic z tych rzeczy! Wbrew przeciwnie, kocur określiłby siebie jako kogoś produktywnego i zmotywowanego, kto do tej pory nie miał okazji do zaprezentowania pełni swojego potencjału.
A jaki jest w stosunku do innych kotów? No, sprawia pozory. Zazwyczaj przyjazny, kulturalny oraz otwarty, bo… Tak jest najwygodniej i najłatwiej. Zawsze zapyta o nastrój i co tam słychać. Zadba o każdego, z kim tylko nawiąże pozornie lepszy kontakt. Będzie chętny do pomocy, jednak zawsze uda mu się z tego wywinąć, za pomocą jakiejś dobrej wymówki, by jak najmniej zawieść drugiego kota. W końcu nie bez powodu zależy mu na zaufaniu jak największej ilości kotów! To ktoś z aurą kogoś, z kim każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Do tego przynajmniej dąży i na takiego się kreuje. Sprytny z niego typ. Nierzadko posuwa się do kłamstw i przekrętów, jednak wszystko stara się robić tak, by wychodzić na tego dobrego i poukładanego. Skrycie uwielbia być w centrum uwagi, acz jednocześnie sprawia wrażenie lekko tajemniczego. Na swój temat nie zdradza dużo, ale rozmawiać lubi, najczęściej właśnie o innych, niż o sobie. Ale to tylko fałszywe zainteresowanie, fałszywa lojalność i równie fałszywy obraz całej jego osoby. Wszystko przecież ma swoje drugie dno.
Ślimacza Łapa [KC], Tygrys [GK] i inni
Nie zdziwił się. Nie nastawiał się prędko na znalezienie czegokolwiek, hałas zapewne spłoszył okoliczną zwierzynę. Ale to nic. Poszukiwał dalej, bez krzty zniecierpliwienia.
Drobna, zgrabna, acz wysoka bura koteczka z charakterystycznymi dla kotów bengalskich rozetami. Ma łososiowo-czarny nos i w tym samym kolorze poduszki łap. W posiadaniu są również białe wibrysy oraz cyjanowe oczęta.
Lojalna, uczciwa, przyjacielska. Nietrudno przychodzi jej zawieranie nowych znajomości, robi to z całkowitą przyjemnością i uśmiechem na pyszczku. Jest trochę naiwna. Przez śmierć jej bliskich stała się bardziej małomówna, niepewna i osowiała, ale głęboko w sobie skrywa dawną siebie.
Cierpliwość to droga do sukcesu. Terminator zresztą się o tym przekonał, kiedy nagle do jego uszu doleciało charakterystyczne krakanie. To wrona podskakiwała na trawie, zapewne szukając sobie jakiegoś jedzonka. Był tylko jeden problem: ptaszek znajdował się po drugiej stronie płotu.
długowłosy, czekoladowy dymny z niewielką ilością bieli, o złotych oczach.
Pozory, pozory i jeszcze raz pozory.
Mówiąc prościej, lubi nosić maski. Nie jedną konkretną, a całą masę najróżniejszych, które przybiera zależnie od sytuacji. Bardzo lubi udawać i grać, choć sam nie nazwałby tego negatywną cechą. W końcu nigdy nie używa swojej dziwnej umiejętności, by uprzykrzyć komuś życie. Obecnie raczej… Szuka siebie i eksperymentuje, co wiąże się z tym, że dużo bada i obserwuje. Ciekawość do otaczającego go świata wzięła się zapewne z izolacji, w której żył przez pierwsze księżyce życia. Niedużo wtedy poznał, mało mógł, a… Stracone lata trzeba oczywiście nadrobić. Za ciekawością ciągnie się również pewnego rodzaju wścibskość, ale… Nie przesadna, a raczej taka powierzchniowa, o ile można tak to nazwać. Kormoran bowiem zdaje się nie przywiązywać większej wagi do rzeczy, które nie dotyczą jego samego. Głównie z tego powodu zazwyczaj nie jest zbyt chętny do niesienia pomocy innym i ogólnego szerzenia dobra. Szczerze tego nie lubi. Ktoś mógłby pomyśleć, że po prostu jest leniwy, ale nic z tych rzeczy! Wbrew przeciwnie, kocur określiłby siebie jako kogoś produktywnego i zmotywowanego, kto do tej pory nie miał okazji do zaprezentowania pełni swojego potencjału.
A jaki jest w stosunku do innych kotów? No, sprawia pozory. Zazwyczaj przyjazny, kulturalny oraz otwarty, bo… Tak jest najwygodniej i najłatwiej. Zawsze zapyta o nastrój i co tam słychać. Zadba o każdego, z kim tylko nawiąże pozornie lepszy kontakt. Będzie chętny do pomocy, jednak zawsze uda mu się z tego wywinąć, za pomocą jakiejś dobrej wymówki, by jak najmniej zawieść drugiego kota. W końcu nie bez powodu zależy mu na zaufaniu jak największej ilości kotów! To ktoś z aurą kogoś, z kim każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Do tego przynajmniej dąży i na takiego się kreuje. Sprytny z niego typ. Nierzadko posuwa się do kłamstw i przekrętów, jednak wszystko stara się robić tak, by wychodzić na tego dobrego i poukładanego. Skrycie uwielbia być w centrum uwagi, acz jednocześnie sprawia wrażenie lekko tajemniczego. Na swój temat nie zdradza dużo, ale rozmawiać lubi, najczęściej właśnie o innych, niż o sobie. Ale to tylko fałszywe zainteresowanie, fałszywa lojalność i równie fałszywy obraz całej jego osoby. Wszystko przecież ma swoje drugie dno.
Ślimacza Łapa [KC], Tygrys [GK] i inni
Spostrzegł wronę zaraz po tym, gdy usłyszał charakterystyczne krakanie. Zlokalizowanie zwierzęcia nie było ciężkie. Trudności pojawiły się dopiero w momencie, gdy kocur zorientował się, że zwierzę znajduje się po drugiej stronie płotu. Huh, czy zamierzał przechodzić na tamtą stronę? No, niezbyt, a bynajmniej nie na dłuższy czas. Jeśli oddali się za bardzo to w końcu się zgubi. Odnalezienie drogi powrotnej mogłoby być nie tylko problematyczne, a również czasochłonne. Jego przedłużająca się nieobecność zaś zaniepokoiłaby klan. Zadecydował jednak, że przekroczy płot, ale tylko po to, by upolować wronę. Potem wróci tutaj i... Będzie kierować się z powrotem na gromowe tereny. Może po drodze coś jeszcze uda mu się złapać.
Najpierw ustawił się pod wiatr, a następnie przypadł do pozycji łowieckiej. Ruszył ostrożnie w stronę płotu. Uważał, by na nic nie nadepnąć oraz obserwował wronę i gdy zwierzę patrzyło w jego stronę, zatrzymywał się. Brak kryjówek nie stanowił dla niego żadnego problemu. Powoli przecisnął się pod płotem, a następnie kontynuował podchody. Gdy znalazł się obok, skoczył na ptaszysko. Najpierw złamał mu skrzydła, a potem zamordował. Właśnie tak uczył go mentor.
Drobna, zgrabna, acz wysoka bura koteczka z charakterystycznymi dla kotów bengalskich rozetami. Ma łososiowo-czarny nos i w tym samym kolorze poduszki łap. W posiadaniu są również białe wibrysy oraz cyjanowe oczęta.
Lojalna, uczciwa, przyjacielska. Nietrudno przychodzi jej zawieranie nowych znajomości, robi to z całkowitą przyjemnością i uśmiechem na pyszczku. Jest trochę naiwna. Przez śmierć jej bliskich stała się bardziej małomówna, niepewna i osowiała, ale głęboko w sobie skrywa dawną siebie.
Okazało się, że płot nie był żadną przeszkodą. Wrona, która znalazła sobie niezłą miejscówkę, zaraz wylądowała w szczękach kocura. A chwilę po tym terminator mógł usłyszeć chrapnięcie zaniepokojonego konia.
długowłosy, czekoladowy dymny z niewielką ilością bieli, o złotych oczach.
Pozory, pozory i jeszcze raz pozory.
Mówiąc prościej, lubi nosić maski. Nie jedną konkretną, a całą masę najróżniejszych, które przybiera zależnie od sytuacji. Bardzo lubi udawać i grać, choć sam nie nazwałby tego negatywną cechą. W końcu nigdy nie używa swojej dziwnej umiejętności, by uprzykrzyć komuś życie. Obecnie raczej… Szuka siebie i eksperymentuje, co wiąże się z tym, że dużo bada i obserwuje. Ciekawość do otaczającego go świata wzięła się zapewne z izolacji, w której żył przez pierwsze księżyce życia. Niedużo wtedy poznał, mało mógł, a… Stracone lata trzeba oczywiście nadrobić. Za ciekawością ciągnie się również pewnego rodzaju wścibskość, ale… Nie przesadna, a raczej taka powierzchniowa, o ile można tak to nazwać. Kormoran bowiem zdaje się nie przywiązywać większej wagi do rzeczy, które nie dotyczą jego samego. Głównie z tego powodu zazwyczaj nie jest zbyt chętny do niesienia pomocy innym i ogólnego szerzenia dobra. Szczerze tego nie lubi. Ktoś mógłby pomyśleć, że po prostu jest leniwy, ale nic z tych rzeczy! Wbrew przeciwnie, kocur określiłby siebie jako kogoś produktywnego i zmotywowanego, kto do tej pory nie miał okazji do zaprezentowania pełni swojego potencjału.
A jaki jest w stosunku do innych kotów? No, sprawia pozory. Zazwyczaj przyjazny, kulturalny oraz otwarty, bo… Tak jest najwygodniej i najłatwiej. Zawsze zapyta o nastrój i co tam słychać. Zadba o każdego, z kim tylko nawiąże pozornie lepszy kontakt. Będzie chętny do pomocy, jednak zawsze uda mu się z tego wywinąć, za pomocą jakiejś dobrej wymówki, by jak najmniej zawieść drugiego kota. W końcu nie bez powodu zależy mu na zaufaniu jak największej ilości kotów! To ktoś z aurą kogoś, z kim każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Do tego przynajmniej dąży i na takiego się kreuje. Sprytny z niego typ. Nierzadko posuwa się do kłamstw i przekrętów, jednak wszystko stara się robić tak, by wychodzić na tego dobrego i poukładanego. Skrycie uwielbia być w centrum uwagi, acz jednocześnie sprawia wrażenie lekko tajemniczego. Na swój temat nie zdradza dużo, ale rozmawiać lubi, najczęściej właśnie o innych, niż o sobie. Ale to tylko fałszywe zainteresowanie, fałszywa lojalność i równie fałszywy obraz całej jego osoby. Wszystko przecież ma swoje drugie dno.
Ślimacza Łapa [KC], Tygrys [GK] i inni
Zabił ją.
Jeden ruch. Szybki, zdecydowany. Wrona zaraz padła martwa w jego szczękach i... Wydawałoby się, że to byłoby na tyle. Że zaraz sprawnie ukryje ją, a potem wyruszy na dalsze poszukiwania. Że jeszcze trochę tutaj pochodzi, a nuż znajdzie coś jeszcze, co będzie mógł upolować. Ale... Wtem usłyszał dziwny, nieznany dźwięk. Początkowo trudno było mu znaleźć jego źródło, lecz w porę zorientował się, że musiało to być chrapnięcie jednego z koni. Głośne, niespokojne. Na pewno nie było zapowiedzią czegoś dobrego. Terminator chwycił mocniej swą zdobycz, a następnie ostrożnie wycofał się na drugą stronę płotu. Tę bezpieczną, bo znajdującą się poza zasięgiem koni. Doszedł też do wniosku, że może powoli powinien kierować się z powrotem na znane mu tereny. Po drodze zgarnie to co złapał wcześniej, a przy okazji może uda mu się złowić jeszcze jedną piszczkę. Na tym zamierzał się obecnie skupić.
Drobna, zgrabna, acz wysoka bura koteczka z charakterystycznymi dla kotów bengalskich rozetami. Ma łososiowo-czarny nos i w tym samym kolorze poduszki łap. W posiadaniu są również białe wibrysy oraz cyjanowe oczęta.
Lojalna, uczciwa, przyjacielska. Nietrudno przychodzi jej zawieranie nowych znajomości, robi to z całkowitą przyjemnością i uśmiechem na pyszczku. Jest trochę naiwna. Przez śmierć jej bliskich stała się bardziej małomówna, niepewna i osowiała, ale głęboko w sobie skrywa dawną siebie.
Koń odprowadził kocura spojrzeniem. I tyle. Kormoran – a może Niedźwiedź? – znalazł się z powrotem po zewnętrznej stronie płotu, a tam uderzył w niego głośny, ptasi śpiew. Dochodził on z jednego drzew, ale artysta nie był jeszcze widoczny, skryty wśród liści.
długowłosy, czekoladowy dymny z niewielką ilością bieli, o złotych oczach.
Pozory, pozory i jeszcze raz pozory.
Mówiąc prościej, lubi nosić maski. Nie jedną konkretną, a całą masę najróżniejszych, które przybiera zależnie od sytuacji. Bardzo lubi udawać i grać, choć sam nie nazwałby tego negatywną cechą. W końcu nigdy nie używa swojej dziwnej umiejętności, by uprzykrzyć komuś życie. Obecnie raczej… Szuka siebie i eksperymentuje, co wiąże się z tym, że dużo bada i obserwuje. Ciekawość do otaczającego go świata wzięła się zapewne z izolacji, w której żył przez pierwsze księżyce życia. Niedużo wtedy poznał, mało mógł, a… Stracone lata trzeba oczywiście nadrobić. Za ciekawością ciągnie się również pewnego rodzaju wścibskość, ale… Nie przesadna, a raczej taka powierzchniowa, o ile można tak to nazwać. Kormoran bowiem zdaje się nie przywiązywać większej wagi do rzeczy, które nie dotyczą jego samego. Głównie z tego powodu zazwyczaj nie jest zbyt chętny do niesienia pomocy innym i ogólnego szerzenia dobra. Szczerze tego nie lubi. Ktoś mógłby pomyśleć, że po prostu jest leniwy, ale nic z tych rzeczy! Wbrew przeciwnie, kocur określiłby siebie jako kogoś produktywnego i zmotywowanego, kto do tej pory nie miał okazji do zaprezentowania pełni swojego potencjału.
A jaki jest w stosunku do innych kotów? No, sprawia pozory. Zazwyczaj przyjazny, kulturalny oraz otwarty, bo… Tak jest najwygodniej i najłatwiej. Zawsze zapyta o nastrój i co tam słychać. Zadba o każdego, z kim tylko nawiąże pozornie lepszy kontakt. Będzie chętny do pomocy, jednak zawsze uda mu się z tego wywinąć, za pomocą jakiejś dobrej wymówki, by jak najmniej zawieść drugiego kota. W końcu nie bez powodu zależy mu na zaufaniu jak największej ilości kotów! To ktoś z aurą kogoś, z kim każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Do tego przynajmniej dąży i na takiego się kreuje. Sprytny z niego typ. Nierzadko posuwa się do kłamstw i przekrętów, jednak wszystko stara się robić tak, by wychodzić na tego dobrego i poukładanego. Skrycie uwielbia być w centrum uwagi, acz jednocześnie sprawia wrażenie lekko tajemniczego. Na swój temat nie zdradza dużo, ale rozmawiać lubi, najczęściej właśnie o innych, niż o sobie. Ale to tylko fałszywe zainteresowanie, fałszywa lojalność i równie fałszywy obraz całej jego osoby. Wszystko przecież ma swoje drugie dno.
Ślimacza Łapa [KC], Tygrys [GK] i inni
Jego uwadze nie umknął głośny, ptasi śpiew. Początkowo źródła dźwięku szukał na ziemi, spodziewając się, że właśnie tam ujrzy tego tajemniczego piosenkarza, acz... Nie udało mu się go zlokalizować. Dopiero po chwili zorientował się, że głos dochodzi z góry, dokładniej z jednego z drzew. Wśród liści kocur starał się dojrzeć z jakim dokładnie ptakiem ma do czynienia, choć na próżno. Zwierzę nie było stąd widoczne, a więc musiał podejść bliżej. Ale nie zamierzał jeszcze polować. Chciał go tylko... Zobaczyć, o. Odstawił truchło wrony na ziemię, a następnie ruszył w stronę drzewa, zachowując przy tym odpowiednika ostrożność i ciszę. Spojrzeniem błądził po gałęziach i obrastających je liściach.
Drobna, zgrabna, acz wysoka bura koteczka z charakterystycznymi dla kotów bengalskich rozetami. Ma łososiowo-czarny nos i w tym samym kolorze poduszki łap. W posiadaniu są również białe wibrysy oraz cyjanowe oczęta.
Lojalna, uczciwa, przyjacielska. Nietrudno przychodzi jej zawieranie nowych znajomości, robi to z całkowitą przyjemnością i uśmiechem na pyszczku. Jest trochę naiwna. Przez śmierć jej bliskich stała się bardziej małomówna, niepewna i osowiała, ale głęboko w sobie skrywa dawną siebie.
Gromiak kręcił się i kręcił, chcąc wypatrzeć ptaka – i wreszcie się udało. Okazał się być nim drozd, na dodatek znajdujący się na jednej z wyższych gałęzi.
długowłosy, czekoladowy dymny z niewielką ilością bieli, o złotych oczach.
Pozory, pozory i jeszcze raz pozory.
Mówiąc prościej, lubi nosić maski. Nie jedną konkretną, a całą masę najróżniejszych, które przybiera zależnie od sytuacji. Bardzo lubi udawać i grać, choć sam nie nazwałby tego negatywną cechą. W końcu nigdy nie używa swojej dziwnej umiejętności, by uprzykrzyć komuś życie. Obecnie raczej… Szuka siebie i eksperymentuje, co wiąże się z tym, że dużo bada i obserwuje. Ciekawość do otaczającego go świata wzięła się zapewne z izolacji, w której żył przez pierwsze księżyce życia. Niedużo wtedy poznał, mało mógł, a… Stracone lata trzeba oczywiście nadrobić. Za ciekawością ciągnie się również pewnego rodzaju wścibskość, ale… Nie przesadna, a raczej taka powierzchniowa, o ile można tak to nazwać. Kormoran bowiem zdaje się nie przywiązywać większej wagi do rzeczy, które nie dotyczą jego samego. Głównie z tego powodu zazwyczaj nie jest zbyt chętny do niesienia pomocy innym i ogólnego szerzenia dobra. Szczerze tego nie lubi. Ktoś mógłby pomyśleć, że po prostu jest leniwy, ale nic z tych rzeczy! Wbrew przeciwnie, kocur określiłby siebie jako kogoś produktywnego i zmotywowanego, kto do tej pory nie miał okazji do zaprezentowania pełni swojego potencjału.
A jaki jest w stosunku do innych kotów? No, sprawia pozory. Zazwyczaj przyjazny, kulturalny oraz otwarty, bo… Tak jest najwygodniej i najłatwiej. Zawsze zapyta o nastrój i co tam słychać. Zadba o każdego, z kim tylko nawiąże pozornie lepszy kontakt. Będzie chętny do pomocy, jednak zawsze uda mu się z tego wywinąć, za pomocą jakiejś dobrej wymówki, by jak najmniej zawieść drugiego kota. W końcu nie bez powodu zależy mu na zaufaniu jak największej ilości kotów! To ktoś z aurą kogoś, z kim każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Do tego przynajmniej dąży i na takiego się kreuje. Sprytny z niego typ. Nierzadko posuwa się do kłamstw i przekrętów, jednak wszystko stara się robić tak, by wychodzić na tego dobrego i poukładanego. Skrycie uwielbia być w centrum uwagi, acz jednocześnie sprawia wrażenie lekko tajemniczego. Na swój temat nie zdradza dużo, ale rozmawiać lubi, najczęściej właśnie o innych, niż o sobie. Ale to tylko fałszywe zainteresowanie, fałszywa lojalność i równie fałszywy obraz całej jego osoby. Wszystko przecież ma swoje drugie dno.
Ślimacza Łapa [KC], Tygrys [GK] i inni
Trzeba przyznać, że zajęło mu to dłuższą chwilę. Nie miało to jednak żadnego znaczenia, ponieważ ostatecznie i tak udało mu się dostrzec ptaka, który tak pięknie śpiewał. I cóż, od razu, gdy tylko go zidentyfikował, stracił całe zainteresowanie, którym go obrzucił. Drozd. Mały, więc raczej zbyt dużego pożytku by z niego nie było. W dodatku zwierzę siedziało na jednej z wyższych gałęzi. Dokładniej, na tyle wysoko, by nie było warto się tam wspinać. Przynajmniej takiego zdania był Kormoran. Wrócił więc po wronę, która na szczęście wciąż leżała na swoim miejscu. Zgarnął ją, a następnie udał się w drogę powrotną. Ma jeszcze do zabrania jedną zdobycz, a powrót trochę mu zajmie. No i jak wiadomo, musi w tym czasie zastanowić się co powie matce, jeśli zostanie zapytany o okoliczności zniknięcia.
![[Obrazek: emo0uSQ.png]](https://i.imgur.com/emo0uSQ.png)