Wietrzne Wzniesienia

[Deszczowa Pogoda]

Kłoda się nie poddawała i z pewnością było to dobre podejście. Żeby się przekonać jednak o jego przyszłym niewątpliwym sukcesie, należało jeszcze trochę poszukać; jak na razie, w oczy Kłody nie rzuciło się żadne zwierzę. Wiał delikatny, przyjemny wiaterek, schładzający nieco ukrop, który dodatkowo zapewne potęgowało grube futro samotniczki. Piękny dzień, bez wątpienia - a jeżeli kotka poszuka jeszcze chwilę, to z pewnością ulepszy go jeszcze udanymi łowami!

[Kłoda..]

Dalej nic. No nic, nic straconego. Po prostu skupi się i będzie szukać dalej, na pewno to nic już po paru kroczkach zmieni się w jakąś potencjalną do złapania zwierzynę, a zwierzyna ta zmieni się jeszcze po paru kolejnych kroczkach w jej zdobycz. Nie ma mowy, żeby tu dosłownie NIC, nie było, musiało być cokolwiek!

[Deszczowa Pogoda]

Z pewnością prędzej czy później Kłodzie dopisze szczęście, jednak nie teraz i nie tu. Nadal, jakimś fatalnym zbiegiem okoliczności, Wietrzne Wzniesienia jawiły się jej jako puste, opuszczone przez zwierzynę i koty. Trzeba było albo się poddać, albo zacisnąć zęby i szukać dalej. Które z tych rozwiązań wybierze Kłoda?

[Kłoda..]

Oczywiście, że będzie szukać dalej! Ma jakiś wybór? Poza poddaniem się? Poddanie się to nie był przecież wybór! Idzie dalej, nie ma co!

[Deszczowa Pogoda]

I opłaciło się! Trzepocząc niewielkimi skrzydełkami, wylądował przed nią rudzik - niepozorny, maleńki, z przyjemnie czerwoną plamą na brzuszku. Ptak nieświadomy był zagrożenia, które znajdowało się tuż przy nim; odwrócony do niej tyłem, stał się przypadkiem idealną ofiarą dla polującej samotniczki.

[Kłoda..]

Ojej, no nareszcie!
Kłoda uśmiechnęła się szeroko pod noskiem, po czym natychmiast upadła do pozycji łowieckiej. Ugięła pulchne łapki, przez co jej brzuszek zbliżył się do ziemi. Głowa oraz ogonek ustawiła natomiast w tej samej linii co grzbiet, a oddech spłyciła. Po cichutku zaczęła kroczyć przed siebie, uważając, aby nie nastąpić na nic łapami. Wzrok utkwiła w ptaszku, natomiast jeśli ten się odwrócił, od razu zatrzymywała się i starała się utrzymać w bezruchu, byleby ten się nie spłoszył. I jeśli podeszła odpowiednio blisko... BAM! Złapać go i podano do stołu!

[Deszczowa Pogoda]

Początek był dobry; samotniczka skradała się cicho, pamiętała o zasadzie polowania, kroczyła miękko... I z tego wszystkiego zupełnie zapomniała o poruszaniu się pod wiatr. Trudno wyobrazić sobie, by rudzik miał węch aż tak dobry - niemniej jednak to właśnie przez to drobne zaniedbanie ptak zwrócił uwagę na kocicę. Poderwał się jednak do ucieczki, kiedy Kłoda była tuż za nim; jeżeli zareaguje szybko, miała nadal szansę go dopaść.

[Kłoda..]

Aaa! No nie! Ucieka!
Kłoda szybko zerwała się w pogoń. Nie mogła pozwolić, aby teraz jej uciekł, o nie! Biegła szybko za ptaszkiem i jeśli była odpowiednio blisko - skoczyła i przybiła go do ziemi. Ah, o ile jej się to uda...

[Deszczowa Pogoda]

Szybka reakcja kocicy wygrała z niemrawymi skrzydełkami rudzika. Ściągnęła ptaka na ziemię, przygniotła go do podłoża i nie miała już żadnych przeszkód, by złamać mu wątły kręgosłup. Pierwsza zdobycz już za nią!

Kłoda: +5 EXP
S: 6 | Zr: 7 | Sz: 6 | Zm: 7 | HP: 40 | W: 70 - 4 = 66

[Kłoda..]

No! Wiedziała, że dzisiejsze polowanie będzie lepsze od poprzedniego!
Z zadowoleniem zerknęła na już martwego ptaszka pod jej łapami, po czym pochyliła się, aby złapać go za skrzydło i podnieść. Rozejrzała się, po czym ruszyła dalej w poszukiwaniu kolejnej zwierzyny. Bo samym rudzikiem się przecież nie naje, to za mało jak na jej wagę.

[Deszczowa Pogoda]

Po tym pełnym sukcesie nie zajęło już długo, by Kłoda natknęła się na kolejne zwierzątko. Tym razem wśród traw zaszeleściła maleńka ryjówka; zdobycz niezbyt imponująca, ale zdecydowanie lepsza, niż żadna.

[Kłoda..]

O! Świetnie! Kolejna zdobycz!
Kłoda uśmiechnęła się szeroko, a następnie ponownie zrobiła to co ostatnio. Ugięła nogi, aby brzuch był przybliżony odpowiednio do ziemi, a łeb wraz z ogonem zrównała z grzbietem. Uważnie spoglądając pod łapy tym razem pamiętała o przejściu pod wiatr, co też zrobiła. Przeniosła również ciężar ciała na tylne łapy, a oddech spłyciła, aby ryjówka przypadkiem jej nie usłyszała. I jeśli wszystko jej się udało... No to sorki, ryjówko, już po Tobie.

[Deszczowa Pogoda]

I było! Kłoda bezbłędnie zbliżyła się do zwierzątka i zaatakowała je, nim to nawet zdało sobie z tego sprawę. Jedynie odgłos cichego, zamortyzowanego przez trawę uderzenia i drobne plamy krwi na pysku myśliwej świadczył o tym, że ryjówki nie było już wśród żywych.

Kłoda: +5 EXP
S: 6 | Zr: 7 | Sz: 6 | Zm: 7 | HP: 40 | W: 66 - 2 = 64

[Kłoda..]

Ojej, dzisiaj szło jej... Niesamowicie dobrze! Ledwo ruszyła i już dwie zdobycze! Była zaskoczona... Oczywiście pozytywnie, ale wciąż zaskoczona.
Zamruczała zadowolona, gdy oprócz rudzika trzymała w pysku jeszcze małego, wciąż ciepłego gryzonia, zwisającego bezwładnie ciałem w dół.
Ruszyła oczywiście dalej, nie zamierzała jeszcze kończyć. Może szczęście się jej jeszcze utrzymie i złapie więcej? Rudzik i ryjówka nie były duże, więc na pewno znajdzie w pyszczku jeszcze miejsce na jedną czy dwie zdobycze, oczywiście zależy od wielkości.

[Deszczowa Pogoda]

Złota passa najwidoczniej się wyczerpała, a może zwierzęta spłoszyły się ostatnim atakiem Kłody? Teraz na Wzniesieniach znowu panowała głucha cisza, bez zapachu i dźwięku, który wskazywałby na obecność tutaj zwierzyny.