Pole Ostrężyn

[Kłoda..]

Słysząc słowa Pomurnik, a raczej pierwszą część jej słów, Kłoda na moment spuściła wzrok na łapy, próbując sobie właśnie wyobrazić takiego kota z urwanym noskiem. A raczej po prostu bez noska, bo nie potrafiłaby wyobrazić sobie kota, któremu dosłownie coś urwało, odgryzło lub zadrapało mocno nos. No cóż, nie lubiła takich wizji i zdecydowanie nie wolałaby takich mieć. Dlatego skończyło się na pyszczku kota, który w miejscu nosa ma zwyczajnie futerko. A Kłoda przez taką wizję nieświadomie parsknęła śmiechem. Trzeba było przyznać, że wyglądało to komicznie. Na drugą część wypowiedzi czarnej kocicy, Szlajaczka odchyliła lekko uszy, robiąc delikatnie zmieszaną i zniesmaczoną minę.
- Yhh... To nie brzmi za dobrze. - Stwierdziła po chwili, a po jej grzbiecie przebiegł dreszcz, który mógłby pochodzić i z zimna, w końcu na jej futerku wciąż pozostawało trochę śniegu, oraz z widoku, który Kłoda podświadomie sobie wyobraziła, gdy tylko usłyszała słowa Pomurnik. Cóż... Kot bez pyska już nie wyglądał tak komicznie jak kot bez nosa. Raczej bardziej przerażająco...
- Czy ja wiem... Może? W gruncie rzeczy, dla takiego Szlajaka jak ja, który nigdy z Klanami nie miał styczności, wydają się ciekawe! Chyba. A gdzie te Klany są jeszcze raz? - Spytała po chwili, nie będąc pewna, czy już się o to pytała Pomurnik, czy też nie. Bo no cóż, jej pamięć - pamięcią dobrą nie była, trzeba było przyznać.

[Pochmurna Łapa]

- Co? - zapytała, rozkojarzona; przez idiotyczny moment miała wrażenie, że kocica mówi o Rzepaku i jego mało apetycznym końcu, ale przecież nie mogła o nim wiedzieć... przynajmniej teoretycznie, bo przecież Rzepak też był Szlajakiem i kto wie, jakie mógł mieć znajomości na Osiedlu i w innych częściach szerokiego świata.

- No, możliwe. Sądzę, że szybko by ci się znudziło, gdybyś już miała nieszczęście do nich przynależeć - wszystko wydawało się być ciekawe, kiedy słyszało się o tym po raz pierwszy w życiu. Całkiem śmiesznie było polizać sopel lodu po raz pierwszy, ale gorzej było już z oderwaniem od niego języka. A kiedy już się to udało, to nie chciało się już nigdy powtarzać tego wątpliwie przyjemnego doświadczenia. - Klany? No, to tam będzie granica z Gromem - wskazała łapą na wschód. Nadal miałaby problem z określeniem dokładnej odległości, ale wiedziała mniej więcej, dokąd iść. - Natomiast do Cienia byłby jeszcze kawałek.

[Rybitwa]

***

No dobra, poszukiwania Klanu Wichru były bardzo wysoko na liście priorytetów Rybitwy, ale zawsze była rzecz, która była jeszcze wyżej na rzeczonej liście priorytetów.

Jedzenie.

Rybitwa lubiła jeść. Nauczyła się polować mieszkając na osiedlu, bo chociaż bycie dokarmianą przez dwunogów było wygodne, to jedzenie, którym ją częstowali było... wątpliwej jakości, o! I strasznie zapychało, to nie było to samo, co świeże mięso. Instynkt dzikiego kota w córce Ciepłej Mżawki pozostał, wbrew pozorom.

Obwąchała dokładnie norę którą udało się jej znaleźć i, upewniając się, że jest pusta, bezpieczna, zaczęła krążyć wokół niej na ugiętych nisko łapach, tropiąc jakiejś zwierzyny. Polowanie czas zacząć!!

[Deszczowa Pogoda]

Kocica miała szczęście. Wystarczyło tylko chwilę poszukać, a już zobaczyła przed sobą zwierzynę: drobna wiewiórka zeskoczyła z drzewa, wystawiając się, zupełnie nieświadomie, na łup Rybitwy.

Rybitwa: S: 5 | Zr: 12 | Sz: 6 | Zm: 3 | HP: 55 | W: 55

[Rybitwa]

Krążyła w wyjątkowej dla siebie ciszy, rozglądając się za czymś, co mogłaby pochwycić i zjeść, i O RANY WIEWIÓRKA.

Rybitwa ledwo powstrzymała się przed wykrzyczeniem tych słów na głos, nie powstrzymała jednak uśmiechu i oblizywania mordki. Przycupnęła nisko na ziemi, ugięła łapy, stosując się do pozycji łowieckiej której nauczyła ją pewna samotniczka, dawno temu. Ciężar ciała na tylne łapy. Ściszyła oddech, szła po okręgu, pod wiatr. Nie chciała zwierzaka spłoszyć.

Lubiła wiewiórki.

Skracała odległość między sobą a rdzawym gryzoniem powoli, ze spiętymi, gotowymi do skoku mięśniami... i hop, w końcu wyskoczyła z pazurami ku gryzoniowi, chcąc zakończyć sprawę jednym ugryzieniem w kark.

[Deszczowa Pogoda]

I - trafiła. Wiewiórka jedynie krótko i żałośnie pisnęła przed śmiercią, gdy Rybitwa już rozgryzła jej kark i złamała kręgosłup w zębach.

Rybitwa: S: 5 | Zr: 12 | Sz: 6 | Zm: 3 | HP: 55 | W: 52/55
+10 EXP

[Rybitwa]

I jest. Prosta sprawa, polowanie nie było tak trudne, jak małej Rybitwie w obozie Klanu Wichru się zdawało. Uśmiechnęła się do siebie, zadowolona, oblizując mordkę i zaraz chwytając wiewiórkę w zęby raz jeszcze. Rozejrzała się...

I postanowiła schować pierwszą zdobycz w norze nieopodal, zakopując ziemią, przykrywając starymi liśćmi.

Rybitwa zachęcona pierwszym sukcesem ruszyła szukać szczęścia dalej.

[Deszczowa Pogoda]

Tym razem znalezisko nie było ani w połowie tak przyjazne, jak poprzednio. Brązowe futerko z dala mogło przypominać futro łasicy czy nawet myszy, wystarczyło jednak podejść kilka kroków, by rozpoznać w nim kunę. Zwierzę akurat gryzło resztówki jakiejś... zdobyczy, którą musiało najwyraźniej wcześniej upolować lub ukraść. Trudno było już rozpoznać w tych strzępkach jakiekolwiek szczegóły.

Rybitwa: S: 5 | Zr: 12 | Sz: 6 | Zm: 3 | HP: 55 | W: 52/55
Kuna: S: 7 | Zr: 7 | Sz: 8 | HP: 40 | W: 40

[Rybitwa]

Rybitwa za mało czasu spędziła w lesie, aby zorientować się, że ma do czynienia z kuną. Widziała raz łasicę i uznała, że jest to po prostu przerośnięta, długa mysz, albo jakaś ryjówka? Podgatunek wiewiórki?

Ale to zwierzę było wielkie! Rany, ale by było z tego mięsa... samo też coś jadło. O rany. Dobra. Spróbować można, prawda? Najwyżej ucieknie na drzewo, czy coś. Albo zostanie trochę pogryziona.

Kotka przycupnęła, ponownie, nisko przy ziemi, uginając łapy, przenosząc ciężar swojego ciała na te tylne; i zaczęła się skradać ku kunie tak, jakby podchodziła zwykłą zwierzynę. Pod wiatr, oddech ściszyła, poruszała się powoli.

A gdy doskoczyła, zamierzała przygnieść zwierzę do ziemi i ugryźć w kark. To nie była byle wiewiórka, ale może nie będzie aż takiego problemu?

[Deszczowa Pogoda]

Atak Rybitwy: 1d10+3 = 7, udany
(4d6+5) - (3d6+7) = 21 - 16 = 5

Atak kuny: 1d10+2 = 8, udany
(4d6+7) - (3d6+12) = 20 - 18 = 2

Zanim kuna się zorientowała, Rybitwa już przy niej była i już wymierzała jej cios, który - bądź co bądź, celny - zdziałał tyle, że wyrwał jej kilka kępek futra. Gryzoń, niezbyt ciężko ranny, ale wściekły, nie pozostał dłużny; zaczepił zębami o okolice pyska kocicy i wyrwał jej kilka włosków.


Rybitwa: S: 5 | Zr: 12 | Sz: 6 | Zm: 3 | HP: 55 - 2 = 53/55 | W: 52 - 3 = 49/55
Kuna: S: 7 | Zr: 7 | Sz: 8 | HP: 40 - 5 = 35/40 | W: 40 - 2 = 38

[Rybitwa]

- WOAH - wrzasnęła zdezorientowana Rybitwa, gdy kuna postanowiła jej się bardzo agresywnie odgryźć. O rany, aż tak? Jak dobrze, że nie zakleszczyła się zębami w jej mordkę zbyt mocno, a jedynie wyrwała kilka kłaczków! Phew! Ale też, atak Rybitwy wyszedł tak samo słabo... rany, no dobra, zdarza się!

Teraz jednak Rybitwa wiedziała, że ma do czynienia z czymś groźniejszym, niż na początku przypuszczała. Zniechęciło ją to? A skąd!

Zamachnęła się łapą z pazurami w pysk kuny, przykładając do tego ciosu całą swoją siłę.

[Stopa]

Niespodziewanie zza jednego z krzaków wypadła kula kręconego, biało-czarnego futra. W zasadzie dość trudno nazwać chudego kocura kulą, ale skoro takie określenie już padło, można je tak zostawić. Kula wpadła na Pole Ostrężyn i z wielkim entuzjazmem dołączyła się do walki by pomóc kotu w potrzebie. A może wcale nie w potrzebie? Nie ważne, trzeba pomóc. Może dzięki niemu ów kocur będzie na koniec tej walki mniej ranny.
- Nie trzęście portkami wszak Stopa nadchodzi! - krzyknął niejasno i podjął atak na oczy kuny, którą chciał oślepić pazurami. Machnął mocno prawą łapą z wysuniętymi pazurami.

[Deszczowa Pogoda]

Atak Rybitwy: 1d10+3 = 6, słaby
(4d6+5) - (3d6+7) = 1

Atak Stopy: 1d10+2 = 7, udany
(4d6+5) - (3d6+5) = 23 - 18 = 5

Atak kuny na Rybitwę: 1d10 = 9, udany
(4d6+5) - (3d6+12) = 1

Rybitwa jedynie klepnęła kunę w łepek i właściwie mogłyby tak tłuc się przez najbliższy księżyc, gdyby nie Stopa. Stopa, który heroicznie rzucił się do walki, zaatakował kunę silnym machnięciem łapy, i wyrwał jej kępkę futra. Za tą zniewagę kuna się odpłaciła: najpierw zaczepiła ząbkiem o łapę Rybitwy, a potem spróbowała ugryźć Stopę, co zupełnie się jej nie udało.

Rybitwa: S: 5 | Zr: 12 | Sz: 6 | Zm: 3 | HP: 53 - 1 = 52/55 | W: 52 - 1 = 51/55
rana 0 stopnia: wyrwane kilka włosków z pyska
rana 0 stopnia: wyrwane kilka włosków z łapy

Kuna: S: 7 (5) | Zr: 7 (5) | Sz: 8 | HP: 35 - 1 - 5 = 29/40 | W: 38 - 1 - 1 = 36/40
rana 0 stopnia: wyrwane futerko z karku
rana 0 stopnia: wyrwane futerko z czubka głowy
rana 0 stopnia: wyrwane futerko z pyska
Staty obniżone ze względu na walkę z dwoma przeciwnikami

Stopa: S: 5 | Zr: 8 | Sz: 6 | Zm: 8 | HP: 65 | W: 45 - 3 = 42

[Rybitwa]

O proszę. Nie spodziewała się odsieczy.

Była gotowa skakać z kuną sam na sam, przekonana, że w końcu zwierzę wymęczy i dobije, bo przecież, ha, co to dla niej! Uciekała przed psami i ludźmi, co to dla niej taka przerośnięta łasica!

A potem znikąd z krzykiem wpadł szkielecik o biało-czarnym futrze, a Rybitwa nie potrafiła powstrzymać uśmiechu i podekscytowanego skakania w miejscu, jakby niewzruszona tym, że kuna znowu prawie ją ugryzła. - Co dwie głowy to nie jedna! A co cztery łapy to nie dwie! - czy coś. Teraz mieli podwójny zestaw pazurów, podwójny zestaw zębów do walki z drapieżnikiem.

Rybitwa, zerkając na nieznajomego rycerza tylko na chwilę, ponowiła tak na kunę, rzucając się z pazurami na jej bok, chcąc go rozorać i wywołać krwawienie.

[Stopa]

Uśmiechnął się szeroko na dźwięk słów kocura. Jego pełna entuzjazmu i energii odpowiedź naprawdę przypadła Stopie do gustu. Tymczasem cała walka wyglądała nieco zabawnie, przynajmniej z perspektywy kędzierzawego kota - kunie udawało się jedynie ich zadrapać, a i na ciele samyj kuny do tej pory nie znalazło się zbyt wiele uszkodzeń.
- Bijmy tego basałyka! - dodał jeszcze, a głos jego stanął w harmonii z ciosem padającym w tej samej chwili. Jeszcze raz spróbował zaatakować bezlitośnie oczy kuny. Ślepy przeciwnik to gówniany przeciwnik, ot co!