Moment, w którym jaszczurka zniknęła w norce była na tyle przerażająca, że zdesperowana Rybka zaczęła zwyczajnie kopać w ziemi nieustannie, aż wykopała małą dziurę, gdzie po stworzonku nie było ani śladu. Uderzyła z frustracją w piach, a następnie usiadła i zwyczajnie się rozpłakała nad swoim losem, dręczona myślami, że jest niewystarczająca i powinna zawrócić do domu, bo nie poradzi sobie z Podróżą.
Płakała tak kilka minut, brzmiąc bardziej jak ranne zwierzę, niż jak kot, któremu brakło szczęścia. Opamiętała się dopiero po jakimś czasie, z trudem przecierając nos i oczy, by móc znów zobaczyć wyostrzony obraz. Przestała mieć nadzieję, ale uznała, że może spróbuje jeszcze przez chwilę. Ruszyła dalej, tropiąc za czymkolwiek.
Bardzo dobrze, że Rybka nie poddała się mimo chwili słabości. Czyżby los postanowił wynagrodzić jej poprzednie niepowodzenia? Była taka szansa, bowiem długość drzewa od siebie mogła zobaczyć naprawdę porządnie odżywionego zająca. Posiłek co najmniej dla dwojga...musiała jedynie tą szansę odpowiednio wykorzystać.
Przez chwilę miała wrażenie, że to wciąż załzawione oczy płatają jej figle, ale gdy tkwiła w bezruchu, przyglądając się szarej plamie, zdała sobie sprawę, że zając jest prawdziwy. I mógł być równie prawdziwym kąskiem, o ile i tym razem nie zawiedzie.
Wyciszyła oddech momentalnie i zaczęła skradać się powoli w stronę stworzenia. A gdy była, według niej, wystarczająco blisko, zwyczajnie skoczyła z zamiarem upolowania szaraka.
Ani trochę oczy nie płatały jej figla! Kąsek był bardzo porządny i bardzo prawdziwy. Tym razem bowiem, na szczęście dla Ryby, jej starania zakończyły się sukcesem. Zając nie zorientował się o zasadzce aż do ostatniej chwili. Nawet nie zdołał jej drasnąć, choć podjął jeszcze krótką i dość nieudolną próbę wyswobodzenia, nim ostatecznie zastygł w łapach samotniczki.
Chwilowo nie mogła uwierzyć, że w końcu coś jej wyszło. Nie czuła euforii, bo nie było z czego, skoro tyle czasu minęło do jej pierwszej zdobyczy. Mimo tego, czuła pewnego rodzaju ulgę, jakby Los się nad nią zlitował, za co była mu wdzięczna.
Jako, że była całkowicie sama, bez bliskiego futerka do uściskania, podniosła martwego zająca i przytuliła go, jakby byli najbliższą rodziną, a nie ofiarą i jej mordercą. Potrzebowała tego jednak, choćby i od zabitego zwierzęcia.
- Dziękuję - miauknęła, ponownie bliska płaczu, choć tym razem udało jej się powstrzymać. - Dziękuję za twoje życie, niech cię Duchy prowadzą - powiedziała, odkładając zdobycz na ziemię, by zakopać go pod płytką ziemią.
Ruszyła dalej, mając nadzieję na przynajmniej jeszcze jedno udane tropienie. Tyle jej wystarczy.
Póki co kotka nie natknęła się na nic nowego, może jednak nie powinna się zrażać? W końcu dopiero co upolowała zająca, zamieszanie mogło tylko chwilowo przepłoszyć zwierzynę.
Starała się nie myśleć o porażkach do tej pory. Ten jeden zając trochę ją podbudował, więc tym razem węszyła z nieco większymi nadziejami, choć miała wrażenie, że nie poradzi sobie z kolejną porażką, jeśli nie uda jej się nawet dogonić jaszczurki albo kaczki.
Kotka szła, szła, a w pewnym momencie...usłyszała dudnienie łap i ze dwa szczeknięcia za plecami, to pierwsze jednak gwałtownie ustało. Jeśli obróciłaby głowę w tył, dostrzegłaby stojącego z półtorej długości drzewa od niej trójkolorowego, krępej budowy beagla. Pies miał na sobie żółtą obrożę i generalnie, mimo głośnego powitania, zdawał się nie być agresywnie nastawiony wobec kotki. Jak na razie nie próbował nawet podejść bliżej, a jedynie przyglądał się Rybce śmigając na boki ogonem i lekko dysząc po wcześniejszej przebieżce.
Rybka znieruchomiała momentalnie. Nigdy wcześniej nie spotkała stworzenia, które wydawałoby takie dźwięki, z początku myślała, że to najdziwniejsza w świecie burza. Może w tych stronach takie były? Odwróciwszy jednak głowę, dojrzała winnego dźwięku. Ni to lis, ni to dzik, pachniał dziwnie a na szyi miał żółty pas.
- Dzień dobry... - przywitała się grzecznie, cicho, wciąż stojąc w miejscu, za bardzo bojąc się ruszyć. - Żaden z...Pana? lis, co? Haha...Lisy zagryzają od razu.
Psisko nadstawiło uszu, gdy Ryba się odezwała. Nie rozumiał, co oznaczały dźwięki wydawane przez kotkę, skąd miałby? W odpowiedzi zakręcił się w kółko i szczeknął raz jeszcze, tylko po to, by znów z wywieszonym na wierzch jęzorem wpatrywać się w samotniczkę. Wciąż, tak jak ona, nie zbliżył się ani o krok.
Spotkała się z kolejnym grzmotem, co podkuliło ogon pod Rybi brzuch, choć sam koleżka nie powiedział nic więcej. Miała wrażenie, że znajduje się w sytuacji bez wyjścia i najlepiej byłoby podejść przed siebie i samej wejść do psiego gardła, czekając na śmierć. Czy jak ucieknie, to da radę w ogóle zgubić trop? Czy potworek nie zamieni się nagle w maszynę do zabijania, która kolejnymi grzmotnięciami z pyska ogłuszy Rybę całkowicie a potem pożre kawałek po kawałku? To już wolała sama się poddać, zamiast szarpać w nieskończoność.
- Wybacz mi mamo, nie skończę podróży - westchnęła. - Przepraszam, Panterko, uważaj na siebie - dodała jeszcze ciszej.
Zmarszczyła brewki, wyprostowała kręgosłup i dziarskim krokiem zaczęła iść w stronę psa.
Decyzja podjęta przez Rybę do najrozsądniejszych nie należała, i jeżeli przodkowie patrzyli teraz na kotkę, mogli jedynie łapać się za głowę. Miała jednak to ogromne szczęście, że Gerwazym kierowała tylko i wyłącznie pozytywna ciekawość, zmieszana z delikatnym lękiem.
Pies odważył się również poruszyć się o krok, był to jednak ruch niepewny; na tym jednym również poprzestał, dalej jedynie wpatrując się w zbliżającą kotkę. W miarę jak ta się zbliżała, psi ogon na zmianę zwalniał i przyspieszał. W końcu kudłacz usiadł na zadzie.
Pytanie, czy Ryba naprawdę chciała ryzykować pchanie mu się bezpośrednio pod szczękę...pies dawał jej jedna za drugą kolejne szanse, by bez konfrontacji zawrócić.
Nagła zmiana pozycji psa sprawiła, że Rybka chwilowo zastygła w bezruchu. Przyglądała się zwierzęciu z największą uwagą, chcąc zarejestrować każde drżenie mięśnia czy grzmienie z gardła. Była to jednak szansa, którą mogła wykorzystać, i może jednak uśmiech losu, którym obdarzyła ją wcześniej znaleziona ryba?
Zrobiła powolny krok do tyłu, a następnie zamierzała jak najszybciej się odwrócić i pobiec przed siebie, biorąc nogi za pas. Skoro była opcja, by jednak przeżyła spotkanie z psem, zamierzała ją wykorzystać.
Pies ani myślał jej gonić, także cóż, Rybka zmachała się lekko biegnąc przed siebie, a sam Gerwazy również zrobił w tył zwrot i pobiegł w przeciwnym kierunku. Ot, przypomniało mu się, że gdzieś tam czekają na niego dwunogi.
Dopiero po paru minutach intensywnej ucieczki zatrzymałą się, zziajana, i w końcu spojrzała w tył, wypatrując, czy pies za nią poleciał. Całe szczęście było czysto, aczkolwiek po tylu intensywnych przeżyciach uznała, że ma dość na ten moment. Poszła więc by znaleźć swoje zdobycze i wrócić do kryjówki, gdzie powinien czekać na nią Pantera.
